ตอนที่ 4 เธอมันตัวซวย

ตอนที่ 4

เธอมันตัวซวย

“พอเถอะค่ะคุณลุง ตอนนี้คุณภาคินเขากำลังเมา คุยไปก็ไม่รู้เรื่องหรอกค่ะ เรากลับกันเถอะนะคะ” แก้วกมลรีบเข้าไปประคองพ่อเลี้ยงภูผาที่เริ่มมีอาการเซเพราะความดันโลหิตพุ่งสูง ภาคินเห็นดังนั้นก็รีบยันตัวลุกขึ้นมาหมายจะเข้าไปแยกทั้งคู่

“ปล่อยพ่อฉัน คนงานเห็นเข้าเขาจะเอาไปนินทาลับหลังได้ว่าเธอกับพ่อกำลังทำเรื่องงามหน้าอะไรกันอยู่”

“หยุดวาจาร้ายกาจของคุณเสียทีคุณภาคิน” แก้วกมลตวาดกลับด้วยเสียงที่สั่นเครือ

“ไม่มีใครเขาคิดเรื่องอกุศลแบบที่คุณพูดหรอก ฉันไม่รู้ว่าคุณไปเอาความคิดต่ำๆ แบบนี้มาจากไหน แต่คุณช่างแตกต่างจากพ่อของคุณลิบลับเลยจริงๆ”

“นั่นมันเรื่องของฉัน ไม่ใช่เรื่องของเธอ อย่ามาสาระแนแสดงความคิดเห็นเรื่องส่วนตัวของฉัน ออกไปจากไร่ของฉันเดี๋ยวนี้”

“ฉันคงทำตามคำสั่งของคุณไม่ได้หรอกค่ะ”

“โอ๊ย! เวียนหัวหนูแก้ว พาลุงกลับบ้านที”

“ได้ค่ะคุณลุง” แก้วกมลร่วมกับแสนชัยช่วยกันพยุงภูผาขึ้นรถและเร่งเครื่องกลับไปยังบ้านใหญ่ โดยมีภาคินขับรถไล่ตามมาด้วยความเร็วสูงอย่างไม่ลดละ เมื่อมาถึงบ้านแก้วกมลรีบพยุงพ่อเลี้ยงเข้าไปนั่งที่โซฟาด้วยความร้อนใจ

“คุณลุงเป็นยังไงบ้างคะ”

“ไม่เป็นไรหนูแก้ว ลุงแค่รู้สึกแน่นหน้าอก หายใจไม่ออก” ภูผาเอ่ยเสียงแผ่ว ใบหน้าเริ่มซีดเผือด

“ใจเย็นๆ นะคะคุณลุง” หญิงสาวรีบเดินไปรินน้ำมาให้ แต่ยังไม่ทันจะถึงตัวภูผา ภาคินก็ปรี่เข้ามาคว้าข้อมือเธอไว้แล้วกระชากอย่างแรงจนแก้วน้ำหลุดมือตกลงพื้น

“เพล้ง!”

“ว้าย! นี่คุณคิน”

“ไม่ต้องมาทำเป็นห่วงเป็นใยพ่อฉัน ฉันรู้ว่าเธอมันพวกดัดจริต ตีหน้าเศร้าเอาใจคนแก่เพราะหวังมรดกล่ะสิท่า”

“ปล่อยนะคะ ตอนนี้ท่านกำลังแน่นหน้าอก” แก้วกมลตะคอกใส่หน้าเขาด้วยความโมโห ภาคินชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะยอมปล่อยมือและหันไปมองบิดาที่นั่งกุมหน้าอกอยู่

“พ่อ...พ่อเป็นอะไรมากไหมครับ” แม้ปากจะร้ายแต่ลึกๆ เขาก็ยังรักและเป็นห่วงพ่อเลี้ยงภูผาสุดหัวใจ

“ฉันจะเป็นอะไรได้ล่ะ ก็เพราะแกนั่นแหละที่ทำให้ความดันฉันขึ้น” ภูผาหอบหายใจอย่างยากลำบาก

“ป้าหวาน ป้าหวาน ไปเอายาในห้องพ่อมาเร็วเข้า พ่อแน่นหน้าอก” ภาคินตะโกนก้องหวานใจที่กำลังวุ่นอยู่ในครัวรีบวิ่งหน้าตาตื่นขึ้นไปเอาบนตึกทันที

“พ่อเลี้ยงเป็นอะไรคะคุณภาคิน” แก้วกมลถามเสียงสั่นเมื่อเห็นอาการไม่สู้ดี

“พ่อฉันมีโรคประจำตัว ท่านเป็นโรคหัวใจ” ภาคินตอบเสียงห้วน หลังจากทานยาอาการของภูผาก็ยังไม่ดีขึ้น ชายหนุ่มจึงตัดสินใจพยุงบิดาไปที่รถ แต่ด้วยน้ำหนักตัวและอาการที่ดูทรุดลงทำให้เขาต้องเรียกให้แสนชัยมาช่วยพยุงอีกแรง

“พาพ่อไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้” การเคลื่อนย้ายเป็นไปอย่างทุลักทุเลเพราะพ่อเลี้ยงภูผาแทบไม่มีแรงทรงตัว แก้วกมลรีบก้าวขึ้นรถไปหวังจะช่วยดูแล แต่ภาคินกลับกระชากมือเธอออกอย่างรังเกียจ

“อย่าเอามือสกปรกของเธอมาแตะต้องพ่อฉัน”

“คุณหยุดบ้าได้แล้วค่ะคุณภาคิน ฉันเองก็เป็นห่วงคุณลุงเหมือนกันนะ” เธอตอกกลับอย่างไม่ลดละ ภูผาที่นั่งหลับตาส่ายหน้าไปมาอย่างอ่อนแรงจนถึงโรงพยาบาล

ภาคินไม่ได้โต้ตอบอะไรอีก ความเงียบปกคลุมไปทั่วรถเพราะเขาเองก็เริ่มกลัวว่าอาการของพ่อจะหนักขึ้นเพราะการกระทำของเขา เมื่อถึงมือหมอภูผาก็ถูกเข็นเข้าห้องฉุกเฉินทันที

ภาคินเดินกระสับกระส่ายอยู่หน้าห้อง ความมึนเมาหายไปเป็นปลิดทิ้ง เหลือเพียงความกังวลใจที่เกาะกุมจนหน้าสิ่วหน้าขวาน

ในขณะที่เขากำลังจมอยู่กับความคิดตัวเอง แก้วกมลก็เดินเข้ามาหาพร้อมแก้วกาแฟสองใบในมือ เธอยื่นให้เขาแก้วหนึ่งเงียบๆ แทนคำปลอบโยน แต่ภาคินกลับลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จ้องหน้าเธอด้วยสายตาไม่พอใจ

“ถ้าพ่อฉันเป็นอะไรไป เธอจะต้องเป็นคนรับผิดชอบเรื่องนี้คนเดียว แก้วกมล”

“ได้ค่ะ ฉันจะรับผิดชอบทุกอย่างเอง” แก้วกมลข่มความน้อยใจไว้ใต้ใบหน้าที่เรียบเฉย เธอยื่นแก้วกาแฟอุ่นๆ ให้ชายหนุ่ม

“ทานนี่เสียหน่อยนะคะ เผื่อคุณจะรู้สึกสดชื่นขึ้นบ้าง ส่วนคืนนี้คุณกลับไปพักผ่อนที่ไร่เถอะค่ะ แก้วจะอยู่เฝ้าคุณลุงเอง กว่าคุณหมอจะออกมาคงอีกนาน”

“ไม่ต้องมาทำตัวเป็นแม่พระ และไม่ต้องมาทำดีกับฉัน” ภาคินตวาดเสียงขุ่น จ้องมองกาแฟในมือเธอราวกับเป็นของแสลง

“แค่เห็นหน้าเธอ ฉันก็สะอิดสะเอียนเต็มทนแล้ว”

            แก้วกมลไม่ได้โต้ตอบอะไร เธอวางแก้วกาแฟไว้บนโต๊ะข้างตัวเขาเงียบๆ ก่อนจะเดินไปนั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ปล่อยให้ความเงียบที่น่าอึดอัดปกคลุมไปทั่วหน้าห้องฉุกเฉิน

เวลาผ่านไปกว่าสองชั่วโมงที่เข็มนาฬิกาเดินไปอย่างเชื่องช้า ในที่สุดบานประตูห้องฉุกเฉินก็เปิดออกพร้อมกับร่างของคุณหมอที่ก้าวออกมาด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก

“พ่อเลี้ยงอาการยังไม่คงที่นะครับ หมอต้องขอให้รอดูอาการในห้องไอซียูอย่างใกล้ชิดไปก่อน” คำวินิจฉัยนั้นทำให้ภาคินถึงกับทรุดตัวลงนั่งอย่างหมดแรง เขาแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง พ่อของเขาที่เคยแข็งแรงกลับต้องมาทรุดหนักเพียงเพราะผู้หญิงคนนี้แท้ๆ เธอเพิ่งก้าวเข้ามาในไร่ได้ไม่ถึงวัน พ่อเขาก็ต้องเข้าโรงพยาบาล เธอช่างเป็นตัวซวยจริงๆ

“เธอมันตัวซวย ได้ยินไหมว่าเธอมันตัวซวย ออกไปจากไร่ของฉันได้แล้ว” ภาคินตะคอกใส่เธอเสียงดังลั่นจนพยาบาลที่เดินผ่านมาต้องรีบเข้ามาปราม

“คุณคะ กรุณาเบาเสียงด้วยค่ะ ที่นี่โรงพยาบาลนะคะ”

แสนชัยที่เพิ่งเดินกลับเข้ามาเห็นเหตุการณ์พอดีรีบปรี่เข้าไปหาเจ้านาย

“นายครับ เอายังไงต่อดีครับ” ภาคินได้แต่ก้มหน้านิ่ง ไม่ยอมเอื้อนเอ่ยคำใด แก้วกมลจึงตัดสินใจเอ่ยขึ้นแทน

“คุณกลับไปที่ไร่กับแสนชัยก่อนเถอะค่ะ ไปพักผ่อนให้หายเมาเสียหน่อย ทางนี้แก้วจะเฝ้าให้เอง ถ้ามีอะไรฉุกเฉินแก้วจะรีบโทรหาทันทีนะคะ”