ตอนที่ 3 เมียใหม่รุ่นลูก

ตอนที่ 3

เมียใหม่รุ่นลูก

แก้วกมลพยักหน้าพร้อมส่งยิ้มพิมพ์ใจให้ชายสูงวัย พ่อเลี้ยงภูผาขับรถพาเธอออกมุ่งหน้าสู่พื้นที่สีเขียวขจีอันกว้างขวาง

“ฝั่งโน้นเป็นทุ่งดอกไม้ปลูกส่งปากคลองตลาดนะลูก ส่วนอีกฝั่งที่เห็นนั่นเป็นสวนผลไม้เมืองหนาวทั้งหมดเลย”

“ไร่ของคุณลุงกว้างขวางและบรรยากาศดี น่าอยู่มากเลยนะคะ”

“น่าอยู่ก็ต้องอยู่กับลุงไปนานๆ นะ” ภูผาเปรยยิ้มๆ ก่อนจะจอดรถและพาเธอเดินไปหากลุ่มคนงานที่กำลังขะมักเขม้นทำงานอยู่

“ทุกคน ฟังทางนี้ นี่หนูแก้วกมลว่าที่ลูกสะใภ้ของฉัน และเป็นคู่หมั้นของเจ้าภาคิน ต่อไปหนูแก้วจะมาช่วยงานที่ไร่เรา รู้จักกันไว้เสียสิ” คำประกาศนั้นทำให้แก้วกมลหน้าแดงซ่านด้วยความเขินอายผสมความตกใจ เธอไม่คาดคิดว่าพ่อเลี้ยงจะแนะนำเธอด้วยตำแหน่งนี้ หากลุงชายหัวร้อนของเขามาได้ยินเข้าคงจะเป็นเรื่องใหญ่ และก็เป็นจริงตามนั้น เมื่อแสนชัยหัวหน้าคนงานได้ยินเข้าถึงกับหูผึ่ง

“นี่มันผู้หญิงเมื่อเช้านี้นี่นา เรื่องใหญ่ขนาดนี้ต้องรายงานนายด่วน” แสนชัยรีบปลีกตัวออกไปโทรศัพท์หาภาคินทันที

“นายครับ เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับนาย” แสนชัยกรอกเสียงสั่นลงไปในสาย

“เรื่องใหญ่อะไรของแกวะ” ภาคินตะคอกกลับมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

“ก็คู่หมั้นของนายสิครับ มาถึงไร่แล้ว”

“คู่หมั้นฉัน ใครกัน”

“คุณแก้วกมลไงครับ ผู้หญิงคนเดียวกับที่นายเพิ่งเจ้าเมื่อเช้านะครับ ตอนนี้พ่อเลี้ยงกำลังพาดูรอบไร่เลยครับ” พอได้ยินชื่อนั้น ภาคินก็ควันออกหู ความโกรธแล่นริ้วขึ้นมาทันที

“ที่แท้ก็คิดจะใช้แผนนี้บีบฉันจริงๆ เหรอ บ้านล้มละลายจนไม่มีที่ซุกหัวนอน เลยคิดจะมาปอกลอกครอบครัวฉันสินะ ฝันไปเถอะ” ภาคินสบถกับตัวเองก่อนจะกระแทกเท้าลงบนคันเร่งรถกระบะคู่ใจมุ่งหน้ากลับไร่ด้วยความเร็วสูง

เมื่อรถของภาคินแล่นเข้ามาถึงเขตไร่ ฝุ่นก็ตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ คนงานต่างพากันละมือจากงานมองรถที่วิ่งมาด้วยความเร็วจนฝุ่นตลบ

“นั่นรถพ่อเลี้ยงภาคินนี่นา ขับเร็วขนาดนั้นสงสัยจะรีบมาหาคู่หมั้นล่ะมั้ง” เสียงหัวเราะซุบซิบดังขึ้นตามหลัง แต่ไม่มีใครรู้ว่าพายุลูกใหญ่กำลังจะก่อตัวขึ้น เขาเปิดประตูลงมาด้วยท่าทางเอาเรื่อง

“ไหน! พ่อกับนังนั่นอยู่ไหน” เขาตวาดถามคนงานแถวนั้นที่ชี้ไปทางท้ายไร่ ซึ่งเป็นโซนปลูกสตอเบอร์รี่

ภาคินก้าวยาวๆ ไปยังจุดที่พ่อเลี้ยงภูผายืนหัวเราะต่อกระซิกอยู่กับหญิงสาวแปลกหน้า ภาพความใกล้ชิดนั้นยิ่งเติมเชื้อไฟในอกให้โหมกระหน่ำ

“ว่ายังไงครับพ่อเลี้ยงภูผา ได้เมียใหม่รุ่นลูกเลยนะครับ” เสียงโพล่งขึ้นจากด้านหลังทำเอาเสียงหัวเราะชะงักกึก ภูผาหันขวับมามองลูกชายด้วยสายตาวาวโรจน์

“แกอย่ามาพูดจาส่งเดชนะภาคิน หนูแก้วกมลคือคู่หมั้นของแก ไม่ใช่เมียเด็กของฉัน”

“หึ! ใครบอกว่าผมจะแต่งกับผู้หญิงคนนี้ ดูก็รู้ว่าจ้องจะรวบหัวรวบหางทั้งพ่อทั้งลูก อยากเป็นแม่เลี้ยงไร่ภูผาจนตัวสั่นล่ะสิ” ภาคินปรายตาคมกริบมองร่างบางด้วยความเหยียดหยาม ก่อนจะก้มลงมองผลไม้สีแดงสดในแปลง

“สงสัยสตอเบอร์รี่จะเป็นผลไม้ที่เธอชอบที่สุดล่ะสิ ถึงได้สะตอไม่เลิกขนาดนี้” คำพูดหยาบคายและคำเปรียบเปรยที่แสนเจ็บแสบนั้น กระแทกเข้ากลางใจของแก้วกมลอย่างจังจนเธอหน้าร้อนผ่าวด้วยความอับอายและเสียใจ

“หุบปากเน่าๆ ของแกซะไอ้ภาคิน” พ่อเลี้ยงภูผาตะคอกสุดเสียงด้วยความเหลืออด

“ทำไมครับพ่อ คำพูดของผมมันแทงใจดำพ่อมากเลยเหรอ” ภาคินแค่นยิ้มร้าย แววตาที่ขุ่นมัวด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์จ้องมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างรังเกียจ

“ไอ้หน้าสวยๆ รอยยิ้มหวานๆ แบบนี้ ระวังให้ดีเถอะครับ ข้างในอาจจะเน่าเฟะจนพ่อคาดไม่ถึงก็ได้”

ฤทธิ์สุราที่ดื่มไปอย่างหนักทำให้ภาคินขาดสติโดยสิ้นเชิง แก้วกมลได้แต่ยืนนิ่งด้วยความอึดอัด เธอไม่อยากเป็นต้นเหตุให้สองพ่อลูกต้องผิดใจกันไปมากกว่านี้ แต่ภาคินกลับไม่ยอมหยุด

“พอเห็นว่าผมไม่เล่นด้วย เธอก็หันไปหยอดพ่อผมทันทีเลยสินะ ผู้ชายรุ่นใหญ่คงจะถึงใจเธอมากกว่างั้นสิ”

“ผลัวะ!” หมัดลุ่นๆ ของผู้เป็นพ่อซัดเข้าที่ใบหน้าของลูกชายคนเดียวอย่างแรงจนภาคินล้มหงายลงไปกลางแปลงสตอเบอร์รี่ ชายหนุ่มใช้หลังมือเช็ดเลือดที่ซึมกบปาก หยดเลือดสีแดงสดและรสคาวจัดยิ่งเติมเชื้อไฟให้คนเมาคลั่งขึ้นกว่าเดิม

“ทำไม ผมพูดความจริงแค่ไม่กี่คำ พ่อถึงกับรับไม่ได้เลยเหรอครับ”

“แกหยุดทำตัวเหมือนหมาบ้าเสียทีภาคิน ถ้าเมานักก็กลับไปนอนพักที่บ้านไป”

“ถ้าผมกลับไปนอน ผมจะรู้ได้ยังไงล่ะว่าผู้หญิงคนนี่มันกำลังเป่าหูจะปอกลอกอะไรพ่อบ้าง”

“แก!” ภูผาชี้หน้าลูกชาย มือที่ยกขึ้นเริ่มสั่นเทา