EP.1 (ภาค+ก้อย) กีฬาสี 1/2

คำโปรย

ผมหัวใจล้มเหลวจากการสารภาพรักครั้งแรกไป แต่ในวันเดียวกันใครบางคนที่ผมได้เจอในห้องพยาบาลก็ทำให้หัวใจผมกลับมาเต้นแรงอีกครั้ง

.

ภาค...

" พวกมึงเดี๋ยวกูมานะ "

ผมตะโกนบอกเพื่อนในทีมที่ตอนนี้กำลังแต่งตัวเพื่อลงสนามแข่ง

" เออๆ "

เสียงเพื่อนในทีมบอกผมก่อนจะหันกลับไปผูกผ้าพันคอสีเหลืองซึ่งเป็นสีประจำคณะเราต่อ

วันนี้ผมลงแข่งฟุตบอลในงานกีฬาสีของมหาลัยเหมือนกับทุกๆปีที่ผ่านมา ปกติผมไม่ชอบเล่นกีฬาในงานมหาลัยเท่าไหร่เพราะคนดูจะเยอะกว่าปกติแล้วผมก็ไม่ชอบเสียงเชียร์เสียงหวีดร้องของคนที่อยู่ตามขอบสนามนัก มันทำให้ผมไม่มีสมาธิ

แต่เมื่อหลายปีที่แล้วใครบางคนที่นั่งเชียร์ฟุตบอลข้างสนามทำให้ผมอยากลงแข่งขึ้นมา ผมแค่อยากโดดเด่นในสายเธอแล้วก็อยากให้เธอสนใจผมเหมือนกับผู้หญิงคนอื่นๆบ้าง แล้วก็เป็นจุดเริ่มต้นให้ผมลงแข่งฟุตบอลทุกๆปีของงานกีฬาสีมหาลัย

" เอ่อ น้องครับ "

เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆเหมือนเด็กมอต้นกำลังนั่งรูดลูกชิ้นเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อยใต้ต้นไม้ตรงหน้า ผมจำได้ว่าเธอรู้จักกับเดือนหนาวผู้หญิงที่ผมแอบชอบแล้วก็แอบมองเธอมานานหลายปีแล้ววันนี้ผมก็จะไปสารภาพรักกับเธอ ดูท่าทางแล้วเด็กคนนี้ก็เหมือนจะสนิทกับเดือนหนาวมากนะผมเคยเห็นเดือนหนาวชอบซื้อของไปให้บ่อยๆ เพราะผมแอบมองเดือนหนาวอยู่ไงล่ะ

" ค่ะ พี่มีอะไรหรอคะ "

คนตัวเล็กที่เคี้ยวลูกชิ้นจนแก้มตุ่ยถามขึ้น

" เอ่อ เรารู้จักเดือนหนาวใช่มั้ย "

ผมถาม

" ค่ะ หนูเป็นหลานรหัสป้าหนาว "

คนตัวเล็กพยักหน้าเบาๆพลางมองมาที่ดอกไม้ช่อโตที่ผมถืออยู่ หลานรหัสเลยหรอวะ

" พี่ชื่อภาคนะ เรียนหมออยู่ปีหก "

" ไม่ได้อยากรู้จักซะหน่อยมาบอกชื่อทำไม "

อ้าวเวรกรรม

" พี่อยากให้เราช่วยอะไรหน่อยได้มั้ย "

" แลกกับอะไรคะ "

คนตัวเล็กเอียงคอถาม เออนั่นสิ

" พี่มีค่าจ้างให้เรา "

ผมเสนอ

" แบบนี้ค่อยหน้าสนใจหน่อย "

คนตัวเล็กโยนถุงลูกชิ้นลงถังขยะก่อนจะหันมามองผมด้วยสีหน้าที่เริ่มสนใจขึ้น

" พี่อยากคุยกับป้ารหัสเรา ให้ป้าเรามาเจอพี่หลังอัฒจรรย์ได้มั้ย "

ผมรีบบอก

" ค่าจ้างล่ะ "

" สองร้อยเคป่าว "

" พันนึงสิคะ เรียนหมอค่าเทอมแพงนะต้องมีตังเยอะสิ "

ตรรกะไหนเนี่ยยัยตัวเล็ก

" พันนึงก็พันนึง "

ผมบอก

" งั้นจ่ายมาก่อนเดี๋ยวถินจะไปบอกป้าให้ แล้วพี่ก็ไปรอหลังอัฒจรรย์ได้เลย "

คนตัวเล็กเปลี่ยนสรรพนามพลางหรี่ตามองผมไปด้วย มือเล็กยื่นมากระดิกรอรับค่าจ้างด้วยท่าทางน่าหมั่นเขี้ยวเอาวะไหนๆก็ไหนๆแล้ว

.

.

.

" เอ่อคุณ... "

เสียงของคนที่ผมแอบชอบมานานหลายปีเอ่ยขึ้นเมื่อเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าผม หัวใจผมเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมากองตรงนี้ให้ได้ ทำไมน่ารักขนาดนี้วะ แอบมองไกลๆว่าน่ารักแล้วพอมาเจอตัวจริงใกล้ๆแบบนี้ก็ตายสิครับ

" เดือนหนาวใช่มั้ยครับ "

ผมถามคนตรงหน้าพลางเดินเข้าไปใกล้ๆ ในใจก็ข่มอารมณ์ตื่นเต้นเอาไว้ ความรู้สึกเหมือนปลื้มไอดอลสักคนแล้วพอมาเจอตัวจริงก็ทำอะไรไม่ถูกเป็นแบบนั้นเลย

" ใช่ค่ะ "

คนตรงหน้าตอบพร้อมกับส่งยิ้มชวนใจละลายมาให้ผม หัวใจผมยิ่งเพิ่มอัตราการเต้นเร็วขึ้นไปอีก

" ขอโทษนะครับที่ผมรบกวนเวลา แต่ที่ผมนัดเดือนหนาวมาก็เพราะว่าผมมีบางอย่างอยากจะบอก "

ผมรีบพูดออกไปก่อนที่หัวใจจะเต้นทะลุออกมา ไหนๆก็เรียนปีสุดท้ายแล้วถ้าบอกตอนนี้แล้วเขาไม่ชอบเราก็ไม่เป็นไร อีกไม่กี่เดือนก็เรียนจบคงไม่ได้เจอกันหรอก ผมคิดในใจ

" .......... "

" ผมแอบชอบเดือนหนาวมานานแล้วครับ ได้แต่มองอยู่ห่างๆไม่กล้าเข้าหาสักที "

อย่าเอาแต่เงียบสิครับ

" .......... "

" ผมแอบมองเดือนหนาวตอนที่แวะไปหาอาจารย์หมอที่โรงพยาบาลบ่อยๆ อยากเข้าไปคุยด้วยหลายครั้งแต่ก็ไม่กล้า มีอยู่วันหนึ่งผมเห็นเดือนหนาวอยู่ที่ห้องพยาบาลของมอเรา ผมอยากเข้าไปช่วยนะแต่ผมกลัวทำตัวไม่ถูกเลยได้แต่ยืนมองห่างๆ "

ผมบอกคนตรงหน้า เดือนหนาวเธอเป็นลูกสาวของอาจารย์หมอซึ่งทำหน้าที่สอนนักศึกษาแพทย์ที่เข้าไปขึ้นวอร์ดในโรงพยาบาลของมหาลัยและผมก็เป็นหนึ่งในลูกศิษย์ของอาจารย์หมอ ผมแอบเห็นเธอแวะไปหาอาจารย์หมอบ่อยๆและนั่นยิ่งทำให้ผมไม่กล้าเข้าไปจีบเธอ

" .......... "

" แต่ตอนนี้ผมรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีได้แล้วนะครับ ผมชอบเดือนหนาวนะ เราคบกันได้มั้ย "

ผมรีบสารภาพความรู้สึกทั้งหมดที่มีออกไปและคนตรงหน้าได้แต่ยืนฟังอย่างอึ้งๆ ผมก็อึ้งเหมือนกันก็เธอเอาแต่เงียบอย่างเดียว หรือเธอจะเกลียดผมไปแล้ววะ ไม่ชอบก็ปฎิเสธมาเลยนะครับผมรับได้แต่อย่าเกลียดผมก็พอ

" หนาวก็มีอะไรที่อยากจะบอกหมอภาคเหมือนกันนะคะ "

คนตรงหน้าพูดยิ้มๆ

" หนาวก็แอบชอบหมอภาคมานานแล้วเหมือนกันค่ะ "

ตึก ตัก ตึก ตัก Yes!!

" ผมดีใจมากเลยนะครับ "

ผมยิ้มจนแก้มแทบแตกมือไม้สั่นไปหมด พอรู้ว่าคนที่เราแอบชอบเขาก็ชอบเราเหมือนกันคือมันโคตรดีอะ

" แต่ตอนนี้...หนาวมีแฟนแล้วค่ะ เขาดีกับหนาวมาก เขาชัดเจนกับหนาวมากและเราก็รักกันมากเลยล่ะค่ะ "

อ้าว...

" อ่าครับ อกหักแล้วสินะ "

ผมพูดเสียงแผ่วพลางเกาหัวแก้เขินไปด้วย แต่ก็ไม่เป็นหรอกครับเธอบอกแบบนี้ก็ดีแล้วชัดเจนดีผมชอบนะผู้หญิงแบบนี้หายาก เพราะส่วนมากจะบอกใครต่อใครว่าไม่มีแฟน

" ก็ไม่รู้สิคะ ฮ่าฮ่า แต่ตอนนี้หนาวไม่ได้คิดอะไรกับหมอภาคแล้วนะคะ มีแฟนแล้วรักแฟนมาก "

คนตรงหน้าพูดต่อพลางขำไปด้วยซึ่งผมก็ได้แต่ยิ้มตาม ดูเธอมีความสุขเวลาที่พูดถึงแฟนเธอนะ

" งั้นไม่เป็นไรครับ ผมขอให้เดือนหนาวกับแฟนรักกันนานๆนะครับ "

" ขอบคุณค่ะ "

" ไหนๆดอกไม้นี้ผมก็ตั้งใจเอามาให้เดือนหนาวแล้ว...งั้นเดือนหนาวช่วยรับมันไว้ได้มั้ยครับ คิดว่ารับไว้ในฐานะรุ่นพี่หรือเพื่อนคนหนึ่งก็ได้ "

ผมบอกพลางยื่นช่อดอกกุหลาบสีขาวช่อโตให้เธอ อย่างน้อยทุกอย่างก็จบด้วยดีล่ะว้าชัดเจน ไม่ยืดเยื้อ ไม่ให้ความหวังถึงแม้ว่าใจผมจะ...พัง!! ก็เถอะ แต่ไม่เป็นไรผมยังไม่ได้ถลำลึกขนาดนั้นแป๊บเดียวเดี๋ยวก็หาย

" งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ ขอบคุณเดือนหนาวมากที่มาเจอผม "

" ค่ะ "

หลังจากที่ผมสารภาพรักกับเดือนหนาวไปผมก็รู้สึกโล่งนะที่ไม่ต้องเก็บอะไรไว้อีกแล้ว ตลอดเวลาหลายปีที่ผ่านมามันทำให้ผมอึดอัดพอสมควร อยากพูดแต่ไม่กล้า อยากบอกแต่ก็อาย อีกอย่างจะโทษใครก็ไม่ได้หรอกผมเองแหละที่บอกรักเธอช้าไป

" มาก่อนแท้ๆ แอบรักก่อนแท้ๆ แต่ก็แพ้คนที่มาทีหลังที่ชัดเจนกว่านะมึง "

ผมพรึมพรำกับตัวเองพลางนั่งลงข้างขอบสนามเพื่อรอแข่งในรอบถัดไป

" ไงมึงไหนบอกว่าวันนี้จะไปบอกชอบเขา ทำไมทำหน้าเหมือนติดห่ามาแบบนั้น "

เพื่อนในกลุ่มที่รู้ว่าผมชอบเดือนหนาวถามขึ้น

" สารภาพรักกับเขาไปแล้ว แล้วเขาก็ชอบกูด้วยนะ "

ผมบอกมัน

" ก็ดีแล้วนี่หว่า ได้ข่าวว่าคนนี้ไม่มีใครจีบติดเลยสักคน "

เพื่อนผมว่า

" แต่กูบอกเขาช้าไปว่ะ ตอนนี้เขามีแฟนแล้วแถมยังบอกกูอีกด้วยนะว่าเขารักแฟนเขามาก "

ผมบอกมันเซ็งๆ

" อ้าวเวร "

" กูบอกเขาช้าเกินไปว่ะ "

" เออช้าแต่ก็ช่างแมร่งเหอะ เอาไว้ค่อยแก้ตัวใหม่กับคนต่อไปแล้วกัน "

มันตบไหล่ปลอบผมเบาๆ

" อืมกูก็ว่างั้น "

" คนต่อไปมึงก็อย่าช้าล่ะ ชอบก็จีบ รักก็รุก จะได้ไม่เป็นแบบนี้ "

" อืมกูก็ว่างั้นแหละ "

ผมเห็นด้วยกับมัน

" งั้นก็แสดงว่าไอ้เด็กวิศวะคนนั้นคงเป็นแฟนคนที่มึงแอบชอบจริงๆสินะ กูเห็นเขาลือกัน "

เพื่อนผมบุ้ยปากไปทางอัฒจรรย์ของสีฟ้าที่ตั้งอยู่อีกฝั่งของสนาม

" คนไหนวะ "

ผมหันไปถาม

" ก็นั่นไง นั่งหงอยเป็นหอยป่วยอยู่น่ะ "

เพื่อนผมว่า คนนี้ชื่อไวน์นี่หว่าดังพอสมควรผมเห็นแวะไปหาอาจารย์หมอบ่อยๆคิดว่าเป็นหลานหรือเป็นลูกอาจารย์ซะอีก ว่าที่ลูกเขยเองหรอเนี่ย ทำไมคิดไม่ได้วะ

" ปกติคนนี้มันจะระริกระรี้นะออกจะแรดๆด้วยซ้ำ แต่วันนี้มันดูหงอยเหมือนหอยโดนยาเลยมึง "

เพื่อนผมพูดต่อยิ้มๆ

" เขาก็ดูเหมาะกับเดือนหนาวดีนะมึง "

ผมว่า

" เออเหมาะ แล้วนี่มึงรู้ยังว่านัดต่อไปเรากับเขาต้องแข่งกัน "

อะไรอีกวะเนี่ย

" กูจะมีแรงแข่งได้ยังไงวะเพิ่งโดนตัดกำลังใจไปเมื่อกี้ แล้วนี่ต้องมาแข่งกับเขาอีก "

ผมหันไปบอกมันเซ็งๆ