Short
หย่ากันเถอะ ไปเป็นพ่อให้ลูกเธอซะ

หย่ากันเถอะ ไปเป็นพ่อให้ลูกเธอซะ

By:  ซานเหอCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
12Chapters
5.2Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

หลี่ชิงหลินสามีของฉัน คือเจ้าพ่อที่น่าเกรงขามที่สุดในตระกูลหลี่ เขารำคาญเด็กอย่างมากและเป็นแบบนั้นเสมอมาโดย แต่ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไปตั้งแต่อี้ปิงอิง น้องสาวต่างแม่ของฉันย้ายมาอยู่ข้างบ้านพร้อมลูกน้อยวัยหกเดือน จู่ ๆ สามีของฉันก็เกิดหลงใหลในตัวเด็กน้อยคนนั้นขึ้นมา ทั้งชงนมป้อนเอง ทั้งร้องเพลงกล่อม ไม่ว่าจะไปไหนก็อุ้มไปด้วยตลอด เขากลับบ้านตอนเช้ามืดด้วยสภาพเหนื่อยล้าทุกวัน แต่บนใบหน้ากลับเปื้อนยิ้มเสมอ เหมือนเด็กคนนั้นได้ครอบครองจิตวิญญาณของเขาไปหมดแล้ว ส่วนฉันกลับกลายเป็นคนไร้ตัวตนในโลกของเขาไปแทน เมื่อสามวันก่อน ฉันขับรถแล้วมีคนจงใจขับปาดหน้าจนเสียหลักพุ่งชนเกาะกลางถนน หน้าผากมีเลือดออก วิงเวียนศีรษะ ฉันโทรหาเขาไปทั้งหมดห้าสิบห้าสาย เขาไม่รับเลยแม้แต่สายเดียว แต่กลับโพสต์รูปเด็กน้อยในหน้าโซเชียลมีเดียส่วนตัว [วันนี้นางฟ้าตัวน้อยยิ้มเป็นแล้ว!] ฉันทนมามากพอแล้ว ในงานเลี้ยงครอบครัวคืนนี้ สมาชิกทุกคนในตระกูลอยู่กันพร้อมหน้า หลังจากฉันดื่มเหล้าแก้วสุดท้ายหมด ฉันก็วางแก้วลง "ฉันจะหย่า" ทุกคนอึ้งไปตาม ๆ กัน "แกบ้าไปแล้วเหรอ" พ่อแม่ของฉันโวยวายเสียงแหลม หลี่ชิงหลินจับข้อมือฉันไว้ด้วยความรู้สึกไม่อยากเชื่อ "ฉู่อวี่ แค่เพราะผมมัวแต่ดูแลเด็กจนไม่ได้รับสายจากคุณ คุณถึงขั้นจะหย่ากับผมเลยเหรอ นี่คุณถึงกับอิจฉาเด็กทารกอายุหกเดือนเลยเหรอ" ฉันไม่ได้สบตาเขา แต่มองไปที่รอยจูบชวนบาดตาตรงหลังใบหูของเขาแทน "ในเมื่อคุณรักเด็กคนนั้นมากนัก" ฉันพูดอย่างใจเย็น "งั้นฉันก็ช่วยให้คุณสมใจอยากแล้วไง ให้คุณไปเป็นพ่อของเด็กคนนั้นซะเลย"

View More

Chapter 1

บทที่ 1

Prue

Moving is the only stable thing I've ever known.

Everything else was ever-changing—town names, houses, my room, wall colors, bed size, mattress softness, neighbors, classmates, teachers, friends.

But the more we moved, the more everything started to feel the same—like some kind of multiverse. You think you’re changing towns, but it’s always the same: same stores, same cafés, same grumpy and cheerful neighbors, same tired, chatty cashiers.

You think you're changing schools, but the pattern never changes—some teachers are awesome and friendly, some are strict, some are grumpy, and some should never have become teachers in the first place.

And classmates? Same old story—jocks and cheerleaders ruled the place, there were always the bi.tches and as.sholes, the nerds, the quiet ones, the bullied ones, the arrogant ones, and the middle ground that just floated through the years.

"Sweetheart, let’s try to stay in this town for at least one year. What do you think? Can you do that?"

My dad’s voice pulled me out of my thoughts just as we parked in front of my new school. I turned from the window to look at him.

He always supported me, never judged me—even now, he had that familiar twinkle in his aging eyes, surrounded by new wrinkles.

And even though he was asking me this, I knew he wouldn't be upset if I got expelled after a month.

The only thing I hated was that every time it happened, he would just look at me and say, "I'm sorry."

I hated that so much.

It was my fault.

My stupidity.

My responsibility.

But every single time I messed up, he took it as his own failure—blaming himself for not being a good enough dad, for not giving me the life I deserved, for not being able to replace my mom, for not giving me a stable home.

Everyone thought that because I grew up without a mom and moved constantly, it had to mess me up somehow.

Like clockwork, they said that’s why, when I hit my teenage years, I started acting out. Rebel without a cause.

Total crap.

I loved moving. I loved changing places, seeing new cities, new people, new corners of the world.

And every time I started to get bored of a place, all I had to do was push the right buttons. It doesn’t take a genius to get expelled from high school—just a few “accidents” and poof, we were gone.

It was all my plan.

And every time Dad got that dreaded call from the principal, I already had the name of our next destination ready.

"Okay, Dad. I think we can do that," I said, smiling at him.

I leaned in to kiss his stubbled cheek and hugged him tightly.

He was the best dad in the world.

And for him, I was willing to be extra patient with idiots and douchebags—for the sake of peace, quiet... and a clean record.

As I stepped into the building, I inhaled deeply. Yep — still the same smell.

I swear it’s the weirdest thing ever — every school across the States smells exactly the same: a mix of paint, bleach, sweat, and fart.

Comforting, really.

I ran through the typical newbie routine before entering my first classroom.

"Miss Whitmore, is that right?"

A cheerful teacher beamed at me as I nodded.

Lately, I didn't even bother trying to remember the teachers' names anymore. I mean, what’s the point? I could always just call them "Sir" or "Ma’am," and they’d be fine with it.

"Class, this is your new classmate, Prudence Grace Whitmore, who just moved into our town."

God, I hated my name.

What kind of parents name their kid Prudence in the new millennium?!

But it was one of the two things my mom had given me before she died — the other being, well, life — so I had to honor it.

Didn’t mean I had to like it.

I always wished I had a name like Kate, Roxanne, or Skylar... anything but Prudence Grace.

"Please welcome her sincerely," the teacher added.

A few half-hearted "hi's" mumbled around the room.

I smiled back with a tight, polite grin.

"Please, have a seat," he said warmly, motioning toward the far corner.

Thank God it wasn’t already taken.

I nodded and made my way to the back of the class.

I always chose the furthest corners — in classrooms, cafeterias, hallways.

It was the best place to observe, to figure out the landscape without getting sucked into it.

By the fifth period, I already had a mental map of all the major groups — just like always:

the nerds, the jocks, the bi.tches, the populars, the rebels (aka the latecomers), and the floaters who just drifted through school life like ghosts.

What surprised me was the smell.

There were a lot of weres around.

It was shocking at first — we usually avoided schools crawling with werewolves to steer clear of trouble.

Lone wolves weren’t exactly popular. We were barely a step above rogues.

But this city had been my pick, and honestly, I hadn’t checked how close or far the packs were.

That was Dad’s job.

He always set up a meeting with any local Alpha, handed over the same letter from our original Alpha — you know, the whole "we mean no harm, please don't eat us" spiel.

He had at least fifty copies of that letter, each sealed in wax like some old medieval contract.

(Yeah, super cool — I’ll admit it.)

Of course, I knew exactly what the letters said.

I knew every secret Dad tried to keep from me.

I was way too sneaky — and way too curious — to let anything slip by me.

Those meetings usually soothed the local pack wolves, but honestly?

Stuck-up douchebags, the lot of them.

I used to be curious about pack life and Alphas and ranks and all that...

But the more stories Dad told me, the more annoyed I got.

Packs were just politics and ego wrapped up in fur.

And me?

I was perfectly fine being wild, free... and out of their little system.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
12 Chapters
บทที่ 1
"ฉู่อวี่ พูดแบบนี้หมายความว่ายังไง"ตอนที่หลี่ชิงหลินตะคอกใส่ฉัน ดวงตาของเขาแดงก่ำ ราวกับว่าเขาคือคนที่เป็นฝ่ายไม่ได้รับความยุติธรรม "อี้ปิงอิงเป็นน้องสาวคุณนะ! เธอเลี้ยงลูกคนเดียวยุ่งจนไม่มีเวลาพักผ่อน ผมเข้าไปช่วยมันผิดนักหรือไงสาเหตุที่ผมชงนมเอง ร้องเพลงกล่อมเอง ก็เพื่อเรียนรู้วิธีการเป็นพ่อที่ดี เตรียมตัวเพื่อดูแลลูกของเราในอนาคตไงคุณจะสงสัยเรื่องอะไรก็ได้ แต่คุณจะมาสงสัยในความรักที่ผมมีให้คุณไม่ได้นะ!"ฉันไม่ตอบอะไรทั้งนั้นแต่หยิบหนังสือสัญญาหย่าออกมาจากกระเป๋า แล้ววางลงตรงหน้าเขา"นี่คือสัญญาหย่า เซ็นชื่อซะ"ห้องโถงตกอยู่ในความเงียบงันทันทีสมาชิกทุกคนในตระกูลพากันมองมาที่ฉันด้วยความตกตะลึงในสายตาของพวกเขา คู่รักที่ไม่มีวันแยกจากกันได้มากที่สุดในโลกก็คือฉันกับหลี่ชิงหลินนี่แหละตอนที่พวกเราอายุสิบแปด มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งแอบสะกดรอยตามฉันกลับบ้านหลังเลิกเรียนเช้าวันต่อมา พ่อของเด็กหนุ่มคนนั้นก็มาปรากฏตัวที่หน้าบ้านฉันในสภาพกระดูกนิ้วมือหัก พร้อมกับอ้อนวอนร้องขอให้ยกโทษให้ตอนที่เราแต่งงานกัน เขาถึงกับปิดเมืองไปครึ่งเมืองเพื่อจัดพิธีแต่งงานต่อหน้าแขกเหรื่อทั้งหมด
Read more
บทที่ 2
ไม่มีใครกล้าพูดอะไรทั้งนั้น ภายในห้องโถงเงียบสงัดราวกับป่าช้าฉันไม่พูดซ้ำเป็นครั้งที่สอง และหันตัวเตรียมจะเดินจากไปเขาโผเข้ากอดฉันจากด้านหลัง แขนเขารัดแน่นจนฉันแทบหายใจไม่ออก"อย่าไปนะฉู่อวี่ ผมผิดเอง ผมจะเปลี่ยนแปลงตัวเองใหม่ คุณให้โอกาสผมสักครั้งนะ ไม่ว่าอะไรผมก็จะยอมทำทั้งนั้น"พวกลูกน้องของเขาก็เข้ามาล้อมเช่นกัน เพวกเขาขวางประตูไว้ "ดอนน่าฉู่อวี่ คุณคิดจะทำอะไรกันแน่ บอสหลี่ชิงหลินอยู่เคียงข้างคุณมาตั้งกี่ปี ช่วงมัธยม มหาวิทยาลัย จนกระทั่งแต่งงานกัน ความผูกพันนานนับสิบปี คุณจะเอาอะไรมาชดใช้คืนล่ะ""เขาคลั่งรักคุณเหมือนคนบ้าเลย แล้วคุณตอบแทนเขาแบบนี้เหรอ ในท้องคุณก็ยังมีเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาอยู่ คุณอยากให้ลูกเกิดมาไม่มีพ่อหรือไง"เมื่อได้ยินประโยคนี้ แม่ของฉันก็เบิกตาโพลงอย่างตกตะลึง"เขาพูดว่ายังไงนะ" แม่คว้าแขนฉันไว้ พร้อมจิกเล็บลงไปในผิวของฉัน "ฉู่อวี่ แกท้องอยู่ยังคิดจะหย่าอีกเหรอแกบ้าไปแล้วใช่ไหม! คิดว่าจะหอบลูกหนีไปไหนได้!"ฉันแกะนิ้วมือของพวกเขาออกทีละนิ้ว"ลูกของหนู หนูเลี้ยงเองได้ ยังไงหนูก็ต้องหย่า"เสียงตวาดของแม่เหมือนฟ้าผ่าลงมา "แกอยากมีลูกมาตลอดไม่ใช่
Read more
บทที่ 3
สามวันต่อมา ฉันเข้าพักในโรงแรม ปิดเครื่องโทรศัพท์ ตัดการติดต่อทุกช่องทางเช้าวันที่สี่ ฉันผลักประตูคาเฟ่ขนาดเล็กแห่งหนึ่งเข้าไปทนายความส่วนตัวของฉันนั่งรออยู่ก่อนแล้วฉันเคยปกป้องเขาจากอันตรายที่ร้ายแรงถึงชีวิต เขาจึงติดหนี้ชีวิตฉันอยู่หนึ่งครั้งต่อให้ทุกคนในตระกูลหลี่จะทรยศฉัน แต่ความซื่อสัตย์ที่เขามีต่อฉันก็ไม่เคยสั่นคลอนหลังจากเขาอ่านเอกสารที่ฉันยื่นให้จบ เขาก็เงยหน้าขึ้น สายตาที่อยู่หลังกรอบแว่นดูซับซ้อนเล็กน้อย"ดอนน่าฉู่อวี่ คุณรู้ตัวไหมครับว่ากำลังทำอะไรอยู่""ฉันรู้ค่ะ" ฉันตอบ"พิจารณาคดีแบบเปิดเผยภายในตระกูล" เขาทวนคำเหล่านั้นอย่างช้า ๆ "ครั้งล่าสุดที่มีคนยื่นคำร้องนี้ ก็คือเมื่อสิบห้าปีก่อน หลังการพิจารณาคดีครั้งนั้น แม่ของผู้ยื่นคำร้องก็ถูกขับออกจากตระกูล ส่วนตัวผู้ยื่นคำร้องก็กระโดดน้ำตายในอีกสามเดือนต่อมา คุณไม่จำเป็นต้องเลือกเดินเส้นทางนี้เลยนะครับ เมื่อเริ่มการพิจารณาคดี ทุกเรื่องของคุณจะถูกเปิดเผยต่อหน้าทุกคน ทายาทในท้องของคุณ ประวัติแชทในโซเชียล หรือแม้แต่ใบเกรดสมัยเรียน ทุกอย่างจะกลายเป็นหลักฐานให้ทุกสายตาจับจ้องมองหาความผิด คุณแน่ใจนะครับว่ารับไหว"ฉัน
Read more
บทที่ 4
ตอนที่ไปถึงสถานที่นั้นก็เกือบจะห้าทุ่มแล้ว แต่ในออฟฟิศยังคงเปิดไฟสว่าง ทันทีที่ก้าวเข้าประตู ฉันก็รู้เลยว่าสถานการณ์แย่กว่าที่ฉันคิดไว้มากในห้องประชุมมีคนเจ็ดแปดคนล้อมโต๊ะอยู่ บนใบหน้าของทุกคนเขียนคำว่า 'จบเห่แล้ว' ไว้ตัวโตๆพอเห็นฉันเดินเข้าไป พวกเขาก็พากันเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน สายตาเหมือนเห็นพระมาโปรด"ดอนน่า!"เลขารีบวิ่งเข้ามา กล่าวพร้อมดวงแดงก่ำ "คุณมาได้ซะที! ข้อตกลงในสัญญานั่น พวกเราอ่านไม่เข้าใจค่ะ ทนายฝ่ายนั้นก็ไม่ยอมผ่อนปรนเลย พรุ่งนี้เช้าพวกเขาก็จะบินกลับแล้ว ถ้าเซ็นไม่สำเร็จ ตระกูลต้องจ่ายค่าปรับราคานี้ค่ะ"เธอทำสัญลักษณ์มือเป็นตัวเลขมหาศาลฉันมองแวบหนึ่งโดยไม่พูดอะไร เดินตรงไปที่โต๊ะแล้วหยิบสัญญาขึ้นมาพลิกเปิดได้เพียงสามหน้า ฉันก็เจอต้นตอของปัญหาแล้ว"ตรงนี้" ฉันชี้ไปที่ข้อหนึ่ง "แปลผิดแล้ว ความหมายจริง ๆ ของอีกฝ่ายคือการผ่อนชำระเป็นงวด ๆ ไม่ใช่การจ่ายรวดเดียวจบ"พวกเขาเข้ามาใกล้ อ่านเอกสารดูอยู่พักใหญ่ ในที่สุดก็ถึงบางอ้อแล้ว"ฉัน...ฉันจะไปตามคนแปลมาแก้ใหม่เดี๋ยวนี้ค่ะ...""ไม่ทันแล้ว" ฉันวางสัญญาลง "เอาปากกาฉันมา"ฉันนั่งลง แล้วเริ่มแก้ไขทีละข้อพอแก้ถึงข้
Read more
บทที่ 5
วันที่เปิดการพิจารณาคดีตระกูลโดยเปิดเผยห้องโถงหลักของตระกูลหลี่เนืองแน่นไปด้วยผู้คน พวกเขามาเพื่อรอดูความพ่ายแพ้ของฉันรอดูฉันปล่อยไก่ ถูกดูหมิ่น และถูกขับไล่ออกจากตระกูลที่ฉันเกิดมาอี้ปิงอิงนั่งอยู่ตรงที่นั่งฟัง จ้องมองมาที่ฉันด้วยสีหน้าเยาะเย้ยพ่อแม่ของฉันนั่งอยู่ข้างเธอ ถึงขั้นไม่ยอมเหลียวแลฉันเลยแม้แต่แวบเดียวฉันยืนอยู่ในฐานะโจทก์ สวมชุดสูทสีดำ รวบผมตึง หน้าท้องที่เริ่มนูนเล็กน้อยถูกพรางไว้ภายใต้การตัดเย็บที่แนบเนียนฝั่งตรงข้ามคือหลี่ชิงหลิน เขาสวมสูทเรียบกริบ มีสง่าราศีทรงพลังเขามโน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย แล้วกดเสียงต่ำพูดกับฉันว่า "ฉู่อวี่ คุณจะเปลี่ยนใจตอนนี้ก็ยังทันนะเห็นแก่ที่เป็นสามีภรรยากันมาหลายปี ขอแค่คุณถอนฟ้องและขอโทษอี้ปิงอิงตอนนี้ ผมรับรองว่าจะไม่เอาผิดคุณ""ฝันไปเถอะ" ฉันส่ายหน้า ค้อนตุลาการถูกเคาะลง การพิจารณาคดีเริ่มขึ้นแล้วหลี่ชิงหลินจ้างทีมทนายความระดับแนวหน้าทุกความผิดพลาดในชีวิตคู่ของเราถูกบันทึกไว้หมด มันถูกนำมาขยายความ และใช้เป็นเครื่องมือโจมตีสุดท้าย หลี่ชิงหลินยื่นเอกสารชุดหนึ่ง"ท่านตุลาการ เชิญพิจารณาได้ครับ หลังแต่งงานผมกับฉู่
Read more
บทที่ 6
บนหน้าจอใหญ่ของศาลพิจารณาคดี ปรากฏภาพตัวอย่างวิดีโอจากกล้องวงจรปิดนับร้อยคลิปเด้งขึ้นมาเหล่าสมาชิกตระกูลที่นั่งอยู่ด้านล่างต่างพากันหัวเราะเยาะ"ฉู่อวี่คงจะสติฟั่นเฟือนไปแล้วจริง ๆ ถึงขั้นเอาคลิปวงจรปิดบ้านอี้ปิงอิงมาเป็นหลักฐาน""จะจบเห่อยู่แล้วยังไม่เลิกดิ้นอีก ทำตระกูลขายหน้าจริง ๆ""นั่นสิ ยังมีหน้ามาบอกว่าสามีอี้ปิงอิงเป็นสมาชิกตระกูลฝ่ายศัตรูอีก ฉันว่ายัยนี่บ้าไปแล้ว!"ทุกคนต่างพากันซุบซิบ มีแต่คำถากถางและดูแคลนฉันแต่ตอนนี้มีแค่หลี่ชิงหลินกับอี้ปิงอิงเท่านั้นที่รู้ว่าวิดีโอเหล่านี้หมายถึงอะไรสีหน้าลำพองใจของหลี่ชิงหลินหายไปทันที ความสุขุมในฐานะเจ้าพ่อเริ่มปรากฏรอยร้าว สีหน้าของเขาย่ำแย่ถึงขีดสุดอี้ปิงอิงเองก็เบิกตากว้าง แทบไม่กล้าเชื่อว่าฉันจะสามารถเอาคลิปกล้องวงจรปิดจากบ้านของเธอมาได้ทนายของฉันยื่นคำร้องต่อตุลาการ "เรียนท่านตุลาการ ผมขออนุญาตเปิดคลิปวิดีโอเหล่านี้ต่อศาลครับ"หลี่ชิงหลินลุกพรวดขึ้นมาทันที น้ำเสียงเขาเปลี่ยนไปเพราะความลนลาน "ผมคัดค้าน!""ของพวกนี้เป็นเรื่องส่วนตัวของอี้ปิงอิง เอามาเปิดเผยต่อสาธารณะที่นี่ไม่ได้เด็ดขาด!"การตอบสนองที่ผิดปกติของเขาทำ
Read more
บทที่ 7
หลี่ชิงหลินลุกพรวดพร้อมกับชี้ไปที่หน้าจอใหญ่"นี่มันของปลอม! เทคโนโลยีสมัยนี้จะสร้างภาพอะไรขึ้นมาก็ได้"เขาพยายามยึดศักดิ์ศรีสุดท้ายของเจ้าพ่อเอาไว้ ดันทุรังรักษาความสุขุมเต็มที่ตุลาการไม่สนใจเสียงโวยวายของเขา แต่ส่งสัญญาณให้ผู้เชี่ยวชาญด้านเทคนิคของศาลขึ้นมาตรวจสอบความจริงเท็จของวิดีโอทันทีหลังจากนั้นไม่กี่นาที ผู้เชี่ยวชาญเงยหน้าขึ้นและรายงานตุลาการด้วยน้ำเสียงที่มั่นใจ"วิดีโอไม่ผ่านการตัดต่อดัดแปลงใด ๆ ครับ เป็นของจริงทั้งหมด"เมื่อทีมทนายความมือดีของหลี่ชิงหลินเห็นท่าไม่ดี จึงรีบเปลี่ยนประเด็น หมายจะลดความผิดหนักให้เป็นเบา"เรียนท่านตุลาการ ต่อให้คลิปจะเป็นความจริง แต่ในฐานะเจ้าพ่อ หลี่ชิงหลินต้องวุ่นอยู่กับกิจการตระกูลทั้งวัน ต้องแบกรับความกดดันมหาศาลแต่ฉู่อวี่กลับเพิกเฉยต่อเขาและละเลยหน้าที่ภรรยามาเป็นเวลานาน"หลี่ชิงหลินเล่นไปตามน้ำ ถือโอกาสหลุบตาลง แสดงสีหน้าที่ดูเจ็บปวดใจ"ฉู่อวี่ ถ้าคุณยอมสละเวลามาใส่ใจผมบ้าง ผมคงไม่ต้องหาคนอื่นมาปลอบใจหรอก"หัวหน้าเขตอิทธิพลหลายคนด้านล่างต่างสบตากัน ท่าทีเริ่มไม่เด็ดขาดขึ้นมาจริง ๆอย่างไรเสีย การที่เจ้าพ่อมาเฟียจะมีเมียน้อยส
Read more
บทที่ 8
หลังจากตุลาการตรวจสอบแฟ้มข้อมูลและวิดีโอทั้งหมดแล้ว ก็เคาะค้อนอย่างหนักแน่น ประกาศผลการตัดสินต่อหน้าศาลหลี่ชิงหลินอยู่ในฐานะฝ่ายผิดของชีวิตคู่ และละเมิดกฎของตระกูลร้ายแรง นอกจากต้องออกจากบ้านตัวเปล่า ยังถูกริบตำแหน่งเจ้าพ่อต่อหน้าศาล ทรัพย์สิน เขตอิทธิพลและอำนาจทั้งหมดที่อยู่ภายใต้ตระกูลถูกยึดคืนทั้งหมด!หลี่ชิงหลินทรุดนั่งลงที่ม้านั่งจำเลย หน้าซีดเหมือนกระดาษหลังจากเหตุการณ์นี้ เขาไม่ใช่แค่สูญเสียการสนับสนุนจากทุกคน ซ้ำยังกลายเป็นคนทรยศที่คนในโลกมาเฟียรุมประณามเจ้าพ่อที่เคยมีอำนาจล้นฟ้า กลับกลายเป็นคนไม่เหลืออะไรเลยในชั่วพริบตาเดียวฉันจัดเก็บเอกสารและเตรียมตัวเดินออกจากศาลพร้อมกับทนายความหลี่ชิงหลินพุ่งพรวดเข้ามาขวางทางฉันไว้สองมือของเขาสั่นอย่างรุนแรง เขาคว้าไหล่ฉันไว้แน่น ดวงตาแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดฝอย ใบหน้าที่เคยหล่อเหลาไม่หลงเหลือความสุขุมหรือความถือตัวในฐานะเจ้าพ่ออีกต่อไป"ฉู่อวี่ ผมโดนยัยอี้ปิงอิงนั่นยั่วยวน ผมไม่รู้จริง ๆ ว่าเธอเป็นคนของตระกูลฝ่ายศัตรู!คุณเชื่อผมนะ ผมก็แค่หน้ามืดตามัวไปชั่ววูบ คุณช่วยพูดขอความเห็นใจให้ผมหน่อย ผมจะกลับตัวแน่นอน! ตอนนี้ผมจะไปจั
Read more
บทที่ 9
ปลายสายเป็นเสียงของหมอคนหนึ่งหมอบอกฉันว่า หลี่ชิงหลินถูกทำร้ายอย่างรุนแรงโรงพยาบาลติดต่อญาติสายตรงของเขาไม่ได้ เลยทำได้แค่โทรหาเบอร์ติดต่อฉุกเฉิน ฉันขับรถไปที่โรงพยาบาล มองผ่านกระจกห้องไอซียู เห็นหลี่ชิงหลินที่ทั้งตัวมีแต่เลือดที่แท้หลังจากที่เราหย่ากัน เขาก็ถูกล้างแค้นแบบโหดเหี้ยมทันทีเขาแบกรับข้อหาทรยศตระกูล ไม่ใช่แค่จะสูญเสียการคุ้มครองจากตระกูล เขายังตกเป็นเป้าหมายในการไล่ฆ่าล้างแค้นของมาเฟียทั้งวงการใต้ดินอีกด้วยเขานอนนิ่งอยู่บนเตียงคนไข้ ตอนที่ฉันมองดูอดีตเจ้าพ่อผู้เคยจองหองพองขนในสภาพตกอับแบบนี้ ในใจกลับไม่มีความหวั่นไหวใด ๆ จากนั้นก็หมุนตัวเดินจากไปฉันกลับมาถึงอพาร์ตเมนต์ส่วนตัวของฉันทันทีที่ฉันนั่งลงหน้าโต๊ะอาหาร เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้งคราวนี้เป็นแม่ของหลี่ชิงหลินโทรมาเธอพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลมาตลอดหลายปี ร่างกายอ่อนแอ ไม่รับรู้ถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นภายนอกเลย"ฉู่อวี่ เธอมาหาแม่หน่อยได้ไหม แม่อยากเจอเธอเป็นครั้งสุดท้าย" เสียงในโทรศัพท์แผ่วเบา ฉันวางช้อนส้อมในมือ หลี่ชิงหลินทรยศฉัน แต่ตลอดสิบปีนี้แม่ของเขาไม่เคยสร้างความลำบากใจให้ฉันเลย เ
Read more
บทที่ 10
อี้ปิงอิงส่งข้อความมาขอนัดเจอฉันฉันตอบกลับเธอว่า เงื่อนไขในการเจอกันคือเธอต้องไปที่โรงพยาบาลเพื่อสารภาพความจริงทุกอย่างกับหลี่ชิงหลินเธอต้องยอมรับเองกับปากว่าที่จริงแล้วเธอคือสายลับจากตระกูลศัตรู พร้อมเปิดเผยจุดประสงค์ที่แท้จริงในการเข้าหาหลี่ชิงหลินด้วยฉันมาถึงหน้าห้องพักฟื้นของหลี่ชิงหลิน อยากจะดูปฏิกิริยาของอดีตเจ้าพ่อผู้เคยหยิ่งทะนงหลังจากได้รับรู้ความจริงอี้ปิงอิงเดินเข้าไปในห้องพักตามที่ตกลงกันไว้วินาทีที่หลี่ชิงหลินเห็นเธอ ดวงตาที่เคยหดหู่ก็ฉายประกายแห่งความดีใจพุ่งออกมาเขาพยายามลากขาที่เข้าเฝือกข้างนั้น พยายามยื่นตัวออกมาจากเตียงเพื่อคว้ามือเธอไว้"อี้ปิงอิง ฉันรู้อยู่แล้วว่าเธอจะไม่มีวันทิ้งฉัน!เธอไม่ต้องห่วง ขอแค่ฉันหายดีแล้วออกจากโรงพยาบาลได้ ฉันจะหาทางชิงตำแหน่งเจ้าพ่อกลับมาให้ได้! ถึงตอนนั้นครอบครัวเราสามคนพ่อแม่ลูก..."ตอนนี้แค่เขาจ่ายค่ารักษาให้ตัวเองยังลำบากเลย ยังมาเพ้อฝันถึงการกลับคืนสู่จุดสูงสุดของอำนาจอีกอี้ปิงอิงไม่ได้ปิดบังความรังเกียจในสายตาเลยสักนิดอี้ปิงอิงสะบัดมือของหลี่ชิงหลินออกอย่างแรง"อย่ามาแตะต้องตัวฉัน ตอนนี้คุณมันก็แค่คนพิการ!"เธอ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status