EP6.เขาชื่อนาคินทร์

“ขอบคุณค่ะ” เจ้าหล่อนขึ้นนั่งบนรถเรียบร้อย ชายหนุ่มขึ้นนั่งตำแหน่งคนขับตามหน้าที่ ก่อนจะบึ่งรถออกจากสถานีขนส่งจังหวัด เพื่อมุ่งตรงไปยังอำเภอภูซางบ้านเกิดทันที   

“พวกคุณสองคนเดินทางไกลมาทั้งคืนคงจะเหนื่อยน่าดูสินะครับ ถ้าจะนอนเอาแรงก็ไม่เป็นไรนะครับ ตามสบายเลย”

“ไม่เป็นไรค่ะ” แพรทองชิงวิมาลาที่กำลังอ้าปากจะพูด บอกเสียเอง ด้วยน้ำเสียงกระด้างนิดๆ “ฉันสองคนนอนบนรถทัวร์มาหลายชั่วโมงแล้ว นอนจนเบื่อล่ะค่ะ ขอชมทิวทัศน์ตามรายทางดีกว่า”

อันที่จริงเธอไม่ไว้ใจเขาต่างหาก ผู้ชายอะไร สายตาเจ้าชู้ มองกระจกส่องหลังอยู่เรื่อย จนเธอสบตากับเขาไม่รู้สักกี่ครั้ง มันทำให้ใจเธอเต้นแปลกๆ

“คุณนาคินทร์มากกว่าที่เหนื๊อยเหนื่อย” วิมาลายิ้มหน้าแป้นแล้นใส่ชายหนุ่ม “ อุตส่าห์ตื่นแต่เช้ามืดมารับวิ เอาไว้ถ้ามีโอกาสให้วิเลี้ยงข้าวนะคะ”

“ไม่เป็นไรครับ ผมไม่ได้ลำบากอะไร ปกติผมขับรถเข้าเมืองบ่อยอยู่แล้ว เวลามาทำธุระให้คุณแม่”

“ไม่ได้ค่ะ ยังไงก็ต้องตอบแทน เอามื้อไหนดีคะ”

“มางานแต่งเพื่อนนะ ไม่ได้มาเที่ยว” แพรทองติงเพื่อนจอมยั่วทันที “มัวแต่จีบผู้ชายอยู่นั่นล่ะ  คุณนาคินทร์คะ...”

“เรียกผมว่าคินก็ได้ครับ” เขาเสนอเธอ ด้วยสีหน้ายิ้มๆ “คุณผึ้งมีอะไรจะถามผมหรือครับ”

“อ้อ...ค่ะ” เธอไม่ชอบรอยยิ้มของเขาเลย มันทำให้เธอหงุดหงิด “คุณเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวเหรอคะ”

“ใช่ครับ  วุฒิเป็นญาติห่างๆของผมครับ แล้วก็ยังเป็นเพื่อนเรียนห้องเดียวกันมาตั้งแต่เด็กๆด้วย เลยสนิทกันมากน่ะครับ” เขาพูดพลางเหลือบมองกระจกส่องหลัง แล้วก็ได้สบตากับหญิงสาวอีกครั้ง “ว่าแต่พวกคุณรู้จักกับสามานานแล้วหรือครับ?”

“ก็ประมาณแปดปีแล้วค่ะ” วิมาลาแย่งตอบเสียเอง “สนิทกันตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัย พอเรียนจบก็มาทำงานที่เดียวกันอีก เลยยิ่งสนิ๊ทสนิท  ว่าแต่ คุณคินแต่งงานรึยังคะ?”

“ยัยวิ!” แพรทองปรามพร้อมถลึงตาใส่เพื่อนทันที แต่ชายหนุ่มกลับยิ้มขำกับท่าทางดุๆของแพรทอง “ไปถามเขาทำไม!!”