คนสำคัญของไกรสร

ไกรสรเดินออกมาจากห้องใต้ดินอย่างเชื่องช้า สายตาของเขาเย็นชาจนลูกน้องทุกคนไม่กล้าสบตา ตอนนี้ความรู้สึกของเขาเต็มไปด้วยความแค้น

เขาเกลียดตัวเองที่ปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้ เกลียดเสือที่ยังคงยึดติดอยู่กับอดีต และเกลียดความอ่อนแอของตัวเองที่ไม่สามารถปกป้องคนที่รักได้

"เตรียมรถ" ไกรสรสั่งเสียงเรียบ "ฉันจะไปโรงพยาบาล"

ลูกน้องรีบจัดเตรียมรถให้ทันที ไกรสรเดินขึ้นรถด้วยท่าทางที่สงบ แต่ภายในใจของเขาเดือดปุดๆ เขากำหมัดแน่น พยายามระงับความโกรธที่กำลังจะปะทุออกมา

ที่โรงพยาบาล ปาริชาตินอนหลับอย่างสงบอยู่บนเตียง เธอถูกย้ายมาอยู่ห้องพักฟื้นพิเศษ ไกรสรเดินเข้ามาในห้องอย่างเงียบเชียบ เขานั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียง

แล้วมองดูเธอด้วยสายตาที่อ่อนโยน เมื่อครู่ความโหดเหี้ยมที่เขามีต่อเสือได้หายไปหมดแล้ว ตอนนี้ในใจของเขาเหลือเพียงความห่วงใยและความรักที่เขามีต่อเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่นอนอยู่ตรงหน้า

มือของไกรสรค่อยๆ เลื่อนไปกุมมือของปาริชาติไว้ เขาบีบมือเธอเบาๆ แล้วพูดเสียงแผ่วเบา

"ปาริชาติ...ฉันขอโทษ...ฉันผิดเองที่ปล่อยให้เธอต้องมาเจ็บตัวแบบนี้"เสียงพึมพำในลำคอแต่ยังคงดังก้องในโสตประสาทของปาริชาติแม้เธอจะหลับไหลภาพตัดไปตั้งแต่เมื่อไหร่เธอก็จำความไม่ได้แต่สิ่งที่ทำให้เธอตื่นจากภวังค์คือเสียงพึมพำของเศรษฐีไกรสร

ปาริชาติที่รู้สึกตัวขึ้นเพราะแรงบีบมือเบาๆ ของไกรสร เธอลืมตาขึ้นช้าๆ แล้วมองหน้าเขาด้วยรอยยิ้มที่อ่อนแรง

"ท่านเศรษฐี...หนูไม่เป็นอะไรค่ะ...หนูดีใจที่ได้ปกป้องท่าน"

"เธอฟื้นแล้ว อย่าพูดแบบนั้น" ไกรสรพูดเสียงสั่น "ถ้าเธอเป็นอะไรขึ้นมาฉันก็ต้องอยู่คนเดียวน่ะสิฉันเคยบอกเธอแล้วใช่ไหมอย่าคิดจะจะเอาตัวเองมาเป็นโล่กำบังภัยใด ๆ เป็นอันขาดให้กับฉันทำไมถึงไม่ฟัง"

เศรษฐีไกรสรพ่นคำพูดมากมายออกมามันแฝงไปด้วยความเป็นห่วงเกินจะบรรยายออกมาเป็นคำพูด

"ท่านเศรษฐีแข็งแกร่ง...ท่านไม่เป็นอะไรหรอกค่ะปาริชาติขอโทษนะคะที่ขัดคำสั่งเธอทำสีหน้าเสื่อมลงเล็กน้อยแต่ไม่ได้แปลว่าเธอจะทำตามทั้งหมดที่เศรษฐีบอกสักหน่อย" ปาริชาติพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงใจ "หนูรู้ว่าท่านเป็นคนดี...ท่านต้องได้เจอแต่สิ่งดีๆ"

ไกรสรน้ำตาไหลออกมาอีกครั้ง เขาก้มลงจูบที่หน้าผากของปาริชาติอีกครั้ง ก่อนจะกอดเธอไว้แน่น

"ต่อไปนี้...ฉันจะไม่มีวันยอมให้ใครมาทำร้ายเธอได้อีกแล้ว...ฉันสัญญา"

ปาริชาติกอดตอบไกรสรอย่างอบอุ่น เธอซบหน้าลงบนแผ่นอกของเขาแล้วหลับตาลงอย่างมีความสุข

"หนูเชื่อค่ะ...ท่านเศรษฐี"

เรื่องราวของไกรสรและปาริชาติคงจะดำเนินต่อไปเรื่อยๆ แต่ในคืนนี้ ความสัมพันธ์ของพวกเขาได้เปลี่ยนไปแล้ว ไกรสรไม่ได้มองปาริชาติเป็นเพียงแค่เด็กสาวในบ้านอีกต่อไป

แต่เธอคือคนสำคัญที่สุดที่เขาจะยอมทำทุกอย่างเพื่อปกป้อง ส่วนปาริชาติ เธอได้มอบหัวใจของเธอให้แก่ชายที่เธอรักหมดทั้งใจแล้ว และเธอก็พร้อมที่จะทำทุกอย่าเพื่อเขาเช่นกัน

ไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งของไกรสรอีกแล้ว เสียงปืนนัดเดียวทำให้ทุกคนในบ้านได้ประจักษ์ถึงความเด็ดขาดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าเศรษฐีผู้ใจดี

ตอนนี้เขาไม่ใช่ไกรสรคนเดิมที่เคยมีเพื่อนเป็นเสือ เขาคือพญาเสือตัวจริงที่พร้อมจะขย้ำศัตรูที่กล้าเข้ามาทำร้ายคนที่เขารัก ทุกคนต่างก้มหน้านิ่ง ไม่มีใครกล้าเงยหน้าขึ้นมองแม้แต่คนเดียว

หลังจากจัดการเรื่องทุกอย่างเรียบร้อย ไกรสรก็กลับไปที่โรงพยาบาลทันที เขาเดินเข้าไปในห้องพักฟื้นของปาริชาติอีกครั้ง ในมือของเขาถือนมและขนมที่เด็กสาวชอบ เขาตั้งใจจะอยู่เฝ้าเธอทั้งคืนเพื่อเป็นการไถ่โทษที่ปล่อยให้เธอต้องมาเจ็บตัวแบบนี้

ในห้องพักฟื้น ปาริชาตินอนหลับอย่างสงบ ใบหน้าของเธอซีดเซียวแต่ก็ดูสดใส ไกรสรนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียงแล้วมองดูเธอด้วยสายตาที่อ่อนโยน เขากุมมือเธอไว้แล้วพูดเบาๆ

“หลับให้สบายนะปาริชาติ…ไม่ต้องเป็นห่วงอะไรแล้ว”ไกรสรยอมไปเฝ้าปาริชาติที่โรงพยาบาลทุกวัน

ในทุกเช้าเขาจะสั่งคนคอยเฝ้าหน้าประตูไม่ต่ำกว่าสองคนห้องพิเศษนี้ทั้งชั้นมีเพียงปาริชาติหน้าประตูสองคนทางเข้าประตูชั้นอีกสามคน

กว่าจะฝ่าด่านมาถึงได้คนที่มาก็คงจะเป็นมดเพราะเศรษฐีไกรสรสั่งมือดีให้เฝ้าไข้ขณะที่เขาเข้าโรงเลื่อยในช่วงเวลาเช้าและเขาจะเลิกงานก่อนเวลาเสมอ

ตั้งแต่ปาริชาติเข้าโรงพยาบาลทั้งคนที่อยู่ในคฤหาสน์และโรงเลื่อยเห็นถึงความเปลี่ยนแปลงของทั้งสองคนที่เริ่มเพิ่มพูนเติบโตขึ้นทุกวัน

ขณะที่เศรษฐีไกรสรกำลังนั่งปอกผลไม้ให้กับปาริชาติเขารอให้เธอตื่นขึ้นเพื่อได้ทานอะไรบ้างและจู่ๆ ปาริชาติก็ลืมตาขึ้น เธอยิ้มให้ไกรสรแล้วพูดเสียงแผ่วเบา

“ท่านเศรษฐี…หนู…หนูฝันถึงพ่อกับแม่”เธออธิบายความฝันพร้อมกับส่งยิ้ม

ไกรสรตกใจเล็กน้อย “เธอฝันถึงอะไร”

"พ่อแม่บอกว่าถ้าปาริชาติอยากไปอยู่กับท่านสองคนปาริชาติก็ไปได้นะพ่อกับแม่บอกแบบนี้เพราะท่านกำลังจะไปแล้ว" ปาริชาติเธอยิ้มไม่เข้าใจความหมายแต่คนที่ได้ฟังกับหัวใจอ่อนยวบ

"แล้วเธอบอกพ่อกับแม่ไปว่ายังไง" เศรษฐีไกรสรหลอกถามความจริงแม้จะเป็นเพียงความเชื่อแต่เขาก็ไม่อยากจะสูญเสียปาริชาติไป

"ปาริชาติบอกว่า ตอนนี้ปาริชาติไปหาพ่อกับแม่ไม่ได้ เพราะท่านเศรษฐีไม่มีเพื่อน ปาริชาติจะต้องอยู่ตอบแทนท่านเศรษฐีก่อน" นั่นเป็นคำตอบจากปากของปาริชาติ

เศรษฐีไกรษรถึงกับนั่งยิ้มขณะที่ปอกผลไม้อย่างน้อยทุกลมหายใจของปาริชาติก็เป็นเขา

"ดีแล้วที่บอกพ่อกับแม่แบบนั้น ท่านทั้งสองจะได้ไปเกิดไปเป็นเทวดาบนสวรรค์มองเธอลงมานะ" เศรษฐีไกรสรบอกกับปาริชาติด้วยความอ่อนโยน

"จ๊ะ.. ท่านเศรษฐีเหนื่อยไหมจ๊ะ ที่จะต้องมาเฝ้าปาริชาติทุกวันเลย" ปาริชาติหันมาถามขณะที่เห็นว่าเศรษฐีไกรสรกำลังปลอกผลไม้ให้กับเธอ

"ไม่เหนื่อยหรอก แล้วเธอล่ะหายเจ็บแผลหรือยัง" เศรษฐีไกรสรที่ปอกแอปเปิ้ลเสร็จก็วางแอปเปิ้ลหั่นเป็นชิ้นพอดีคำบนถาดแล้วเลื่อนไปวางตรงหน้าของปาริชาติปรับเอนเตียงเล็กน้อยเพื่อให้ปาริชาตินั่งได้ถนัดขึ้น

"ไม่เจ็บแผลแล้วจ้ะ อยากกลับบ้านอยากกลับไปเรียนคิดถึงยายปาล์มแล้ว" ปาริชาติเริ่มบ่นอุปอิฐเพราะไม่ได้ไปโรงเรียนเกือบ 2-3 วันตั้งแต่เกิดเรื่อง

"ให้แผลหายดีก่อน แล้วฉันจะให้ไปโรงเรียนนะตอนนี้กินผลไม้ก่อน" เศรษฐีไกรสรบอกให้เด็กหญิงปาริชาติกินผลไม้ที่เขาตั้งใจปอกให้

ไอ้เข้มที่เห็นทุกอย่างผ่านรูประตูก็ถึงกับอดขำไม่ได้ที่เจ้านายของเขาเปลี่ยนไปขนาดนี้ผลไม้แม้จะปอกบูดเบี้ยวขนาดไหนก็ยังตั้งใจปอกให้กับปาริชาติได้กิน

ซึ่งปกติเขาไม่เคยต้องมานั่งทำอะไรแบบนี้เผลอๆอาจจะเรียกให้ป้าแม่บ้านอย่างป้าหน่อยมาเฝ้าไข้ปาริชาติแทนก็ได้แต่เขากลับไม่ยอมเขาทำเองทุกอย่างทุกเรื่องที่เกี่ยวกับปาริชาติ.......