โตเป็นสาว

ในที่สุดวันที่จะออกจากโรงพยาบาลก็มาถึง ไกรสรจัดการเรื่องค่าใช้จ่ายทั้งหมดเขาดูแลปาริชาติเป็นอย่างดีเขาแทบจะไม่กระดิกกายห่างจากปาริชาติเลย

เกิดเรื่องกับเขาและปาริชาติหลายครั้งหลายคราวแต่กลับกลายเป็นว่าปาริชาติคือคนที่จะต้องรับความซวยแทนเขาตลอด

เขาพาเธอกลับบ้านด้วยรถเบนซ์คันหรูของเขาเอง ปาริชาตินั่งอยู่ข้าง ๆ เขา ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสุขและรอยยิ้มที่สดใส

เมื่อมาถึงบ้าน ป้าหน่อย แม่บ้าน และคนอื่น ๆ ต่างมายืนต้อนรับกันอย่างอบอุ่น ป้าหน่อยโผเข้ากอดปาริชาติด้วยความรัก

“คุณหนูปลอดภัยดีนะลูก ป้าเป็นห่วงแทบแย่”

“ป้าหน่อย...หนูคิดถึงป้ามากเลยค่ะ” ปาริชาติกอดตอบป้าหน่อยแน่น เธอดีใจที่ได้กลับมาบ้านอีกครั้ง

ไกรสรยืนมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มมุมปาก เขาเดินเข้าไปในบ้านก่อน แล้วหันไปพูดกับป้าหน่อย

“ป้าหน่อยครับ วันนี้ป้าช่วยทำแกงจืดไข่น้ำให้ปาริชาติหน่อยนะครับ”

“ได้เลยค่ะท่านเศรษฐี” ป้าหน่อยรับคำด้วยความเต็มใจ

“เดี๋ยวผมจะไปส่งปาริชาติที่ห้องนะครับ” ไกรสรพูดแล้วเดินนำปาริชาติขึ้นไปบนห้องนอนของเธอ

เมื่อเข้าไปในห้องนอนของปาริชาติ ไกรสรก็มองไปรอบ ๆ ห้อง “มีอะไรที่เธออยากได้เพิ่มอีกหรือเปล่า”

“ไม่ค่ะท่านเศรษฐี ห้องนี้ก็ดีอยู่แล้วค่ะ” ปาริชาติยิ้มกว้าง “ปาริชาติดีใจที่ได้กลับบ้านค่ะ”

ปาริชาติที่นอนโรงพยาบาลสองสามวันเธอเบื่อเอามาก ๆ อยากจะไปโรงเรียนและคิดถึงคนที่อยู่ในคฤหาสน์ของเศรษฐีไกรสร

ไกรสรยิ้มตอบ เขาจัดการวางแก้วน้ำและยาบนโต๊ะข้างเตียง

“พักผ่อนให้เยอะ ๆ นะ แล้วฉันจะให้คนไปบอกครูว่าเธอจะไปโรงเรียนในวันจันทร์”

“ขอบคุณค่ะ ท่านเศรษฐี” ปาริชาติพูดแล้วยิ้มหวานให้เขา

ไกรสรลูบหัวของเธอเบา ๆ “ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอก” เขาพูดเสียงนุ่มนวล “ดูแลตัวเองดี ๆ นะ ถ้ามีอะไรก็ให้บอกฉันได้ทันที”น้ำเสียงเข้มเอ่ยออกมาด้วยความเป็นห่วงเศรษฐีไกรสรเขาได้จัดการต้นตอที่ทำให้หนูน้อยปาริชาติของเขา

ต้องเจ็บตัวเขารู้ว่าชีวิตของเขาแขวนอยู่บนเส้นด้ายตลอดเวลาด้วยเงินและอำนาจในยุคนั้นใครที่มีเงินก็คือเป็นใหญ่อาจจะอยู่เหนือกฎหมายซะด้วยซ้ำ

“ค่ะ” ปาริชาติรับคำ แล้วยิ้มให้เขาอีกครั้ง

ไกรสรเดินออกมาจากห้องของปาริชาติด้วยความรู้สึกที่เต็มตื้น หัวใจของเขาเบ่งบานไปด้วยความสุข เขารู้สึกเหมือนได้รับพลังงานดี ๆ จากเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ คนนี้ ความรู้สึกแค้นที่เคยมีในใจเริ่มเลือนหายไป

เข้มที่ยืนรออยู่หน้าห้องรีบก้าวเข้ามา “นายครับ มีเรื่องที่ต้องจัดการ”

สีหน้าของไกรสรกลับมาเคร่งขรึมอีกครั้ง

“ว่ามา.!”

“เรื่องที่สารวัตรดอนทำในวันนั้น…ท่านผู้กำกับฯ ขอให้เจรจากันนอกรอบครับ” เข้มพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง “เหมือนว่าเขายังคงอยากช่วยสารวัตรดอนอยู่”เข้มรายงาน

“ให้เขามาเจอฉันพรุ่งนี้” ไกรสรพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ฉันจะคุยกับเขาเอง”

“ครับนาย” เข้มรับคำอย่างรวดเร็ว

ไกรสรเดินลงบันไดไปที่ห้องทำงานของเขา เขาไม่ได้กลับไปโรงเลื่อยอีกในวันนี้ เพราะต้องการอยู่ใกล้ ๆ กับปาริชาติ

เขาเปิดลิ้นชักโต๊ะทำงานหยิบแฟ้มเอกสารบางอย่างออกมา เขาจ้องมองภาพถ่ายในแฟ้มนั้นเป็นเวลานาน ภาพถ่ายของหญิงสาวคนหนึ่งที่ยิ้มอย่างมีความสุขกับชายหนุ่มคนหนึ่ง ซึ่งก็คือไกรสรในอดีต

ความเจ็บปวดที่เคยฝังลึกในใจของเขากลับมาอีกครั้ง เขาไม่เคยลืมอดีตที่โหดร้ายนั้นได้เลย อดีตที่ทำให้เขาต้องสูญเสียคนที่รักไปตลอดกาลน้องสาวที่รักของเขาและเพื่อนที่รักอย่างเสือ

ในเวลานั้นเอง เขาก็นึกถึงรอยยิ้มของปาริชาติ รอยยิ้มที่บริสุทธิ์และสดใสของเธอ ทำให้ความเจ็บปวดในใจของเขาค่อย ๆ บรรเทาลง

ไกรสรหยิบรูปถ่ายอีกรูปหนึ่งขึ้นมาดู รูปของปาริชาติที่เขาแอบถ่ายไว้ขณะที่เธอกำลังนอนหลับบนเตียงโรงพยาบาล ไกรสรเก็บแฟ้มเอกสารเหล่านั้นไว้ในลิ้นชัก เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดโทรหาใครบางคน

“แกกำลังทำอะไรอยู่” ไกรสรพูดด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาด “ฉันให้เวลาแกอีกไม่นาน แกควรจะหายไปจากชีวิตของฉันซะ!”

ปลายสายเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนที่เสียงที่คุ้นเคยจะดังขึ้นมา “มึงจะจัดการกูยังไง...ไกรสร”

“ไม่ใช่กูหรอก...ที่จะเป็นคนจัดการ” ไกรสรตอบด้วยรอยยิ้มที่เหี้ยมเกรียม “แต่เป็นกฎหมาย...ที่มึงคิดว่ามันทำอะไรมึงไม่ได้ไง”

ไกรสรยกหูโทรหาสารวัตรดอนแล้วเตือนเขาเป็นครั้งสุดท้าย ถ้ายังอยากมีลมหายใจอยู่บนโลกใบนี้ ก็ให้ออกห่างจากโคจรชีวิตของเขานับจากวันนี้เป็นต้นไป แต่ดูเหมือนสารวัตรดอนจะท้าทายอำนาจของไกรสรอย่างไม่เกรงกลัวเช่นกัน

ไกรสรวางสายไปทันที เขาเดินไปที่หน้าต่างแล้วมองออกไปในความมืด ดวงตาของเขาวาววับด้วยความแค้นที่กลับมาอีกครั้ง เขาไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคนที่เขารักอีกแล้ว

เขาจะทำทุกอย่างเพื่อปกป้องปาริชาติแม้แต่เสือ เขาก็กำจัดเสือให้สิ้นซากจากชีวิตของเขาอย่างไร้ความปราณีเช่นกัน

เขาเดินกลับเข้ามาในบานประตูที่เป็นบานเชื่อมระหว่างห้องเขาและห้องของปาริชาติพร้อมกับก้าวขึ้นไปบนเตียงโอบกอดและหลับไหลไปพร้อมปาริชาติในทุกค่ำคืน

วันเวลาผ่านไปไวเหมือนโกหกปาริชาติที่อาศัยอยู่ในบ้านของเศรษฐีไกรสร เธอมีชีวิตราวกับเจ้าหญิงไม่ว่าจะทำอะไร หรือไปไหนไกรสรจะตามเป็นเงาตามตัว

ปาริชาติไม่เหมือนเด็กคนอื่น เธอไม่ออกนอกลู่นอกทางและเชื่อฟังเศรษฐีไกรสรยิ่งกว่าสิ่งใด เธอจะแวะไปเยี่ยมป้าแม้นเป็นครั้งคราวที่โรงเลื่อยจนตอนนี้เวลาล่วงเลยเจ็ดปี ปาริชาติเธออายุเข้า 19 ปีเต็ม

ส่วนเศรษฐีไกรสร 39 ปี ร่างกายที่ดูบึกบึนเต็มไปด้วยมัดกล้ามใบหน้าที่หล่อเหลาผิวสีเข้มเล็กน้อยจากการตากแดด กางเกงตัวโปรดคือสแลคสีดำ เวลาที่อยู่บ้านรอยสักที่ส่งเสริมความเคร่งขรึม

และตอนนี้เป็นช่วงปิดเทอมปาริชาติเรียนจบมัธยมตอนปลายในเทอมหน้าเธอที่เรียนช้ากว่าเพื่อนคนอื่นจึงไม่แปลกที่เธอจะจบช้า

ปาริชาติที่แต่งตัวด้วยผ้าถุงเสื้อสายเดี่ยวตัวเล็กจิ๋วสองเต้าของเธอแทบจะทะลักล้นออกมาทรวดทรงองค์เอว ที่เปลี่ยนไปตามวัยและกาลเวลา

เศรษฐีไกรสรที่เห็นเขาก็แทบจะสำลักกาแฟทุกครั้งที่อยู่บ้านปาริชาติมักแต่งตัวแบบนี้เสมอเธอกลายเป็นคนที่ลงครัวเตรียมอาหารเช้าเตรียมเสื้อผ้าและทุกอย่างให้กับเศรษฐีไกรสรตั้งแต่ที่เธออายุ 16-17 ปีและเธอก็ทำอย่างนี้เรื่อยมา

"ท่านเศรษฐีจ๋าปาริชาติวางเสื้อผ้าเอาไว้ที่เดิมนะจ๊ะ"

เสียงใสของปาริชาติที่เดินเข้ามาเตรียมเสื้อผ้าให้กับเศรษฐีไกรสรสำหรับไปทำงานที่โรงเลื่อย และเธอเป็นผู้หญิงที่เป็นแม่บ้านแม่เรือน เรียบร้อยน่ารัก แม้บางครั้งจะแอบเปรี้ยวซ่าไปบ้างเล็กน้อย

"ขอบใจมาก เธอก็ไปอาบน้ำเถอะถ้าอยากไปเยี่ยมป้าแม้น." เสียงเศรษฐีไกรสรตะโกนออกมาจากห้องน้ำ..