LOGIN"แน่ใจเหรอ...ว่าอยากให้ปล่อยพี่ชายเธอไป" "คนอย่างฉันจะไม่คืนคำพูดค่ะ" "เออดี! งั้นมาลองดูสิว่า...ระหว่างน้องกับพี่มีอะไรดีกว่ากัน?"
View More"Miss Evelyn Rose Collins it's your turn."the blonde woman told her in her robotic voice.
She cringed whenever she was called by her full name.She really wondered why it always triggered her.
She got up clutching her bag tightly.Sweat beads were glistering on her forehead though she tried her guts out to act normal but his name itself enough to bring someone's confidence on his/her knees.
She straightened her pencil skirt and moved to the huge glass door in the end of the isolated corridor.
"May I come in Sir?"she timidly knocked at the door.Her confidence dropped into her stomach.
"Come in Miss Collins."she heard the manly voice which resulted her body hairs stood at the end .
Taking a deep breath ,she entered inside.Her stomach churned when her eyes found the most handsome man alive sitting in front of her.
His captivating stormy grey eyes and firm thin lips were perfectly sculptured by Greek Gods.
"You may sit."he said folding his both hands on the wooden table.
She sat on the opposite side of the large rectangular table.
"You're late Miss."his tone turned stiff. Displeasure clearly visible on his perfectly carved face.
"What?"her eyes quickly snapped to her wrist watch but next moment she frowned.
"Its just two minutes Mr. Black"she frowned at him.
"For me you are and I hate people who do not respect the value of time."he greeted his teeth.Veins popped under his ears.
"Sorry Sir."she could only apologize as this was the job she must grab to support her family or the day was not so far when they would be on road.
"So you want this job right?"he questioned while he rocked back on his chair.
"Yes Sir."she felt embarrassed but he was the owner of the multinational company.The name of the company itself an honor to work in.
"Miss Evelyn you are still a university fresher with no practical experience in this field,so I can't hire you as an employee.Its Black Enterprises remember. It's reputation can be put on stake."he breathed coldly scanning her records.
Her heart sank to her stomach.Only she knew what this job meant to her but his decision was final.
"Its okay Sir.Thanks for giving your time to me.."she spoke hiding her tears and about to get up when he signalled her to sit.
"Miss Collins though I can't give you the job but I have a better offer for you.I hope you won't say no to it."
A smirk appeared on his face.His expression were indecipherable.
"What I have to do Sir."she masked her curiousity with confusion yet she was happy from inside but little did she knew what was coming next.
"Miss you have to marry me and provide me an heir within a year of our marriage."he spoke with the cunningness of a wolf.
She yanked her eyes at him but next moment they blazed with fire.She got up immediately from her place.
I looked down not dare to match his dark eyes.He eyes raked on me.
She clearly see a vicious smirk playing on his face but her eyes zoomed on his dark yet mystical orbs.
"Sorry Mr.I need this job but not on the cost of selling my dignity and pride.How dare you to ask me something like this shit."She greeted her teeth .
Instead of reacting to her report,he smiled like a devil in his darkest shade and stood up.
He reached upto her in predatory steps with his hands inserted in his pants' pockets.He leaned on the table.
"Just think again Sweetheart about your family.May be tonight they'll be shivering in the snowy winter street of London.You can save the roof on their head."his words made her imagine the worst nightmare of her life.
"You have ten minutes to decide Honey."he whispered into her ears and walked out of the room leaving her to battle with her love for her family and her SELF PRIDE.
Famous ruthless businessman Asher Black was compelled to marry and produce an heir for the empire his grandfather built and he nurtured.
And for this purpose he forced Evelyn Collins to marry him to serve this purpose.
**********************************
You found him ruthless?Well he is.
You found her helpless?
Yes,she is.
He is the hero,he is the villain.
~~Shrinkhla Singh😊😊😊
1 ปีต่อมา_"โว๊ะ!หลบดิไอคลิน กูจะเข้าไปดูเมียกู!" เสียงของเอเดนบอกด้วยความหงุดหงิด เขาอุตส่าห์รีบพาเมียรักมาคลอดลูกที่โรงพยาบาลชื่อดังของซิลค์ เลือกขั้นตอนทุกอย่างดีที่สุดไม่สนว่าจะราคามหาศาลแค่ไหน แต่คนที่ทำให้เขาต้องอารมณ์เสียคงจะเป็นมาคลิน เดินวนไปวนมาอยู่หน้าห้องคลอดราวกับเป็นลูกตัวเอง ทั้งที่เขาคือพ่อแท้ๆยังต้องรอแพทย์ตรวจความพร้อมอยู่เลย"นั่นก็น้องกูไอห่า! หลานกูไม่น่าเกิดมาเจอพ่อปากหมาๆเลย" เขาส่ายไปหน้าแสดงออกว่าเอือมระอา ซึ่งรอบข้างมีบิดานั่งรอด้วย ท่านได้แต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ประมาณว่าเห็นเหตุการณ์แบบนี้จนทำใจชินได้แล้ว"กูจะบอกลูกกูไม่ให้เรียกมึงว่าลุงเลยไอคลิน""ลองดูสิ กูพาพลอยกลับไปอยู่บ้านแมร่ง!" ทั้งสองคนต่างแสดงออกว่ากำลังเห่อตำแหน่งใหม่ของตัวเอง เพียงไม่กี่อึดใจก็จะมีทารกตัวน้อยลืมตาดูโลกใบใหม่ ทำให้ผู้เป็นลุงและพ่อต่างกระวนกระวาย และยังห่วงเพชรพลอยว่าจะคลอดแบบธรรมชาติได้ไหม"เชิญคุณพ่อเข้าข้างในได้เลยค่ะ" และแล้วมีเสียงของพยาบาลออกมาตาม เอเดนรีบพยักหน้าให้ทศพลวางใจไม่ต้องห่วง ไม่ลืมเอื้อมมือไปดันให้มาคลินออกห่างประตู เดี๋ยวลูกเขาเกิดมาแล้วจะสับสนว่าใครคือพ่อคือลุงห้
หลายเดือนต่อมา_ เมื่องานวิวาห์ของช่วงกลางวันสิ้นสุดลง ถึงเวลาส่งตัวเจ้าบ่าวและเจ้าสาวเข้าเรือนหอ ถูกจัดขึ้นด้วยคฤหาสน์หลังโตร่ายล้อมอนาเขตมากมาย เอเดนอุ้มประคองเจ้าสาวร่างบางวางลงบนเตียงกว้าง ถูกประดับด้วยกลีบกุหลาบสีชมพูสลับแดง กระตุ้นความเร่าร้อนและปลูกสัญชาตญาณให้เจ้าบ่าวลุกเหิม สำหรับค่ำคืนนี้ต้องไม่ธรรมดาทั้งเขาและเธอ"เราไม่อาบน้ำกันก่อนหรอคะ" น้ำเสียงหวานเอ่ยบอกกับสามีป้ายแดง เธอแกล้งหลอกให้เขาไม่ทำอะไรกับเรือนร่างนี้มาร่วมเดือน เพราะอ้างว่าอยากเก็บหุ่นสวยไว้ถ่ายรูปพรีเวดดิ้ง รวมถึงทำวีดีโอพรีเซ็นต์งานแต่งงานด้วย"ลูกชายพี่มันจะระเบิดแล้วนะพลอย" เขาต้องทรมานขนาดไหน ที่เห็นเมียรักใส่ชุดเจ้าสาวได้สวยขนาดนี้ แถมยังเว้าโชว์ร่องอกชิดที่เขาหวงแหนนักหนา ร่างสูงโน้มลงไปเอื้อมรูดซิปให้คนตัวเล็ก เพียงแค่นิดเดียวก็สามารถเปลื้องได้เห็นทั้งเรือนร่าง บรากับเพนตี้ตัวจิ๋วสีขาวบริสุทธิ์ยิ่งกระตุ้นความต้องการชายร้อนแรง"พอมันหายไปตั้งเดือนกว่าพลอยเริ่มจะไม่ชินแล้ว" มือบางแทบสั่นเทาตอนช่วยสามีปลดกระดุมเสื้อเชิ้ต ทรงผมถูกเซ็ทเรียบเป็นระเบียบ ดูหล่อเหลาและโดดเด่นที่สุดในงานค่ำคืนนี้จริงๆ การห่
หนึ่งเดือนต่อมา_ "พี่เดนจะเอาพลอยไปโยนทะเลคิดดีแล้วใช่ไหม!" เป็นเสียงของร่างบางข้างกายพูดขึ้น เมื่อรถสปอร์ตคันหรูแล่นถึงจุดหมาย จอดเทียบริมฟุตบาทด้านบนหาดทรายที่ข้างหน้าเต็มไปด้วยน้ำทะเลสีเขียวมรกต"คิดดีมากๆเลยช่วงนี้ขี้บ่นจะตาย" คำตอบของเอเดนทำเอาคนฟังใบหน้าบูดเบี้ยว ร่างบางในชุดเดรสสีชมพูอ่อนนั่งกอดอกจนเขาต้องเอื้อมมือมาบีบแก้มป่อง ใจแกร่งกระชุ่มกระชวยเต้นแรงทุกวัน ไม่มีวันไหนเลยที่มีเวลาเหงาหงอยเหมือนเมื่อก่อน"ถ้างอลขึ้นมาอีกนะ คืนนี้นอนนอกห้องซะเลย""ไม่เอาหรอก ไม่ได้กอดเมียใครมันจะไปหลับลง" คนตัวสูงรีบบิดกุญแจดับเครื่องยนต์ วิ่งลงจากรถไปเปิดประตูบริการเธอเหมือนทุกครั้ง เขาไม่เคยแคร์ภาพลักษณ์ตัวเองตั้งแต่ได้กับมาคบกัน เพราะคิดอยู่เสมอว่ามันคือโอกาสครั้งสุดท้ายแล้ว"แล้วพาพลอยมาที่นี่ทำไมคะ" เกิดความแปลกใจจึงเอ่ยถาม เพราะก่อนมาเขาบอกว่ามีเซอร์ไพรส์ให้เท่านั้น คนตัวสูงคว้าเอาข้อมือเล็กเดินนำลัดเลาะไปข้างหาด ไม่ไกลนักมีซุ้มที่ตกแต่งไปด้วยผ้าสีขาวบางๆ และต้องตกใจอย่างมากคือครอบครัวเธอและบุพการีทางฝั่งเอเดนอยู่พร้อมหน้า กำลังนั่งทานอาหารพูดคุยสนุกเชียว"มาแล้วหรอหนูพลอย มานั่งนี
@ ชั่วโมงต่อมา "พ่อดีใจนะเห็นเดนแวะมาที่นี่อีก เห็นพลอยมีความสุขดีพ่อก็ไม่อยากว่าอะไรหรอก" ทศพลพูดเอ่ยด้วยน้ำเสียงโทนอบอุ่น ท่านปลื้มปริ่มใจเวลาเห็นลูกชายและลูกสาวสามารถเข้ากันได้ดี เลยชวนคนวัยหนุ่มสาวมานั่งทานบาร์บีคิวข้างบ้านรับลมเย็นๆ ครั้งนึงช่วงในอดีตตอนนั้นที่เอเดนกลับมาคลินสนิทกัน ยังเคยพาแวะมาเล่นเตะบอลมีท่านเป็นกรรมการให้อยู่เลย "ครับ ต่อไปนี้คงได้แวะมาบ่อยๆนะครับ" เอเดนตอบอย่างนอบน้อม เขาอาสายืนปิ้งบาร์บีคิวและอาหารซีฟู้ดให้สาวๆทาน ปล่อยพวกเพชรพลอยกับรินเซ่นั่งคุยเรื่องจิปาถะไปเรื่อยเปื่อย "กูไม่ต้อนรับ ไม่ว่าง" มาคลินรีบโต้ตอบ เขายืนช่วยปิ้งกุ้งแม่น้ำอีกฝั่งนึง ถ้าไม่ติดว่าแฟนสาวสั่งคงไม่อยู่ใกล้อีกฝ่ายแน่ "กูขออนุญาตมึงเหรอ" คนตัวสูงพูดกลับในเมื่อพ่อตาเป็นใจให้เขาคบหาลูกสาวซะขนาดนี้ มือหนายังจับที่คีบชี้หน้าคู่กรณีท้าทาย "เร็วๆสิคะพี่คลิน สงสารพี่รินหิวแย่เลย" เพชรพลอยส่งเสียงบอก ยามอาหารปิ้งย่างในจานหมดแล้ว "ปล่อยปลาหมึกนะไอคลิน พลอยอยากกินอยู่!" แต่แล้วเสียงของเอเดนก็โวยวายดัง เขาเดินอ้อมไปอีกฝั่งอย่างหวงตัวปลาหมึกย่างขนาดใหญ่ที่มีเพียงตัวเดียว อุตส่าห์จับผลิกตะแค
อีกด้านนึง_หลังนางแบบสาววางสายจากมาคลิน เธอรีบปลีกตัวจากบนเวทีแฟชั่นโชว์ ขับรถยนต์คันหรูตรงดิ่งไปยังโรงพยาบาลทันที สองรองเท้าส้นสูงกว่าห้านิ้วเร่งก้าวฉับพลัน มุ่งไปยันหน้าห้องฉุกเฉินตามที่พูดคุย"เดน..." รินเซ่ได้แต่เอ่ยเรียกชื่อนี้อยู่ในลำคอ เธอพบเขากำลังยืนเถียงกับมาคลิน โดยมีเพชรพลอยอยู่คั่นกลา
"อื้อ...คุณใส่เลยนะ...." ร่างอรชรทนการปลุกเร้าไม่ไหว จับข้อมือใหญ่เขย่าร้องขอ เสมือนเธอมีอารมณ์ร่วมเมื่อยามนิ้วชี้ยาวกระทุ้งใส่ร่องสวาท สมองขาวโพลนพล่าเบลอ ลืมอาการง่วงนอนก่อนหน้าหายเป็นปลิดทิ้ง"เธอแน่ใจนะ ถ้าขาถ่างขึ้นมาจะด่าทีหลังไม่ได้แล้ว" น้ำเสียงแหบพล่าบอก เขาอดทนมาตั้งนานนึกว่าเธอจะปฏิเสธ
@ เช้าวันใหม่"ตื่นได้แล้ว ตื่นเดี๋ยวนี้นะ!" เสียงขอคนตัวเล็กพยามโวยวายเสียงดัง หลังเธอพยามปลุกเขามาตั้งนาน ฝ่ามือบางกระหน่ำใส่บ่ากว้างไม่หยุดหย่อน แม้ข้อเท้าเจ็บก็ยังไม่มีผลอะไร จนร่างอรชรอาบน้ำแต่งกายพร้อมไปเรียนเรียบร้อยแล้วคงเป็นลูกน้องเขาจัดเตรียมชุดนักศึกษาไว้ให้ คาดว่าซื้อใหม่เพราะไม่ใช่ไซส
หลายวันต่อมา_"อีกแล้วหรอ เจ้านายพี่เบนทำไมเอาแต่ใจแบบนี้ล่ะ" เธอว่าให้เจ้านายของเบนทันที แม้เขาจะช่วยให้เธอได้ป้ายบัตรพนักงานประจำ แต่ไหงถึงไม่ให้ออกไปรับลูกค้า บังคับให้นั่งอยู่ตรงบาร์เครื่องดื่มคอยยกเสิร์ฟเท่านั้น แล้วแบบนี้เท่ากับเธอเสียโอกาสได้ทิปพิเศษ จากพวกนักท่องเที่ยวหมดเวลาเปล่าประโยชน์"