ครึ่งหนึ่งของชีวิต

ขณะนั้นเขาอาบน้ำเสร็จเรียบร้อยนุ่งผ้าขนหนูเพียงผืนเดียวแล้วเดินออกมาจากห้องน้ำ ในขณะที่เขาถือผ้าเช็ดตัวผืนเล็กสีขาวเช็ดปรอยผมที่เปียกหมาด ๆ ปาริชาติเธอที่เห็นว่าท่านเศรษฐีไกรสรของเธอเดินออกมาด้วยผ้าผืนเดียวเธอก็กลับรู้สึกชินชาไปซะแล้ว

เพราะเธอเห็นภาพนี้ทุกเช้า ถ้าเป็นสาว ๆคนอื่นคงรอบกลืนน้ำลายไม่รู้กี่รอบ มีแต่คนอยากได้เศรษฐีไกรสรเป็นผัวจนตัวสั่น ซึ่งปาริชาติเองก็รู้ดี

เธอก็ภูมิอกภูมิใจเหลือเกินที่ท่านเศรษฐีไกรสรของเธอหล่อจนสาวๆ พากันแทบละลายทั้งจังหวัดระยองท่านเป็นคนดังและทรงอิทธิพล

"แล้วทำไมยังไม่ไปอาบน้ำอีกล่ะ เดี๋ยวก็สายหรอก" เศรษฐีไกรสรที่เห็นปาริชาติใส่เสื้อสายเดี่ยวผ้าถุงผืนเล็กสั้น ๆ พับขึ้นเหนือเข่า

เธอแต่งตัวไม่เหมือนเด็กทั่วไป คงเป็นเพราะความเคยชิน ทุกครั้งที่เธออยู่บ้านเธอก็มักจะแต่งตัวแบบนี้ โดยให้เหตุผลแค่ว่า เธอสะดวกสบายในการทำงานบ้าน

แม้ว่าเศรษฐีไกรสรจะสั่งห้ามแต่ก็คงขัดใจปาริชาติไม่ได้ เขาจึงออกคำสั่งเดียวที่ให้ปาริชาติทำคือจัดการเรื่องอาหารการกินและการดูแลเขาเท่านั้น

"ให้ปาริชาติช่วยเช็ดผมให้ท่านเศรษฐีไหมจ๊ะ จะได้แห้งไว ๆ "

ปาริชาติที่พูดจบก็พุ่งกระโจรปีนขึ้นไปบนที่นอนด้วยความสูงเพียง 157 ซม. อยู่เพียงครึ่งอกของเศรษฐีไกรสร เธอคว้าผ้าขนหนูผืนเล็กออกจากมือของเศรษฐีไกรสร และบังคับให้เศรษฐีไกรสรนั่งลงบนเตียงอย่างว่าง่ายขณะที่เธอกำลังยืนเช็ดผมให้กับเขา

"ปาริชาติเธอนี่มันจริง ๆ เลยเป็นสาวเป็นนางใครสั่งใครสอนให้ทำแบบนี้"

เศรษฐีไกรสรปากก็บ่นแต่ตัวเขาก็นั่งลงหันหลังออกมาที่หน้ากระจกแล้วก็นึกขำในใจ ปาริชาติตัวเตี้ยกว่าที่เขาคิดเอาไว้เยอะมาก ขนาดเธอยืนบนที่นอนแล้วเขานั่งลงบนที่นอนก็ยังเห็นความสูงเพียงนิดเดียว

"นี่ฉันให้เธอกินนมน้อยไปหรือไงเนี่ย ถึงไม่สูงขึ้นเลยปาริชาติ" เศรษฐีไกรสรที่กำลังเงยหัวให้ปาริชาติเช็ดผมอยู่เธอก็ถึงกับหยุดชะงักทำปากจู๋ทำหน้างอน ๆ ใส่

"ไม่ใช่สักหน่อยนะจ๊ะ ก็มันไม่ยอมสูงขึ้นจะให้ปาริชาติทำยังไงล่ะจ๊ะ"

"ปาริชาติเตี้ยที่สุดในห้องเลยอ่ะ"เธอก็บ่นอุบอิบว่าเธอตัวเตี้ย แต่ใครจะรู้ว่าเธอนั้นสวยน่ารักและดูสมส่วนไปหมดยิ่งหน้าอกหน้าใจคับซีขนาดนี้

ขณะที่เธอกำลังเช็ดผมให้เศรษฐีไกรสร เธอเองก็ไม่รู้สึกตัวเลยว่าหน้าอกกำลังถูไถไปกับแผ่นหลังกว้าง เศรษฐีไกรสรได้เก็บข่มอารมณ์ทุกอย่างเอาไว้ภายใต้จิตสำนึกเป็นอย่างดีเพราะเขาไม่อยากเป็นสมภารกินไก่วัดในเวลานี้ แต่จิตใจมนุษย์ยากแท้หยั่งถึงภายใต้ใบหน้าเรียบนิ่งกำลังคิดอะไรอยู่ใครจะรู้

ไกรสรที่นั่งอยู่บนเตียงเขาที่กำลังคิดเรื่องของปาริชาติอยู่ภายในใจ และแอบลอบยิ้มเล็กน้อยอย่างที่ปาริชาติไม่ทันสังเกตเห็น

ปาริชาติยืนเขย่งปลายเท้าเล็กน้อยพร้อมกับใช้มืออีกข้างหนึ่งจับไหล่กว้างของเขาเพื่อทรงตัว เธอกำลังเช็ดผมให้เขาด้วยความตั้งอกตั้งใจ

​“โอ๊ย! ท่านเศรษฐีปาริชาติเจ็บนะจ๊ะ!” เสียงของปาริชาติร้องออกมาเมื่อไกรสรขยับตัวแรงๆ จนศีรษะของเขาชนเข้ากับหน้าผากของเธออย่างจัง

​ไกรสรหันมามองด้วยความตกใจ “ฉันขอโทษ เธอเจ็บมากไหม?” เขาเอามือแตะหน้าผากของปาริชาติเบา ๆ

​“ไม่เป็นไรจ้ะ” ปาริชาติบอกก่อนจะเช็ดผมให้เขาต่ออย่างตั้งใจ

​ไกรสรมองปาริชาติผ่านกระจก เธอยังคงตั้งใจเช็ดผมให้เขาอย่างไม่ลดละ แต่แววตาของเธอส่องประกายด้วยความสดใสและรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสุข ทำให้หัวใจของไกรสรเต้นแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

​“ปาริชาติ..” ไกรสรเรียกชื่อเธอเบาๆ ปาริชาติเงยหน้าขึ้นมองเขาผ่านกระจก “เธออยากได้อะไรเป็นของขวัญวันเกิดไหม?”

เศรษฐีไกรสรที่เขามักจะซื้อของขวัญให้กับปาริชาติในทุก ๆ ปีเป็นเพียงของขวัญชิ้นเล็ก ๆ ที่ปาริชาติอยากได้

แต่ปีนี้เธออายุ 19 ปีแล้วโตเป็นสาวก็ควรจะได้อะไรในแบบที่เป็นชิ้นเป็นอันเช่นที่ดินบ้านรถหรือเงินสดฝากธนาคาร เขาอยากให้ปาริชาติโตขึ้นไปอย่างมีคุณภาพและไม่ต้องลำบากหากวันที่เขาไม่อยู่แล้ว

​“ของขวัญวันเกิด?” ปาริชาติถามด้วยความประหลาดใจ "ไม่รู้ว่าจะเอาอะไรเป็นของขวัญวันเกิดเพราะท่านเศรษฐีให้ทุกอย่างกับปาริชาติจนไม่รู้ว่าขาดอะไรแล้วตอนนี้"

ปกติทุกปีเศรษฐีไกรสรเขาจะเลือกทุกอย่างให้ปาริชาติเสร็จสรรพโดย ไม่เคยถามเธอสักเท่าไหร่เพราะทุกอย่างที่เขาให้เป็นของขวัญที่พิเศษมากสำหรับปาริชาติ

​ไกรสรยิ้ม “ก็เธอกำลังจะอายุ 19 แล้วนี่ อีกไม่นานก็จะถึงวันเกิดของเธอแล้ว ฉันอยากจะให้เธอมีสมบัติพัสถานเป็นชิ้นเป็นอัน บ้าน ที่ดิน รถยนต์เธออยากได้อะไร สร้อยทองฉันก็เพิ่งจะสั่งให้เธอไปสามบาท ฉันไม่รู้ว่าเธออยากจะได้อะไรอีกบ้าง”

เศรษฐีไกรษรถามออกไปตรง ๆ เขาที่ผ่านผู้หญิงมามากมาย แม้จะมีปาริชาติเข้ามาในชีวิตแต่รสชาติเรื่องเซ็กส์ของเขาไม่ได้จางหายไปบางครั้งเขาจะเรียกสาว ๆ มาบริการ

แต่ต้องไม่ใช่ที่คฤหาสน์บ้านไม้สักหลังนี้เขาไม่เคยอนุญาตให้ใครเข้ามาเหยียบนอกจากพวกที่มาอย่างถือวิสาสะโดยไม่ได้รับเชิญหรือได้รับอนุญาตจากเขา

อยู่ดี ๆ ​ปาริชาติหัวเราะคิกคัก “ปาริชาติไม่ได้อยากได้อะไรเลยจ้ะ ขอแค่ท่านเศรษฐีอยู่กับปาริชาติแบบนี้ก็พอแล้วจ้ะ ท่านเศรษฐีเป็นของขวัญที่พิเศษที่สุดในชีวิตของปาริชาติ"

ปาริชาติที่อยู่ด้านหลังเธอวางผ้าขนหนูผืนเล็กลงแล้วใช้สองมือสองแขนของเธอกอดไปที่ต้นคอแล้วหอมแก้มซ้ายขวาของเศรษฐีไกรสรอย่างที่เธอทำทุกครั้ง ราวกับเป็นเรื่องปกติ แต่สิ่งที่มันไม่ปกติสำหรับบริบทปัจจุบันนี้คือปาริชาติโตเป็นสาวเกินกว่าที่จะทำแบบนี้ได้

​คำพูดของและการกระทำของปาริชาติทำให้หัวใจของไกรสร พองโตไปด้วยความรู้สึกที่ไม่สามารถบรรยายได้ เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะมีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่ทำให้เขารู้สึกดีได้ขนาดนี้

ความรู้สึกที่อยากปกป้องและทะนุถนอมปาริชาติมันท่วมท้นในหัวใจของเขา เขาอยากจะให้เธอมีความสุขที่สุดเท่าที่จะทำได้

​“แต่ฉันอยากให้” ไกรสรพูดด้วยเสียงนุ่มนวล “บอกฉันมาเถอะว่าเธออยากได้อะไร”

หัวใจก็เต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาเขาพยายามเก็บกลั้นทุกอารมณ์ให้มันจมดิ่งไปในก้นบึ้งที่มืดดำที่สุดของหัวใจของเขาที่มีต่อเด็กอุปการะคนนี้

​“อืม...ถ้าอย่างนั้นปาริชาติอยากไปเที่ยวทะเลค่ะ” ปาริชาติบอก “ไปแบบไปพักผ่อนจริงๆ ไม่ใช่แค่ไปเดินเล่นเฉยๆ”

​ไกรสรยิ้มกว้าง “ได้สิ” เขายืนขึ้นแล้วหันไปเผชิญหน้ากับเธอ “เดี๋ยวฉันจะจัดเตรียมทุกอย่างให้ เราจะไปเที่ยวกันสองคน”

​ปาริชาติตื่นเต้นจนแทบจะเก็บอาการไว้ไม่อยู่ “จริงเหรอคะ?”

​“จริงสิ” ไกรสรบอกแล้วลูบหัวเธออีกครั้ง “ตอนนี้ไปอาบน้ำเถอะ เดี๋ยวจะไปสายจะได้ไปเยี่ยมป้าแม้นที่โรงเลื่อยกับฉันดีไหม”

เศรษฐีไกรสรจะพาปาริชาติไปทำงานที่โรงเลื่อยตั้งแต่ที่เขามีปาริชาติเขาสั่งขยายห้องพิเศษติดพัดลมให้เธอ ปลูกดอกไม้สวยงามบริเวณข้างออฟฟิศและให้ห่างไกลจากฝุ่นละอองเล็กน้อยเพื่อไม่ให้ปาริชาติไม่สบายหรือคันจากเศษขี้เลื่อย

​ปาริชาติยิ้มกว้างให้ไกรสร เธอรีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำเพื่ออาบน้ำด้วยความตื่นเต้น ไกรสรยืนมองประตูเชื่อมทางเข้าออกห้องของทั้งสองคนเขามีความรู้สึกดี ๆ ให้กับเด็กในอุปการะเพียงแต่เขายังไม่แน่ใจในความสัมพันธ์ครั้งนี้ว่ามันควรเป็นแบบนี้ต่อไปหรือมันควรต้องเปลี่ยนแปลง.....