บทที่ 4

เฉิงซีลุกขึ้นแล้วออกจากบ้านไป

ฉันตบบริเวณหัวใจที่เต้นผิดไปจังหวะหนึ่ง แล้วลูบใบหูที่จู่ ๆ ก็ร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ

รู้สึกทั้งเขินทั้งโมโห

เขาพูดจาดี ๆ ไม่ได้หรือไง ทำไมต้องมาปล่อยฟีโรโมนเอาตอนเวลาแบบนี้ด้วย!

ช่วงบ่าย ฉันแวะไปที่คลินิกเอกชนแห่งหนึ่ง

หมอบอกว่าช่วงนี้ฉันเครียดมากเกินไปจนทำให้ฮอร์โมนผิดปกติ เลยแนะนำให้ฉันหาคู่นอนเพื่อปลดปล่อยอารมณ์บนเตียงบ้าง

พอเวินเจียนีได้ยินก็รีบร้อนจะเอาพวกหนุ่มน้อยมีซิกซ์แพ็กแปดลอนจากโมเดลลิ่งของเธอมาให้ฉันยืมใช้งานทันที

ตอนนั้น ฉันกำลังกินแตงโม พลางไถดูคลิปวิดีโอในไอแพดไปเรื่อยเปื่อย

ฉันปฏิเสธกลับไปทันที

“ช่วงนี้เธอสิวขึ้นใช่ไหม”

ฉันรู้สึกจุกในอก

ขึ้นมาสองเม็ดจริง ๆ ด้วย! ขึ้นตรงคางของฉันเนี่ยแหละ!

“เพื่อนสาว ของกินนอกบ้านยังไงก็หอมกว่าข้าวเหลือในบ้านอยู่แล้ว อีกอย่างพวกเธอก็กำลังจะเซ็นหนังสือหย่ากันแล้ว ไม่ลองดูหน่อยจริง ๆ เหรอ”

เวินเจียนีพยายามพูดตะล่อมอย่างใจเย็น

ฉันหยุดมือ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง พอดีกับที่ไม่มีธุระอะไร ไปดูหน่อยก็ไม่เสียหาย

ก็แค่ฮอร์โมนเพศชายเสียสมดุลไม่ใช่เหรอ รอให้ฉันได้รับอิสระเมื่อไหร่ ฉันจะหานายแบบสักร้อยคนเลยคอยดู

แต่ตอนนี้ยังไม่ได้

ไม่ใช่ว่าฉันปอดแหกนะ แต่นี่เป็นบรรทัดฐานทางศีลธรรมในฐานะคนดังของฉันต่างหาก

เวินเจียนีหัวเราะออกมาสองเสียง เห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อในความยับยั้งชั่งใจของฉัน

เดิมทีฉันยังเต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ แต่ผลลัพธ์ในความเป็นจริงก็คือ...ฉันดันฝันเรื่องอย่างว่าสุดแสนจะเร่าร้อนไปหนึ่งตื่น

ในความฝัน ฉันกับผู้ชายคนหนึ่งจูบกันอย่างดูดดื่มจนไม่อยากพรากจาก

ลมหายใจสอดประสาน กลิ่นอายร้อนผ่าวของผู้ชายคนนั้นประกอบกับเสียงน้ำแฉะชื้นอันคลุมเครือ ค่อย ๆ ดึงฉันให้จมดิ่งลงสู่คลื่นความรู้สึกอันไร้ที่สิ้นสุดทีละนิด

ฉันตกหลุมพรางของการหยอกเย้าอันเร่าร้อนนั้น และลุ่มหลงไปกับความสุขสมของกันและกัน

ทว่าในวินาทีที่กำลังจะแตะจุดสูงสุดนั้นเอง—

ฉันก็มองเห็น...ใบหน้าของเฉิงซีอยู่ใกล้แค่เอื้อม

ฉันสะดุ้งตื่นด้วยความตกใจ

หัวใจเต้นแรงราวกับรัวกลอง เหงื่อเย็นแตกพลั่กไปทั้งตัว

ฉันแข้งขาไร้เรี่ยวแรง คิดจะลงชั้นล่างไปรินเหล้ามาเรียกขวัญกำลังใจสักแก้ว

จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงหัวเราะอย่างไม่จริงจังดังมาจากห้องโถง

“ผู้ชายบางคนนะ ทั้งที่ในใจต้องการจนแทบจะบ้าตายอยู่แล้ว แต่เพราะกลัวว่าจะทำให้คนในใจตกใจกลัว ก็เลยพยายามแกล้งทำตัวเป็นพ่อพระอยู่นั่นแหละ เป็นใครฉันก็ไม่ขอเอ่ยชื่อแล้วกัน”

พวกเพื่อน ๆ ของเฉิงซีนั่งพิงโซฟากันอย่างเกียจคร้าน

ในมือของพวกเขาแกว่งแก้ววิสกี้ไปมา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหยอกล้อ

“ผู้หญิงทนถูกเมินไม่ได้หรอกนะเพื่อน ถ้านายยังเอาแต่อั้นไว้แบบนี้ เมียของนายได้หนีไปปาร์ตี้สุดเหวี่ยงกับผู้ชายคนอื่นที่ลาสเวกัสเข้าสักวันแน่ ถึงตอนนั้นนายจะร้องไห้ก็ไม่มีที่ให้ร้องหรอกนะ”

คนพวกนี้สนิทกับเฉิงซีมาก เวลาพูดจาจึงไม่เคยระวังปาก

ส่วนเฉิงซีก็ทำเพียงแค่จิบเหล้าเงียบ ๆ

บนใบหน้าหล่อเหลามองไม่ออกถึงความหวั่นไหวใด ๆ

หลังจากนั้นเขาก็พูดประโยคหนึ่งออกมา พวกเพื่อน ๆ ต่างก็พากันระเบิดเสียงหัวเราะลั่น

และฉันเองก็รับรู้ได้ถึงความผิดปกติอย่างฉับไว

พวกเขาพูดขึ้นมาว่าเฉิงซีก็มีแอ็กเคานต์โซเชียลมีเดียลับอยู่แอ็กเคานต์หนึ่ง

ฉันอุ้มความรู้สึกที่อยากจับผิดเขาเอาไว้ แล้วลองค้นหาชื่อเล่นตามความทรงจำนั้น และก็พบบัญชีที่ใช้รูปโปรไฟล์แบบเดียวกันจริง ๆ

โพสต์ที่ปักหมุดไว้ทำเอาฉันอึ้งไปเลย

ด้านบนนั้นเขียนเอาไว้ว่า:

“ในที่สุดก็ได้แต่งงานกับผู้หญิงที่แอบชอบมานานหลายปี แต่ผมมีความต้องการทางเพศสูงมาก ต้องทำยังไงถึงจะทำให้เธอมีความสุข โดยที่ไม่ทิ้งแผลใจไว้ให้เธอครับ”

โพสต์ถัดมา:

“โลกภายนอกมีสิ่งยั่วยวนมากเกินไป เธอมองว่าผมน่าเบื่อก็เป็นเพราะผมไร้น้ำยา ถ้าผมลองใช้วิธีนี้เอาใจเธอ เธอจะไล่ผมออกจากบ้านไหมครับ”

รูปภาพประกอบเป็นเสื้อผ้าที่เปิดเผยสัดส่วนและโซ่โลหะ

เลือดในกายของฉันเดือดพล่านขึ้นมาทันที...