บทที่ 2

ต่อให้จะแค่กดไหล่ฉันไว้ แล้วจูบอย่างดูดดื่มก็ยังดี

นี่เป็นครั้งที่เก้าแล้ว

ฉันอยากจะก้าวไปอีกขั้นด้วยใจที่พองโต แต่กลับถูกเขาผลักไสอีกครั้ง

ฉันลุกพรวดขึ้นยืน ก่อนจะกระแทกประตูแรง ๆ แล้วเดินจากมา

——

ณ บ้านของเพื่อนสนิท โทรศัพท์มือถือของฉันสั่นเตือนอย่างบ้าคลั่งไม่หยุด

“ไม่รับสายเหรอ” เวินเจียนีเอียงคอมองฉัน

ฉันแหงนหน้ากระดกเตกีลาอึกใหญ่ ฤทธิ์แอลกอฮอล์อันร้อนแรงแผดเผาจนคอของฉันขมปร่า

ฉันกดปุ่มปิดเครื่องไปดื้อ ๆ พลางบ่นอุบ “บุหรี่มวนนี้แรงจัง สูบแค่มวนเดียวคอแทบพัง”

เวินเจียนีลูบคลำกล่องในมือเล่น “แต่แพ็กเกจมันเท่ดีนะ ว่าไหม”

เดิมทีฉันก็ไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังอยู่แล้ว หลัก ๆ คือฉันคิดไม่ตกจริง ๆ “ทำไมเฉิงซีถึงไม่ยอมแตะต้องตัวฉันจริง ๆ สักที?! หรือว่าเขาชอบผู้ชาย”

ฉันส่ายหน้า

ตอนมัธยมปลายเฉิงซีเคยคบกับกัปตันเชียร์ลีดเดอร์ หลังจากนั้นมีสาวฮอตตั้งกี่คนทอดสะพานให้ แต่ก็ถูกเขาปฏิเสธ

จู่ ๆ ก็มีความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาในหัวของฉัน

ฉันหรี่ตาลง “มีความเป็นไปได้สูงว่าเขาจะกำลังคิดถึงพี่สาวของฉันที่หนีไปปารีส”

คนที่ควรจะแต่งงานกับเฉิงซีคือพี่สาวของฉัน แต่เพื่อสิ่งที่เรียกว่ารักแท้ เธอถึงหนีตามจิตรกรไส้แห้งไปอยู่ต่างประเทศ

เฉิงซีวางตัวเป็นสุภาพบุรุษที่สมบูรณ์แบบ ตลอดครึ่งปีที่แต่งงานกันมา นอกเหนือจากเรื่องบนเตียง เขาก็ตามใจฉันทุกอย่าง

แต่ทุกครั้งที่เขาใช้มือช่วยฉัน ตอนที่ฉันกำลังลุ่มหลง เขาก็มักจะรักษาสติและควบคุมอารมณ์เอาไว้ได้เสมอ

เขาคงไม่ได้คิดว่าร่างกายของฉันน่าขยะแขยงหรอกนะ

พอคิดมาถึงตรงนี้ สติของฉันก็ขาดผึง ความรู้สึกเหมือนถูกหยามพรั่งพรูออกมา

ฉันกระแทกแก้วเหล้าลงบนโต๊ะอย่างแรง

“ฉันตัดสินใจแล้ว!”

เวินเจียนีตกใจกับการกระทำของฉัน

“หย่า!”

ผู้ชายไร้น้ำยาแบบนี้ ต่อให้หล่อแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์ ใช่ว่าฉันขาดเขาไม่ได้เสียหน่อย

“เอาละ ๆ เลิกดื่มเถอะ” เวินเจียนีคิดว่าฉันเมาจึงออกแรงลากฉันไปอาบน้ำ

เธอเพิ่งไปทำเล็บประดับคริสตัลแบบโอเวอร์มา เวลานอนก็ชอบขยับมือขยับเท้า วันรุ่งขึ้นพอฉันตื่นมา บนคอก็มีรอยแดงคล้ำฝีมือเธอข่วนอยู่หลายรอย

พอเปิดเครื่อง ข้อความและอีเมลที่เฉิงซีส่งมาก็เด้งขึ้นมาเต็มโทรศัพท์มือถือ

พอกลับมาถึงคฤหาสน์ เห็นว่าเขาอยู่บ้านก็ทำฉันแปลกใจมาก

ภายในห้องรับแขกคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นนิโคตินฉุนกึก ก้นบุหรี่อัดแน่นอยู่เต็มที่เขี่ยบุหรี่

เขาเงยหน้าขึ้น ใบหน้าคมคายนั้นดูดุดันและคุกคามอย่างถึงที่สุด

“กลับมาแล้วเหรอ” น้ำเสียงของเขาแหบพร่าหนัก

ตอนเห็นรอยแดงบนคอของฉัน รูม่านตาของเขาก็หดเกร็งอย่างรุนแรง แววตาพลันแปรเปลี่ยนเป็นมืดมนและน่าสะพรึงกลัว

เมื่อคืนฉันนอนหลับไม่สนิท คอเจ็บระบมเพราะสูบบุหรี่และดื่มเหล้าอย่างหนัก จึงไม่มีอารมณ์จะมานั่งอธิบายให้เขาฟัง

เขาเพิ่งจะอ้าปาก ฉันก็โบกมือด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “เมื่อคืนเหนื่อยมาก ฉันขึ้นข้างบนก่อนนะ”

ฉันไม่ได้ล้อเล่น ฉันอยากหย่าจริง ๆ

ชีวิตคู่ที่ไม่มีเซ็กซ์ ฉันไม่เอาหรอก

คืนนั้นฉันไข้ขึ้นสูง สมองมึนงงไปหมด

ประตูห้องถูกผลักออก

กลิ่นครีมอาบน้ำบนตัวเฉิงซีลอยมาปะทะจมูก จนฉันเวียนหัวขึ้นมาวูบหนึ่ง

ฉันขมวดคิ้ว “อย่ามาแตะตัวฉัน”

ร่างกายของเขาแข็งทื่อ “แล้วคุณอยากจะให้ใครมาแตะล่ะ” น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำราวกับกำลังอดกลั้น แต่กลับต้องยอมอ่อนเสียงลงเพื่อปลอบฉัน “เป็นเด็กดีนะ กินยาซะ”

ปลายนิ้วเย็นเฉียบแตะลงบนริมฝีปากของฉัน มืออีกข้างของเขาที่วางอยู่บนเอวฉันออกแรงรัดแน่น เขาจ้องริมฝีปากที่แดงจัดเพราะพิษไข้ของฉัน ขณะที่ลมหายใจเริ่มหนักหน่วงและถี่กระชั้น

ฉันรู้สึกอึดอัดที่ถูกเขากอด จึงพลิกตัวมุดเข้าไปในผ้าห่ม “กินเสร็จแล้ว คุณออกไปเถอะ”

ท่ามกลางความสะลึมสะลือ ฉันเหมือนจะได้ยินเสียงน้ำดังมาจากห้องน้ำอีกครั้ง