เกิดใหม่ทั้งทีขอเป็นน้าสะใภ้

วันต่อมาหลังจากข่าวการแต่งงานถูกปล่อยออกมาฉันบังเอิญเจอกู้เป่ยเฉินเพื่อนที่อยู่ข้าง ๆ กู้เป่ยเฉินเห็นฉันแล้วจงใจตะโกนเรียกเขาที่กำลังคุยกับเพื่อนคนอื่นอยู่“เป่ยเฉิน คู่หมั้นนายมาแล้ว”ทันใดนั้น ทุกคนก็หันมาโฟกัสฉันกับเขาทันทีกู้เป่ยเฉินเลิกคิ้วขึ้น ปรายตามองฉันอย่างไม่สบอารมณ์“เสิ่นจิ่นเหยา ฉันยังไม่ทันได้คิดบัญชีกับเธอเลย เธอดันเป็นฝ่ายมาหาฉันถึงที่เลยเหรอ”“ให้ตระกูลเสิ่นแต่งงานกับตระกูลกู้โดยไม่ถามความเห็นฉันสักคำ! นี่เธอหน้าด้านถึงขนาดนี้เลยเหรอ?”ฉันได้ยินแล้วชะงักไปแย่แล้ว ฉันลืมไปเลยว่าน้าชายคนเล็กของกู้เป่ยเฉินก็แซ่กู้เหมือนกันแม้เตรียมใจมาแล้ว แต่สายตารังเกียจของเขาก็ยังทำให้ฉันตกใจจนเผลอกลั้นหายใจฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามสงบสติอารมณ์“คนที่ฉันจะแต่งงานด้วยไม่ใช่นาย”ยังไม่ทันสิ้นเสียง พวกเพื่อนที่พูดเมื่อกี้ก็หัวเราะจนน้ำตาไหลพวกเขาตบไหล่กู้เป่ยเฉิน“เป่ยเฉิน คู่หมั้นนายตลกชะมัด”“นายเตือนเธอหน่อยว่าอย่าแก้ตัวด้วยมุกเดิมๆ แบบนี้ คนอื่นรู้จะขำเอานะ”กู้เป่ยเฉินโดนล้อจนเสียหน้า สีหน้าดูโมโหยิ่งกว่าเดิม“เสิ่นจิ่นเหยา! เธอเลิกบ้าได้หรือยัง!”“วันๆ เ

ชาติที่แล้วแม้ว่าเธอจะมีความสัมพันธ์ล้ำเส้นกับกู้เป่ยเฉินแต่ก็ไม่กล้าเปิดเผย ทำได้แค่แอบกินกันลับ ๆมิน่าล่ะเพิ่งผ่านไปแค่ไม่กี่วัน แต่คนรู้เรื่องความสัมพันธ์ของพวกเขาสองคนกันเกือบหมดเมื่อคิดถึงชาติที่แล้ว สายตาฉันเย็นชาโดยไม่รู้ตัวหลังจากฉันแต่งเข้าตระกูลกู้ ธุรกิจของกู้กรุ๊ปก็เฟื่องฟูอย่างต่อเนื่อง จนอยู่ในการจัดอันดับของนิตยสารด้านธุรกิจและการเงินอย่างฟอร์บส์ผู้หลักผู้ใหญ่ในตระกูลกู้ถูกใจฉันมาก บอกว่าฉันเป็นคนมีบุญบารมีแม้กู้เป่ยเฉินจะเย็นชากับฉันมาก แต่ความอบอุ่นจากผู้หลักผู้ใหญ่ในตระกูลกู้ทำให้ฉันมีความสุขมากจนกระทั่งฉันทำกล่องใบนั้นแตกภาพลวงตาที่เขาสร้างขึ้นมาก็ถูกทำลายไปด้วยประตูห้องถูกคนผลักเข้ามา แม่บอกว่ากู้ถิงโจวจะกลับมาแล้วมือฉันชะงักไป แต่ไม่ได้พูดตอบเหมือนแม่อยากพูดอะไรอีก แต่สุดท้ายเธอก็ถอนหายใจแล้วเดินออกไปฉันไม่เชื่อหรอกว่าแม่ในชาติที่แล้วจะไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นแต่แม่กลับไม่เคยพูดถึงมันเลยแม้ผู้หลักผู้ใหญ่ในตระกูลกู้จะชอบฉัน แต่ก็ไม่ได้รักฉันขนาดนั้นไม่งั้นพวกเขาคงไม่ช่วยกู้เป่ยเฉินปิดบังเรื่องนี้มีแค่กู้ถิงโจว เขาเป็นเพียงคนเดียวที่ต่างจ

เขาดูเป็นผู้ใหญ่และสุขุมกว่าเมื่อก่อนคนตระกูลกู้เคารพเขามาก พากันลุกขึ้นไปต้อนรับเขากู้ถิงโจวกับป้ากู้สูญเสียพ่อแม่ไปตั้งแต่เด็กๆ พวกเขาสองคนใช้ชีวิตมาด้วยกัน ดูแลกันและกันมาตลอดคุณย่ากู้เป็นคนรับพวกเขามาเลี้ยงพอโตขึ้น ป้ากู้แต่งงานกับลุงกู้ ส่วนกู้ถิงโจวไปทำธุรกิจที่ต่างประเทศสองสามปีมานี้ตระกูลกู้ดูดีแค่เปลือกนอก ต้องอาศัยความช่วยเหลือจากกู้ถิงโจว พวกเขาถึงมีทรัพย์สินและตั้งตัวได้อีกครั้งหลังจากแม่ของกู้เป่ยเฉินเสียชีวิต เพื่อไม่ให้กู้ถิงโจวห่างเหินกับตระกูลกู้ พวกเขาเชื่อฟังกู้ถิงโจวยิ่งกว่าเดิม ไม่กล้าขัดใจบ่อเงินบ่อทองอย่างเขาทุกคนมองไปทางเขา นัยน์ตาแฝงรอยยิ้มแต่ใบหน้าเขายังเย็นยะเยือกเหมือนเดิม มีแค่ตอนที่มองมาทางฉัน ถึงจะมีรอยยิ้มตรงมุมปากเล็กน้อยเขาเดินมาตรงที่นั่งข้างฉัน ปรายตามองกู้เป่ยเฉินอย่างเย่อหยิ่งฉันทำตัวไม่ถูกเหมือนเด็กที่ทำผิด ขณะที่กำลังจะพูดอธิบายจู่ๆ กู้เป่ยเฉินลุกขึ้นยืนแล้วขอตัวออกไปข้างนอกส่วนเขาก็นั่งลงตรงที่ว่างข้างๆ ฉันทันที“วันนี้เป็นวันรวมญาติ ทุกคนไม่ต้องมีพิธีรีตองอะไรมากมาย ทานอาหารกันได้เลย”เขาพูดจบแล้วตักอาหารและแกะกุ้งให้ฉ

ฉันมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อใช้ชีวิตมาสองชาติ ฉันไม่เคยเข้าใจคนอย่างกู้เป่ยเฉินเลยความไร้ยางอายของเขาทำให้ฉันต้องเปลี่ยนมุมมองครั้งใหญ่ ทำให้ฉันช็อกทุกครั้งฉันสะบัดตัวเองออกจากสองมือใหญ่ ใช้แรงทั้งหมดผลักเขาออกไป“คนที่ควรจะเลิกงี่เง่าคือนายต่างหาก! ฉันคือว่าที่น้าสะใภ้ของนาย ช่วยให้เกียรติฉันด้วย!”กู้เป่ยเฉินเห็นว่าฉันดื้อด้านมาก เขาพยายามรั้งท้ายทอยฉันเข้าไปจูบ“ฉันไม่อนุญาตให้เธอแต่งกับเขา! เธอเป็นของฉันคนเดียว!”ขณะที่ฉันหลับตาปี๋ พยายามขัดขืนสุดชีวิต จู่ๆ ฉันก็ถูกดึงเข้าไปในอ้อมกอดแสนอบอุ่นกู้ถิงโจวเอาสูทคลุมตัวฉัน จากนั้นเหวี่ยงหมัดใส่กู้เป่ยเฉินจนดั้งจมูกหัก“กู้เป่ยเฉิน นายอยากตายใช่ไหม!”เลือดไหลออกมาจากจมูกกู้เป่ยเฉิน เปื้อนไปทั่วใบหน้า ดูน่ากลัวเป็นอย่างมากเขายกมือขึ้นมาเช็ดเลือดแล้วแสยะยิ้มออกมา“ฉันคิดไม่ถึงว่าคนเก่งๆ อย่างน้าจะชอบใช้ของต่อจากคนอื่น”“แถมยังเป็นของเหลือเน่าๆ แบบนี้ด้วย”กู้ถิงโจวโดนยั่วโมโหจนตาแดงก่ำ เขาเหวี่ยงหมัดใส่กู้เป่ยเฉินอีกรอบ“วันนี้ฉันจะสั่งสอนนายแทนพี่สาวกับพี่เขยฉัน”“ถ้านายไม่อยากทำงานที่กู้ซื่อแล้ว ฉันจะช่วยให้นายสมหวังเอง

ในที่สุดความฝันในวัยเด็กของฉันก็เป็นจริงแล้วได้ใส่ชุดเจ้าสาวที่ออกแบบเอง แต่งงานกับคนที่ตัวเองรักที่สุดขณะที่เราสองคนกำลังกล่าวคำสัญญาว่าจะซื่อสัตย์และอยู่เคียงกันตลอดชีวิตจู่ๆ กู้เป่ยเฉินก็โผล่มา“ฉันไม่ยอม!”ลุงกู้ตั้งสติได้เป็นคนแรก รีบสั่งบอดี้การ์ดไปจับตัวเขาไว้“พาเขากลับไปเดี๋ยวนี้! อย่ามาทำเรื่องน่าอายที่นี่!”“กู้เป่ยเฉิน! ถ้านายยังไม่เลิกสร้างความวุ่นวาย นายก็ไสหัวออกไปจากตระกูลกู้ซะ!”เมื่อก่อนลุงกู้พูดแค่ประโยคเดียว กู้เป่ยเฉินจะเงียบทันทีแต่ครั้งนี้เขาเถียงกลับด้วยความโมโห“ฉันไม่อยู่ในตระกูลก็ได้! แต่สามีของจิ่นเหยาต้องเป็นฉันเท่านั้น!”“จิ่นเหยา! ฟังฉันพูดก่อน ชาติที่แล้วฉันแต่งงานกับเธอ”“เราสองคนร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาหลายสิบปี นั่นคือชีวิตที่แท้จริงของเราสองคน!”ฉันในอดีตคงเชื่อคำพูดของเขา แล้วก็แต่งงานกับเขาแน่ๆแต่ฉันกลับมาเกิดใหม่แล้วฉันเข้าใจความรู้สึกในช่วงหลายสิบปีที่ผ่านมาดีกว่าเขาแน่นอนฉันไม่เข้าใจว่าทำไมชาตินี้กู้เป่ยเฉินถึงดึงดันจะแต่งงานกับฉันให้ได้แต่ทุกอย่างไม่สำคัญอีกต่อไปแล้วฉันมองเขาอย่างเฉยเมย ปล่อยให้บอดี้การ์ดกดตัวเขาลงบนพื้น