Short
เกิดใหม่ทั้งทีขอเป็นน้าสะใภ้

เกิดใหม่ทั้งทีขอเป็นน้าสะใภ้

Par:  ห้วงคำนึงComplété
Langue: Thai
goodnovel4goodnovel
9Chapitres
3.6KVues
Lire
Bibliothèque

Partager:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

ในงานรวมญาติ แม่เอาภาพผู้ชายสองสามคนมาให้ฉันดู ถามฉันว่าอยากแต่งงานกับคนไหน ชาตินี้ฉันจะไม่เลือกกู้เป่ยเฉินอีกแล้ว แต่เอาภาพใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้แม่ ในภาพคือกู้ถิงโจว น้าชายคนเล็กของกู้เป่ยเฉิน แล้วก็เป็นผู้กุมอำนาจในตระกูลกู้ด้วย ใบหน้าแม่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ เพราะฉันตามจีบกู้เป่ยเฉินมานานหลายปี แต่สิ่งที่แม่ไม่รู้ก็คือหลังจากฉันแต่งงานกับกู้เป่ยเฉินเมื่อชาติที่แล้ว กู้เป่ยเฉินแทบไม่กลับบ้านเลย ฉันนึกว่าเขางานยุ่งกับงาน ทุกครั้งที่โดนถาม เขาจะบอกว่าเป็นความผิดของตัวเองตลอด จนกระทั่งวันครบรอบแต่งงานปีที่ 20 ฉันเผลอทำกล่องที่เขาเก็บไว้ในตู้ที่ล็อกมาตลอดตกแตก ฉันถึงรู้ว่าคนที่เขารักมาตลอดคือน้องสาวของฉัน สาเหตุที่เขาไม่กลับบ้าน เพราะไม่อยากเห็นหน้าฉันนี่เอง ทว่าในวันแต่งงาน ตอนฉันยื่นแหวนเพชรให้กู้ถิงโจว กู้เป่ยเฉินกลับสติแตก

Voir plus

Chapitre 1

บทที่ 1

Ponsel itu jatuh tepat saat sepasang mata itu menatapnya.

Efra Alfaro tidak langsung memungutnya. Ia berdiri kaku di tengah keramaian trotoar Braga, dengan lutut yang masih berdenyut dan dada yang tiba-tiba terasa seperti diperas oleh tangan tak kasat mata. Ratusan orang terus bergerak di sekelilingnya, tapi dunia Efra mendadak berhenti berputar.

Wanita di depannya itu sudah menunduk lebih dulu, jemari lentiknya menyentuh ponsel sebelum Efra sempat bergerak.

"Maaf, Kak. Anak ini memang tidak bisa diam."

Suaranya rendah. Sedikit serak. Persis seperti yang Efra ingat.

Ia menelan ludah. Tenggorokannya terasa seperti diisi pasir.

"Vanka?"

Wanita itu tidak menjawab. Ia justru menyodorkan ponsel dengan tangan yang tidak sepenuhnya bisa menyembunyikan getarannya, lalu berbalik dengan langkah yang terlalu terburu-buru untuk seseorang yang mengaku tidak mengenal siapa-siapa di sini.

"Tunggu." Efra melangkah maju.

Tapi wanita itu sudah berteriak ke arah lain, "RENO! Ulah lumpat wae atuh!"

---

Dua menit sebelumnya, semuanya masih biasa saja.

Efra melangkah cepat di atas trotoar Braga dengan ponsel menempel di telinga, mendengarkan laporan sekretarisnya tentang berkas tender yang belum beres. Kawasan itu ramai seperti biasa, bau gorengan dari gerobak pinggir jalan bercampur dengan parfum turis yang lalu lalang, dan suara klakson dari jalanan tidak pernah benar-benar berhenti.

"Saya tidak mau tahu alasannya. Berkasnya harus siap sebelum jam delapan malam," potong Efra tanpa memberi ruang untuk negosiasi.

Ia tutup telepon. Matanya lurus ke depan.

Sampai sesuatu menghantam lututnya dengan keras, tidak sopan, dan sangat menyakitkan.

"Aduh! Sakit tahu!"

Bukan Efra yang berteriak. Seorang bocah laki-laki sekitar lima tahun terduduk tepat di depan kakinya, kedua tangan memegangi kepala, wajahnya cemberut teramat sangat. Kaus bergambar pahlawan super, celana pendek kotor di bagian lutut, dan ekspresi yang sama sekali tidak mencerminkan rasa bersalah.

Bocah itu menatap Efra seolah dialah yang bersalah karena berani berdiri di sana.

"Kamu yang lari nabrak orang," kata Efra datar.

"Kaki Om yang keras!"

Efra membuka mulut, lalu menutupnya lagi. Ia tidak tahu harus menjawab apa untuk logika seperti itu.

Ponselnya tergeletak pasrah di dekat kaki bocah itu. Efra menunduk hendak mengambilnya. Dan itulah saat tangan itu muncul, mendahuluinya, menyentuh ponselnya lebih dulu.

---

Sekarang Efra berdiri di sini, memandangi punggung wanita yang berlari mengejar bocah bernama Reno itu, dan pikirannya tidak bisa berhenti berputar.

Bau parfumnya vanilla bercampur sedikit kayu. Cara ia merapikan kacamata yang merosot dengan telunjuk kanan. Suaranya yang sedikit serak saat berbicara tapi tetap terdengar jelas di antara keramaian.

Semua itu bukan kebetulan yang bisa ia tolak dengan logika.

Di dekat lampu merah, wanita itu berhasil menangkap tangan Reno. Ia berkacak pinggang, napasnya terengah-engah, bibirnya mengomeli bocah itu panjang lebar. Reno justru tertawa kencang, giginya ompong satu di depan, tidak peduli sedikit pun.

Efra melangkah ke tepi trotoar, matanya tidak berkedip.

Wanita itu menggendong Reno, berjalan kembali ke arah motor matic besar yang terparkir di dekat pohon mahoni. Jaraknya tidak lebih dari sepuluh langkah dari tempat Efra berdiri.

Ia pasti akan melewatinya.

Efra menarik napas, mempersiapkan diri. Ia akan menghentikan langkah wanita itu. Ia akan memaksanya melihat. Ia akan mendapat jawaban atas pertanyaan yang sudah enam tahun ia kubur hidup-hidup di dalam dadanya.

Wanita itu berjalan melewatinya.

Tanpa menoleh. Tanpa melambat. Tanpa satu pun kedipan mata ke arahnya.

"Kamu nakal banget sih, Reno. Capek Mimih ngejar-ngejar kamu terus. Nanti diaduin ke Bapakmu baru tahu rasa," omelnya pada bocah di gendongannya, suaranya datar seolah Efra tidak ada.

Seolah Efra adalah tiang listrik. Batu di pinggir jalan. Angin yang lewat begitu saja.

Efra membeku.

Wanita itu menaruh Reno di bagian depan motor, menurunkan kacamatanya ke batang hidung dengan gerakan yang sudah ribuan kali Efra lihat tanpa pernah ia minta untuk diingat, lalu memasang helm dengan tangan yang kini sudah tidak gemetar lagi.

Mesin menderu.

"Vanka!" Efra melangkah maju, suaranya keluar lebih keras dari yang ia rencanakan.

Terlambat. Motor itu sudah menyatu dengan arus kendaraan, hilang di antara deretan lampu merah dan asap knalpot sore Bandung, dan tidak ada yang tersisa kecuali jejak ban di aspal basah.

Efra berdiri di tepi jalan.

Ratusan orang terus bergerak di sekelilingnya. Seorang ibu mendorong stroller sambil menelepon. Dua remaja tertawa keras di depan kafe. Penjual cilok berteriak menawarkan dagangannya.

Tidak ada yang tahu bahwa baru saja, tepat di sini, sesuatu di dalam dada Efra Alfaro baru saja terbalik.

Enam tahun. Ia menghabiskan enam tahun untuk meyakinkan dirinya sendiri bahwa ia sudah selesai dengan semua ini. Bahwa lukanya sudah sembuh. Bahwa hidupnya sudah berjalan ke arah yang benar.

Tiga puluh detik. Satu bau parfum.

Dan semua itu runtuh.

"Den Efra." Suara Bayu muncul dari belakang, asisten pribadinya, dengan napas yang sedikit memburu. "Maaf ganggu, Den. Tapi ada masalah besar di pabrik."

Efra tidak langsung menjawab. Matanya masih menempel pada titik di mana motor itu menghilang.

"Den Efra?"

"Apa masalahnya?" tanya Efra akhirnya. Suaranya keluar datar, dingin, seperti tidak ada yang terjadi.

"Data operasional kita jebol. Beberapa file penting hilang dari peladen pusat." Bayu menyodorkan tablet, wajahnya tegang. "Ini bukan kelalaian biasa, Den. Sepertinya ada yang sengaja."

Ponsel Efra bergetar di genggamannya.

Satu pesan dari Panji, kakaknya.

"Efra, cepat pulang. Keluarga Laras sudah sampai. Jangan sampai Bapak marah."

Efra membaca pesan itu. Satu kali. Dua kali.

Tiga masalah. Tiga arah berbeda. Datang semua dalam satu sore.

Ia memasukkan ponsel ke saku jas dengan gerakan yang sangat tenang, terlalu tenang, lalu berbalik menghadap Bayu.

"Kita pulang dulu. Setelah itu langsung ke pabrik."

Efra melangkah menuju mobilnya. Punggungnya tegak. Langkahnya mantap. Dari luar, ia terlihat seperti Efra Alfaro yang selalu semua orang kenal, pria yang tidak pernah kehilangan kendali atas apapun.

Tidak ada yang tahu bahwa di dalam kepalanya, satu hal terus berputar tanpa bisa ia hentikan.

Tangan wanita itu gemetar saat menyodorkan ponselnya.

Tapi saat berjalan melewatinya, tangan itu sudah berhenti gemetar.

Orang yang benar-benar tidak mengenal seseorang tidak perlu bersusah payah untuk terlihat tenang.

Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Dernier chapitre

Plus de chapitres
Pas de commentaire
9
บทที่ 1
วันต่อมาหลังจากข่าวการแต่งงานถูกปล่อยออกมาฉันบังเอิญเจอกู้เป่ยเฉินเพื่อนที่อยู่ข้าง ๆ กู้เป่ยเฉินเห็นฉันแล้วจงใจตะโกนเรียกเขาที่กำลังคุยกับเพื่อนคนอื่นอยู่“เป่ยเฉิน คู่หมั้นนายมาแล้ว”ทันใดนั้น ทุกคนก็หันมาโฟกัสฉันกับเขาทันทีกู้เป่ยเฉินเลิกคิ้วขึ้น ปรายตามองฉันอย่างไม่สบอารมณ์“เสิ่นจิ่นเหยา ฉันยังไม่ทันได้คิดบัญชีกับเธอเลย เธอดันเป็นฝ่ายมาหาฉันถึงที่เลยเหรอ”“ให้ตระกูลเสิ่นแต่งงานกับตระกูลกู้โดยไม่ถามความเห็นฉันสักคำ! นี่เธอหน้าด้านถึงขนาดนี้เลยเหรอ?”ฉันได้ยินแล้วชะงักไปแย่แล้ว ฉันลืมไปเลยว่าน้าชายคนเล็กของกู้เป่ยเฉินก็แซ่กู้เหมือนกันแม้เตรียมใจมาแล้ว แต่สายตารังเกียจของเขาก็ยังทำให้ฉันตกใจจนเผลอกลั้นหายใจฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามสงบสติอารมณ์“คนที่ฉันจะแต่งงานด้วยไม่ใช่นาย”ยังไม่ทันสิ้นเสียง พวกเพื่อนที่พูดเมื่อกี้ก็หัวเราะจนน้ำตาไหลพวกเขาตบไหล่กู้เป่ยเฉิน“เป่ยเฉิน คู่หมั้นนายตลกชะมัด”“นายเตือนเธอหน่อยว่าอย่าแก้ตัวด้วยมุกเดิมๆ แบบนี้ คนอื่นรู้จะขำเอานะ”กู้เป่ยเฉินโดนล้อจนเสียหน้า สีหน้าดูโมโหยิ่งกว่าเดิม“เสิ่นจิ่นเหยา! เธอเลิกบ้าได้หรือยัง!”“วันๆ เ
Read More
บทที่ 2
พวกเขากอดกันกลมเหมือนตรงนี้มีแค่พวกเขาสองคน แถมตอนสุดท้ายยังจูบกันต่อหน้าทุกคนด้วยเขาโอบเอวบางของเธอไว้ ส่วนเธอก็ควงแขนเขาอย่างเป็นธรรมชาติพวกเขาดูเหมือนแฟนกันมากกว่าฉันอีกสีหน้าคนรอบ ๆ ดูอยากรู้อยากเห็นมาก แถมยังซุบซิบอยู่ข้างหูฉันอย่างสนุกปาก“ถ้าฉันเป็นเสิ่นจิ่นเหยาคงอายจนแทบมุดแผ่นดินหนี”“คู่หมั้นแอบคบกับน้องสาวของตัวเอง เธอยังมีหน้ามายืนอยู่ตรงนี้อีก”ฉันรู้ว่าพวกเขากำลังรออยู่ รอดูฉันเป็นตัวตลกพวกเขาอยากรู้ว่าฉันจะอาละวาดแบบไม่สนใจภาพลักษณ์ เพื่อเรียกร้องความสนใจจากเขาเหมือนเมื่อก่อนหรือเปล่า ตอนนี้กู้เป่ยเฉินเองก็มองมาทางฉันเหมือนกันเมื่อเห็นว่าฉันนิ่งเฉย เขาก็แค่นเสียงเย็นชาด้วยท่าทางพอใจเขากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ฉันไม่ให้โอกาสเขาเปิดปากหันหลังแล้วเดินออกไปทันทีฉันโทรหาคนขับรถ ขณะที่กำลังจะออกจากที่นี่ ก็มีรถยนต์สีดำมาจอดข้างฉันกระจกรถเลื่อนลง คนที่อยู่ด้านในคือกู้เป่ยเฉิน“ขึ้นรถ”ฉันกำลังจะปฏิเสธ แต่สายตาเหลือบไปเห็นเสิ่นเจียวเจียวนั่งอยู่ข้างคนขับกู้เป่ยเฉินเห็นสายตาที่ฉันมองเธอ เขาขมวดคิ้วแล้วพูดออกมา“เบาะข้างคนขับไม่ใช่ที่ของเธอ”ฉันไม่ได้
Read More
บทที่ 3
ชาติที่แล้วแม้ว่าเธอจะมีความสัมพันธ์ล้ำเส้นกับกู้เป่ยเฉินแต่ก็ไม่กล้าเปิดเผย ทำได้แค่แอบกินกันลับ ๆมิน่าล่ะเพิ่งผ่านไปแค่ไม่กี่วัน แต่คนรู้เรื่องความสัมพันธ์ของพวกเขาสองคนกันเกือบหมดเมื่อคิดถึงชาติที่แล้ว สายตาฉันเย็นชาโดยไม่รู้ตัวหลังจากฉันแต่งเข้าตระกูลกู้ ธุรกิจของกู้กรุ๊ปก็เฟื่องฟูอย่างต่อเนื่อง จนอยู่ในการจัดอันดับของนิตยสารด้านธุรกิจและการเงินอย่างฟอร์บส์ผู้หลักผู้ใหญ่ในตระกูลกู้ถูกใจฉันมาก บอกว่าฉันเป็นคนมีบุญบารมีแม้กู้เป่ยเฉินจะเย็นชากับฉันมาก แต่ความอบอุ่นจากผู้หลักผู้ใหญ่ในตระกูลกู้ทำให้ฉันมีความสุขมากจนกระทั่งฉันทำกล่องใบนั้นแตกภาพลวงตาที่เขาสร้างขึ้นมาก็ถูกทำลายไปด้วยประตูห้องถูกคนผลักเข้ามา แม่บอกว่ากู้ถิงโจวจะกลับมาแล้วมือฉันชะงักไป แต่ไม่ได้พูดตอบเหมือนแม่อยากพูดอะไรอีก แต่สุดท้ายเธอก็ถอนหายใจแล้วเดินออกไปฉันไม่เชื่อหรอกว่าแม่ในชาติที่แล้วจะไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นแต่แม่กลับไม่เคยพูดถึงมันเลยแม้ผู้หลักผู้ใหญ่ในตระกูลกู้จะชอบฉัน แต่ก็ไม่ได้รักฉันขนาดนั้นไม่งั้นพวกเขาคงไม่ช่วยกู้เป่ยเฉินปิดบังเรื่องนี้มีแค่กู้ถิงโจว เขาเป็นเพียงคนเดียวที่ต่างจ
Read More
บทที่ 4
โปรเจกต์โดนลบไปแล้ว ความอาลัยอาวรณ์สุดท้ายที่ฉันมีต่อกู้เป่ยเฉินก็หมดสิ้นลงแล้วเหมือนกันฉันถอนหายใจเหมือนยกภูเขาออกจากอก สะกดกลั้นความเจ็บปวดในใจคืนนี้ฉันจะได้เจอกู้ถิงโจวอย่างเป็นทางการฉันอดประหม่าไม่ได้ เพราะชาติที่แล้วเขาก็เป็นน้าชายฉันเหมือนกันฉันสูดหายใจลึก ต้องเตรียมตัวให้พร้อมที่สุดถึงไม่สามารถทำให้เขารักฉันได้ อย่างน้อยก็อย่าทำให้เขาเกลียดฉันก็พอฉันจัดการอารมณ์เรียบร้อย หลังจากแต่งหน้าแต่งตัวใหม่อีกรอบจนพอใจแล้วก็ออกจากบ้านเพิ่งมาถึงโรงจอดรถใต้ดิน ฉันก็ได้ยินเสียงหอบหายใจดังอย่างต่อเนื่องฉันหันไปมองตามเสียง รถยนต์สีดำคันหนึ่งกำลังสั่นไปมาฉันปรายตามองทะเบียนรถเหอะ รถของกู้เป่ยเฉินมองผ่านกระจกรถที่เลื่อนลงครึ่งหนึ่งเข้าไปในรถ เสิ่นเจียวเจียวกำลังตอบรับการกระทำของกู้เป่ยเฉินด้วยสายตาเคลิบเคลิ้มกู้เป่ยเฉินขยับตัวขึ้นลงอย่างเป็นจังหวะ แถมยังพ่นลมหายใจออกมาทางปากเบาๆแม้ฉันไม่สนใจเขาแล้ว แต่ภาพนี้ก็ทำให้ฉันอยากอ้วกอยู่ดีเสิ่นเจียวเจียวสังเกตเห็นฉัน เธอยกยิ้มมุมปากอย่างท้าทาย กอดกู้เป่ยเฉินแล้วจูบอย่างเร่าร้อนเสียงครางและเสียงน้ำลายของเธอดังก้องอยู่ในตัวรถ
Read More
บทที่ 5
เขาดูเป็นผู้ใหญ่และสุขุมกว่าเมื่อก่อนคนตระกูลกู้เคารพเขามาก พากันลุกขึ้นไปต้อนรับเขากู้ถิงโจวกับป้ากู้สูญเสียพ่อแม่ไปตั้งแต่เด็กๆ พวกเขาสองคนใช้ชีวิตมาด้วยกัน ดูแลกันและกันมาตลอดคุณย่ากู้เป็นคนรับพวกเขามาเลี้ยงพอโตขึ้น ป้ากู้แต่งงานกับลุงกู้ ส่วนกู้ถิงโจวไปทำธุรกิจที่ต่างประเทศสองสามปีมานี้ตระกูลกู้ดูดีแค่เปลือกนอก ต้องอาศัยความช่วยเหลือจากกู้ถิงโจว พวกเขาถึงมีทรัพย์สินและตั้งตัวได้อีกครั้งหลังจากแม่ของกู้เป่ยเฉินเสียชีวิต เพื่อไม่ให้กู้ถิงโจวห่างเหินกับตระกูลกู้ พวกเขาเชื่อฟังกู้ถิงโจวยิ่งกว่าเดิม ไม่กล้าขัดใจบ่อเงินบ่อทองอย่างเขาทุกคนมองไปทางเขา นัยน์ตาแฝงรอยยิ้มแต่ใบหน้าเขายังเย็นยะเยือกเหมือนเดิม มีแค่ตอนที่มองมาทางฉัน ถึงจะมีรอยยิ้มตรงมุมปากเล็กน้อยเขาเดินมาตรงที่นั่งข้างฉัน ปรายตามองกู้เป่ยเฉินอย่างเย่อหยิ่งฉันทำตัวไม่ถูกเหมือนเด็กที่ทำผิด ขณะที่กำลังจะพูดอธิบายจู่ๆ กู้เป่ยเฉินลุกขึ้นยืนแล้วขอตัวออกไปข้างนอกส่วนเขาก็นั่งลงตรงที่ว่างข้างๆ ฉันทันที“วันนี้เป็นวันรวมญาติ ทุกคนไม่ต้องมีพิธีรีตองอะไรมากมาย ทานอาหารกันได้เลย”เขาพูดจบแล้วตักอาหารและแกะกุ้งให้ฉ
Read More
บทที่ 6
คนที่ไม่รู้อะไรเลยคือเขาต่างหากวินาทีต่อมาฉันสัมผัสถึงสายตาที่มองมาอย่างเคียดแค้นไม่ต้องดูฉันก็เดาได้ว่าใครขณะนั้นลุงกู้ยกแก้วเหล้าขึ้นมา เขายิ้มแล้วพูดว่า“ตระกูลกู้ของเรากำลังจะมีข่าวดีเร็วๆ นี้”“งานรวมญาติวันนี้ หลักๆ คือมาคุยเรื่องงานแต่งของบ่าวสาว”ลุงกู้ยังพูดไม่ทันจบ กู้เป่ยเฉินก็พูดแทรกขึ้นมา“เรื่องนี้พ่อไม่ต้องเป็นห่วง ส่วนเรื่องจดทะเบียนสมรส...เราจดเรียบร้อยแล้ว”“ใช่ไหม จิ่นเหยา”เขาส่งสายตาให้ฉันตามน้ำไปกับเขาฉันจิบชาในแก้ว ไม่พูดอะไรสักคำ คำพูดเมื่อกี้ยังวนเวียนอยู่ในหัวเขากับเสิ่นเจียวเจียว......จดทะเบียนสมรสกันแล้วเหรอ?!เมื่อเห็นว่าฉันไม่ให้ความร่วมมือ สีหน้าเขาขุ่นมัวเล็กน้อย ความโมโหในดวงตามากขึ้นกว่าเดิมมือถือดังอีกครั้ง กู้เป่ยเฉินส่งข้อความมาไม่หยุด“เสิ่นจิ่นเหยา เธอเป็นใบ้เหรอ? พูดสิ!”“จะเงียบทำไม! อย่ามาท้าทายความอดทนฉันนะ!”ฉันขมวดคิ้วเบาๆ ในดวงตาเต็มไปด้วยความหงุดหงิด ฉันกดปุ่มบล็อกทันทีในที่สุดโลกก็สงบสักทีกู้เป่ยเฉินยังส่งข้อความอยู่ ทันใดนั้นเขาเงยหน้าขึ้นมามองฉันอย่างรวดเร็วความโมโหในดวงตาถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึง แต่เส้นเลือด
Read More
บทที่ 7
ฉันมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อใช้ชีวิตมาสองชาติ ฉันไม่เคยเข้าใจคนอย่างกู้เป่ยเฉินเลยความไร้ยางอายของเขาทำให้ฉันต้องเปลี่ยนมุมมองครั้งใหญ่ ทำให้ฉันช็อกทุกครั้งฉันสะบัดตัวเองออกจากสองมือใหญ่ ใช้แรงทั้งหมดผลักเขาออกไป“คนที่ควรจะเลิกงี่เง่าคือนายต่างหาก! ฉันคือว่าที่น้าสะใภ้ของนาย ช่วยให้เกียรติฉันด้วย!”กู้เป่ยเฉินเห็นว่าฉันดื้อด้านมาก เขาพยายามรั้งท้ายทอยฉันเข้าไปจูบ“ฉันไม่อนุญาตให้เธอแต่งกับเขา! เธอเป็นของฉันคนเดียว!”ขณะที่ฉันหลับตาปี๋ พยายามขัดขืนสุดชีวิต จู่ๆ ฉันก็ถูกดึงเข้าไปในอ้อมกอดแสนอบอุ่นกู้ถิงโจวเอาสูทคลุมตัวฉัน จากนั้นเหวี่ยงหมัดใส่กู้เป่ยเฉินจนดั้งจมูกหัก“กู้เป่ยเฉิน นายอยากตายใช่ไหม!”เลือดไหลออกมาจากจมูกกู้เป่ยเฉิน เปื้อนไปทั่วใบหน้า ดูน่ากลัวเป็นอย่างมากเขายกมือขึ้นมาเช็ดเลือดแล้วแสยะยิ้มออกมา“ฉันคิดไม่ถึงว่าคนเก่งๆ อย่างน้าจะชอบใช้ของต่อจากคนอื่น”“แถมยังเป็นของเหลือเน่าๆ แบบนี้ด้วย”กู้ถิงโจวโดนยั่วโมโหจนตาแดงก่ำ เขาเหวี่ยงหมัดใส่กู้เป่ยเฉินอีกรอบ“วันนี้ฉันจะสั่งสอนนายแทนพี่สาวกับพี่เขยฉัน”“ถ้านายไม่อยากทำงานที่กู้ซื่อแล้ว ฉันจะช่วยให้นายสมหวังเอง
Read More
บทที่ 8
จู่ๆ เสิ่นเจียวเจียวถือมีดปอกผลไม้วิ่งเข้ามา เธอเอามีดชี้ฉันแล้วด่าลั่น“เสิ่นจิ่นเหยา! ทำไมเธอต้องทำให้ชีวิตฉันพังพินาศ!”“พี่เป่ยเฉินรับปากว่าจะจดทะเบียนสมรสกับฉัน จะแต่งงานกับฉัน แต่ทุกอย่างพังเพราะเธอ!”“ชาติก่อนเธอทำให้ชีวิตฉันพังพินาศแล้ว ยังไม่พอใจอีกหรือไง! ชาตินี้เธอจะทำให้ชีวิตฉันพังพินาศอีกใช่ไหม! ตายซะเถอะ!”เธอพูดแล้วถือมีดวิ่งเข้ามาหาฉัน ฉันตกใจจนยืนช็อกอยู่ที่เดิมจู่ๆ ก็มีใครบางคนมายืนบังอยู่ข้างหน้าฉัน เขายิ้มแล้วพูดปลอบฉัน“ไม่ต้องกลัว ฉันมาแล้ว”เสียงกรี๊ดของเสิ่นเจียวเจียวดังขึ้นพร้อมกับใบหน้าเขาที่ซีดลงอย่างเห็นได้ชัดเธอกลัวจนโยนมีดในมือลงบนพื้นเสื้อเชิ้ตสีขาวของกู้เป่ยเฉินเปื้อนเลือดจนกลายเป็นสีแดง โชคดีที่เป็นแผลแค่เล็กน้อยเขาหันมามองเธอด้วยสีหน้าโมโหสุดขีด“เสิ่นเจียวเจียว! เธอมันจิตใจอำมหิต! ฉันโง่จริงๆ ที่รักคนอย่างเธอ!”เขาพูดจบแล้วค่อยๆ เดินเข้าไปหาเสิ่นเจียวเจียวทีละก้าว เสิ่นเจียวเจียวถอยหลังอย่างหวาดกลัว เธอสะดุดเก้าอี้จนล้มลงบนพื้นหญิงสาวล้มกระแทกพื้นอย่างแรง มีเลือดไหลออกมาจากส่วนล่างของร่างกายเยอะมากเธอเจ็บจนเหงื่อท่วมตัว พยายามยื่นม
Read More
บทที่ 9
ในที่สุดความฝันในวัยเด็กของฉันก็เป็นจริงแล้วได้ใส่ชุดเจ้าสาวที่ออกแบบเอง แต่งงานกับคนที่ตัวเองรักที่สุดขณะที่เราสองคนกำลังกล่าวคำสัญญาว่าจะซื่อสัตย์และอยู่เคียงกันตลอดชีวิตจู่ๆ กู้เป่ยเฉินก็โผล่มา“ฉันไม่ยอม!”ลุงกู้ตั้งสติได้เป็นคนแรก รีบสั่งบอดี้การ์ดไปจับตัวเขาไว้“พาเขากลับไปเดี๋ยวนี้! อย่ามาทำเรื่องน่าอายที่นี่!”“กู้เป่ยเฉิน! ถ้านายยังไม่เลิกสร้างความวุ่นวาย นายก็ไสหัวออกไปจากตระกูลกู้ซะ!”เมื่อก่อนลุงกู้พูดแค่ประโยคเดียว กู้เป่ยเฉินจะเงียบทันทีแต่ครั้งนี้เขาเถียงกลับด้วยความโมโห“ฉันไม่อยู่ในตระกูลก็ได้! แต่สามีของจิ่นเหยาต้องเป็นฉันเท่านั้น!”“จิ่นเหยา! ฟังฉันพูดก่อน ชาติที่แล้วฉันแต่งงานกับเธอ”“เราสองคนร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาหลายสิบปี นั่นคือชีวิตที่แท้จริงของเราสองคน!”ฉันในอดีตคงเชื่อคำพูดของเขา แล้วก็แต่งงานกับเขาแน่ๆแต่ฉันกลับมาเกิดใหม่แล้วฉันเข้าใจความรู้สึกในช่วงหลายสิบปีที่ผ่านมาดีกว่าเขาแน่นอนฉันไม่เข้าใจว่าทำไมชาตินี้กู้เป่ยเฉินถึงดึงดันจะแต่งงานกับฉันให้ได้แต่ทุกอย่างไม่สำคัญอีกต่อไปแล้วฉันมองเขาอย่างเฉยเมย ปล่อยให้บอดี้การ์ดกดตัวเขาลงบนพื้น
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status