บทที่ 4

“ไม่มีอะไรหรอก เสี่ยวเหยียนงานยุ่ง เลยต้องกลับก่อน” เหวินม่านก้มตาลง หลบสายตาที่กำลังมองสำรวจของต้วนหวยซ่ง

หลินเหยียนมองเธออย่างลังเลเหมือนอยากพูดอะไรบางอย่าง สุดท้ายก็ไม่เปิดโปง เพียงถลึงตาใส่ต้วนหวยซ่งอย่างแรง “ม่านม่าน ถ้ามีเรื่องอะไรก็โทรหาฉันได้ตลอดนะ”

หลังจากประตูห้องผู้ป่วยปิดลง ต้วนหวยซ่งจึงเดินมาข้างเตียง น้ำเสียงแฝงความรู้สึกผิดอยู่เล็กน้อย “ตอนนั้นคนเยอะเกินไป ผมไม่เห็นคุณ...”

“ไม่เป็นไรค่ะ” เหวินม่านขัดขึ้นอย่างเรียบเฉย พลางเอื้อมมือไปหยิบแก้วน้ำข้างเตียง

เธอลุกขึ้นเล็กน้อย คอเสื้อคนไข้เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นรอยแผลไฟไหม้ขนาดใหญ่ใต้กระดูกไหปลาร้าที่ดูน่ากลัว

รูม่านตาของต้วนหวยซ่งหดตัวทันที “คุณบาดเจ็บหนักขนาดนี้ได้ยังไง? เขาไม่ได้บอกว่าแค่สำลักควันเล็กน้อยเหรอ?”

เหวินม่านก้มมองแผลตัวเองแวบหนึ่ง ก่อนดึงคอเสื้อขึ้นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ไม่ได้เป็นอะไรมาก”

ต้วนหวยซ่งขมวดคิ้วแน่น “ผมไม่รู้ว่าคุณเจ็บหนักขนาดนี้... ผมนึกว่าคุณแค่หมดสติเพราะสูดควันเข้าไป”

เธอยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย

เขาจะไปรู้ได้อย่างไรล่ะ

ในสายตาของเขามีแต่ซ่งเจียวเจียว แล้วจะสังเกตเห็นได้อย่างไรว่าเธอบาดเจ็บมากแค่ไหน

เหวินม่านไม่พูดอะไร เพียงก้มหน้าดื่มน้ำ

“ช่วงสองสามวันนี้ ผมจะมาดูแลคุณ” ต้วนหวยซ่งพูดขึ้นกะทันหัน

“ไม่ต้องค่ะ” เหวินม่านส่ายหน้า “คุณงานยุ่ง ไม่ต้องมาสนใจฉันหรอก”

ต้วนหวยซ่งกำลังจะพูดอะไรต่อ แต่โทรศัพท์ก็ดังขึ้นเสียก่อน

“หวยซ่ง...” ปลายสายเป็นเสียงสะอื้นของซ่งเจียวเจียว “มือฉันเจ็บมากเลย... หมอบอกว่าแผลอาจติดเชื้อ...”

สีหน้าของต้วนหวยซ่งเปลี่ยนเป็นลังเลในทันที

เหวินม่านมองเขา ก่อนยิ้มบาง ๆ “คุณไปเถอะค่ะ”

“ผม...” ต้วนหวยซ่งกำโทรศัพท์แน่น คิ้วขมวดเข้าหากัน “จริง ๆ ผมก็ดูแลใครไม่ค่อยเป็นอยู่แล้ว เดี๋ยวผมหาผู้ดูแลมาดูแลคุณแทน”

เหวินม่านพยักหน้า “ได้ค่ะ”

หลังจากต้วนหวยซ่งรีบจากไป ห้องผู้ป่วยก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง

เหวินม่านมองเพดาน ก่อนหัวเราะออกมาเบาๆ

เขาบอกว่าจะดูแลเธอ แต่เพียงซ่งเจียวเจียวโทรมา เขาก็จากไปโดยไม่ลังเล

เหมือนกับในกองเพลิงวันนั้น ที่เขาวิ่งไปหาซ่งเจียวเจียวโดยไม่ลังเลเช่นกัน แม้แต่จะหันกลับมามองเธอสักครั้งก็ยังไม่มี

เธอค่อย ๆ หลับตาลง หน้าอกเจ็บปวดจนแทบหายใจไม่ออก

คำสัญญาบางอย่าง ตั้งแต่แรกก็ไม่ควรเชื่อเลย

……

วันออกจากโรงพยาบาล ต้วนหวยซ่งมารับเธอด้วยตัวเอง

“คืนนี้มีงานประมูล คุณไปกับผม” เขายื่นเสื้อโค้ตแคชเมียร์ตัวใหม่ให้

เหวินม่านปฏิเสธโดยอัตโนมัติ “ไม่ต้องหรอกค่ะ...”

“ยังโกรธอยู่เหรอ?” ต้วนหวยซ่งคิดว่าเธอกำลังงอนอยู่ จึงขมวดคิ้วเล็กน้อย “ตอนนั้นผมไม่เห็นคุณจริงๆ หลังจากนั้นพอรู้ว่าคุณยังไม่ออกมา ผมก็ให้คนเข้าไปค้นหาทันที”

เหวินม่านอ้าปากเหมือนจะพูดอะไร แต่สุดท้ายก็เงียบ แล้วรับเสื้อคลุมมา

หลังขึ้นรถ เธอจึงพบว่าซ่งเจียวเจียวก็นั่งอยู่ด้วย

“เจียวเจียวก็อยากไป เลยพามาด้วย” ต้วนหวยซ่งอธิบายสบายๆ

เหวินม่านไม่พูดอะไร เพียงนั่งเงียบอยู่เบาะหลัง

ตลอดทาง ซ่งเจียวเจียวคุยกับต้วนหวยซ่งอย่างออกรสออกชาติ ตั้งแต่เรื่องสมัยเด็กของพวกเขา ไปจนถึงประสบการณ์เรียนต่อต่างประเทศ แม้ต้วนหวยซ่งจะพูดไม่มาก แต่ทุกประโยคก็ตอบกลับอย่างเป็นธรรมชาติ

เหวินม่านมองวิวที่เคลื่อนผ่านนอกหน้าต่าง เงียบงันราวกับเป็นคนนอก

ภายในงานประมูล ตราบใดที่ซ่งเจียวเจียวมองของชิ้นไหนเพิ่มอีกสักวินาที ต้วนหวยซ่งก็ยกป้ายประมูลซื้อชิ้นนั้นให้เธอทันที ความใจกว้างเช่นนี้ดึงดูดความสนใจจากคนรอบข้างอย่างรวดเร็ว

“นั่นประธานต้วนไม่ใช่เหรอ? ใจกว้างกับคนข้างกายจริงๆ”

“ได้ยินว่าแฟนสาวดูแลเขามาสามปี สงสัยจะตามใจมากจริงๆ”

“ไม่ใช่นะ คนนี้เหมือนไม่ใช่คุณเหวินที่เป็นข่าว แต่เป็นคนที่เคยทิ้งประธานต้วนไปต่างหาก...”

ท่ามกลางเสียงซุบซิบ มีคนเข้าใจผิดว่าซ่งเจียวเจียวคือเหวินม่าน

ต้วนหวยซ่งได้ยินแล้วชะงักไปเล็กน้อย ราวกับเพิ่งนึกอะไรขึ้นได้ จึงหันมามองเหวินม่าน “คุณอยากได้อะไรไหม?”

พอดีกับที่บนเวทีนำสร้อยคอไพลินเส้นหนึ่งออกมาจัดแสดง ภายใต้แสงไฟ มันเปล่งประกายลึกล้ำราวกับมหาสมุทรยามค่ำคืน

สายตาของเหวินม่านหยุดอยู่ที่มันนานขึ้นเพียงหนึ่งวินาที

ต้วนหวยซ่งยกป้ายทันที “สิบล้าน!”

“สร้อยเส้นนี้มีที่มานะ” ซ่งเจียวเจียวเอ่ยขึ้นกะทันหัน “เป็นของแทนใจที่กษัตริย์ต่างประเทศพระองค์หนึ่งมอบให้ราชินี สื่อถึงความรักที่ซื่อสัตย์และมั่นคงตราบจนวันตาย”

เธอมองเหวินม่านอย่างมีนัย “เหมาะจะมอบให้คุณเหวินมากเลย”

นิ้วของต้วนหวยซ่งชะงักไปเล็กน้อย

หลังประมูลได้สร้อยมาแล้ว เขากลับยื่นมันให้ซ่งเจียวเจียวโดยตรง “เส้นนี้เหมาะกับคุณมากกว่า”

“แบบนี้จะดีเหรอ” ซ่งเจียวเจียวแกล้งทำเป็นลังเล “นี่ไม่ใช่ของที่คุณเหวินชอบเหรอ”

“เดี๋ยวผมซื้ออย่างอื่นให้เธอ” ต้วนหวยซ่งหันมองเหวินม่าน “คุณอยากได้อะไร?”

เหวินม่านก้มตาลง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันตัวเอง

ของขวัญที่มีความหมายถึงความซื่อสัตย์มั่นคงนั้นมอบให้เธอไม่ได้ แต่กลับมอบให้ซ่งเจียวเจียวได้

ความแตกต่างระหว่างรักกับไม่รัก ที่แท้มันชัดเจนขนาดนี้เอง

“ไม่ต้องหรอกค่ะ” เธอพูดเบา ๆ