Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

เหวินม่านวางสายแล้วตรงไปโรงพยาบาลทันทีแผลที่หน้าผากต้องเย็บสามเข็ม หมอกำชับว่าอย่าให้โดนน้ำเธอพยักหน้าอย่างเลื่อนลอย พอเดินออกจากห้องตรวจ ก็เห็นรถมายบัคของต้วนหวยซ่งจอดอยู่ไม่ไกลจากหน้าโรงพยาบาลกระจกรถเปิดแง้มไว้ ซ่งเจียวเจียวกำลังซบไหล่เขา ร้องไห้จนดูน่าสงสาร“หวยซ่ง ตอนนั้นฉันเป็นคนผิดต่อนาย...” เสียงของเธอสั่นเครือ “ฉันไม่ได้หวังให้นายยกโทษให้ แต่ที่ฉันจากไปมีเหตุผลจริงๆ พ่อแม่ไม่ยอมให้เราคบกัน พวกท่านส่งฉันไปต่างประเทศโดยบังคับ แม้แต่โทรศัพท์ก็ถูกยึด ฉันไม่ใช่ว่าไม่อยากติดต่อหานายนะ...”ต้วนหวยซ่งนั่งเงียบอยู่ตรงนั้น เส้นกรามด้านข้างแข็งกระด้างเหวินม่านยืนอยู่ไม่ไกล เท้าราวกับถูกตรึงไว้กับที่“แล้วตอนนี้เธอกลับมาทำไม?” ในที่สุดต้วนหวยซ่งก็เอ่ยขึ้น เสียงทุ้มต่ำซ่งเจียวเจียวเงยหน้าขึ้น น้ำตาไหลอาบแก้ม“เพราะฉันลืมนายไม่ได้... ฉันรู้ว่าตอนนี้นายมีเหวินม่านแล้ว ฉันไม่ได้ขออะไร แค่ขอให้นายอย่าไล่ฉันไป... ขอแค่ให้ฉันได้มองนายอยู่ห่างๆ ก็พอ”เหวินม่านยืนอยู่ในเงามืด มองดูต้วนหวยซ่งเงียบไปนาน สุดท้าย เขายกมือขึ้นเช็ดน้ำตาให้ซ่งเจียวเจียว“ฉันไม่ได้โทษเธอ” เขาพูด “ส่วนเรื่อง

“ไม่มีอะไรหรอก เสี่ยวเหยียนงานยุ่ง เลยต้องกลับก่อน” เหวินม่านก้มตาลง หลบสายตาที่กำลังมองสำรวจของต้วนหวยซ่งหลินเหยียนมองเธออย่างลังเลเหมือนอยากพูดอะไรบางอย่าง สุดท้ายก็ไม่เปิดโปง เพียงถลึงตาใส่ต้วนหวยซ่งอย่างแรง “ม่านม่าน ถ้ามีเรื่องอะไรก็โทรหาฉันได้ตลอดนะ”หลังจากประตูห้องผู้ป่วยปิดลง ต้วนหวยซ่งจึงเดินมาข้างเตียง น้ำเสียงแฝงความรู้สึกผิดอยู่เล็กน้อย “ตอนนั้นคนเยอะเกินไป ผมไม่เห็นคุณ...”“ไม่เป็นไรค่ะ” เหวินม่านขัดขึ้นอย่างเรียบเฉย พลางเอื้อมมือไปหยิบแก้วน้ำข้างเตียงเธอลุกขึ้นเล็กน้อย คอเสื้อคนไข้เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นรอยแผลไฟไหม้ขนาดใหญ่ใต้กระดูกไหปลาร้าที่ดูน่ากลัวรูม่านตาของต้วนหวยซ่งหดตัวทันที “คุณบาดเจ็บหนักขนาดนี้ได้ยังไง? เขาไม่ได้บอกว่าแค่สำลักควันเล็กน้อยเหรอ?”เหวินม่านก้มมองแผลตัวเองแวบหนึ่ง ก่อนดึงคอเสื้อขึ้นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ไม่ได้เป็นอะไรมาก”ต้วนหวยซ่งขมวดคิ้วแน่น “ผมไม่รู้ว่าคุณเจ็บหนักขนาดนี้... ผมนึกว่าคุณแค่หมดสติเพราะสูดควันเข้าไป”เธอยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยเขาจะไปรู้ได้อย่างไรล่ะในสายตาของเขามีแต่ซ่งเจียวเจียว แล้วจะสังเกตเห็นได้อย่างไรว่าเธอบาด

ในช่วงเวลาที่ซ่งเจียวเจียวย้ายเข้ามาอยู่ด้วย เหวินม่านได้เห็นต้วนหวยซ่งในมุมที่ไม่เคยรู้จักมาก่อนเขาจำได้ว่าซ่งเจียวเจียวไม่กินผักชีและจะเปลี่ยนอาหารที่เธอไม่ชอบทันทีที่เห็นเธอขมวดคิ้วในคืนที่มีพายุฝนฟ้าคะนอง เขาจะเป็นคนแรกที่ไปปลอบเธอเมื่อเธอตกใจห้องหนังสือที่แต่ก่อนเขาไม่เคยอนุญาตให้เหวินม่านเข้า ตอนนี้ซ่งเจียวเจียวกลับเข้าออกได้ตามใจในที่สุดเหวินม่านก็เข้าใจ ที่แท้เวลาต้วนหวยซ่งรักใครสักคน เขาจะเป็นแบบนี้นี่เองเธอนึกถึงหลายปีที่ผ่านมาที่เคยแอบดีใจเพราะทุกครั้งที่อาการซึมเศร้าหนักกำเริบ เขาจะหยุดทำร้ายตัวเองเมื่อมีเธออยู่ด้วย เธอเคยคิดว่านั่นคือหลักฐานว่าเขาเริ่มชอบเธอแล้ว ช่างน่าขันเสียจริงวันหนึ่ง ขณะเดินผ่านห้องหนังสือ หางตาของเหวินม่านเหลือบไปเห็นซ่งเจียวเจียวกำลังเล่นอะไรบางอย่างอยู่ในมือเธอหยุดเดินก่อนจะมองผ่านช่องประตูที่เปิดแง้มไว้สิ่งที่อยู่ในมือของซ่งเจียวเจียวคือหยกไขมันแพะแกะสลักที่คุณย่าของต้วนหวยซ่งทิ้งไว้ให้หยกแกว่งไปมาบนปลายนิ้วของเธอหลายครั้งจนแทบหลุดมือเหวินม่านมองแล้วใจหายวาบ รีบพุ่งเข้าไปแย่งหยกมา“คุณทำอะไร? นี่เป็นของที่ระลึกจากคุณย่าของต้วน

อีกด้านหนึ่ง ณ โรงแรมหรูที่สุดในเมืองหลวงตระกูลต้วนเป็นหนึ่งในตระกูลมหาเศรษฐีชั้นนำของเมืองหลวง งานเลี้ยงวันเกิดของต้วนหวยซ่ง ทายาทผู้สืบทอดของกลุ่มบริษัทต้วนซื่อ จึงได้รับความสนใจเป็นพิเศษ แขกที่มาร่วมงานล้วนเป็นบุคคลมีชื่อเสียงในแวดวง แต่เจ้าของงานซึ่งเป็นศูนย์กลางของทุกสายตาในตอนนี้กลับดูใจลอยผิดปกติคนที่สังเกตเห็นความผิดปกตินี้เช่นกันก็คือบรรดาพี่น้องของต้วนหวยซ่ง“เอ๊ะ แปลกจัง ทำไมเหวินม่านยังไม่มาอีก หรือว่าจะลืมไปแล้ว?”“เป็นไปได้ยังไง! หลายปีมานี้เคยเห็นเหวินม่านลืมเรื่องของพี่ต้วนสักครั้งด้วยเหรอ?”“ก็จริง แต่งานผ่านมาจะครึ่งงานแล้วนะ นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เหวินม่านมาสายขนาดนี้...”หลายคนมองหน้ากันไปมา สุดท้ายสายตาทั้งหมดก็ไปรวมอยู่ที่ต้วนหวยซ่ง เห็นเขาเหม่อลอยไม่รับรู้อะไร ถานหานโจวจึงอดไม่ไหว เอ่ยถามอย่างระมัดระวัง “พี่ต้วน ไม่ลองโทรหาเหวินม่านอีกสักสายเหรอ?”“ไม่ต้องหรอก เธอคงกำลังเตรียมของขวัญอยู่” ได้ยินคำพูดของพวกเขา ต้วนหวยซ่งก็ส่ายหน้าปฏิเสธโดยไม่คิดเมื่อได้ยินเขาพูดเช่นนั้น แม้ทุกคนยังรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรต่อบางทีพวกเขาอาจคิดมากไปเ

“ขอบคุณค่ะคุณน้า” ซ่างเยว่ยิ้มพลางพยักหน้าให้คุณนายต้วน ก่อนจะหันไปมองต้วนหวยซ่ง แล้วยื่นมือออกไป “หวยซ่ง เรียกฉันว่าอาเยว่ก็ได้”แน่นอนว่าซ่างเยว่รู้ดีว่าอาหารมื้อนี้มีจุดประสงค์อะไร ตระกูลต้วนและตระกูลซ่างถือว่าเหมาะสมกันทั้งฐานะและสถานะ อีกทั้งช่วงนี้ทั้งสองตระกูลก็กำลังเจรจาความร่วมมือทางธุรกิจอยู่พอดีดังนั้นข้าวมื้อนี้ นอกจากจะเป็นการกระชับความสัมพันธ์ระหว่างสองตระกูลแล้ว ยังมีความหมายในเชิงจับคู่แต่งงานด้วยซ่างเยว่รู้ว่าข้างกายต้วนหวยซ่งมีผู้หญิงอยู่สองคน แต่เธอไม่สนใจเพราะหนึ่งในนั้นคือคนที่เคยทอดทิ้งเขาในช่วงตกต่ำ ต่อให้เขายังวางไม่ลงเพราะความไม่ยอมรับจากการถูกทิ้งในอดีต แล้วจะมีใครบ้างที่ไม่มีปมในใจกับคนที่เคยทอดทิ้งตัวเองส่วนอีกคนก็เป็นเพียงเด็กสาวบ้านนอกไร้ภูมิหลัง หากไม่ได้รับการอุปถัมภ์จากตระกูลต้วน ก็คงไม่มีวันได้รู้จักกับต้วนหวยซ่งถึงภายหลังจะได้รับความเอ็นดูจากการคอยดูแลเขาหลังประสบอุบัติเหตุ แต่ก็ยังไม่น่ากังวลเพราะในใจของต้วนหวยซ่ง เธอยังสู้ซ่งเจียวเจียวไม่ได้ด้วยซ้ำต้วนหวยซ่งเข้าใจเจตนาของมารดาได้อย่างรวดเร็ว สีหน้าเขาไม่น่าดูนัก มองมือที่ซ่างเยว่ยื่นอ