LOGINShare
บทที่ 7
Latest chapter
จอกสุราสิ้นยามอัสดง บทที่ 23
เหวินม่านจากไปแล้ว เธอจากไปอย่างไม่ลังเล และเป็นสิ่งที่ทุกคนคาดไว้อยู่แล้วแม้แต่ถานหานโจวและคนอื่นๆ เมื่อเห็นเธอจากไป ก็อดถอนหายใจด้วยความโล่งอกไม่ได้ทุกคนต่างเดาได้ว่า หากเหวินม่านถูกบังคับให้อยู่ต่อจริงๆ ชีวิตหลังจากนี้ของเธออาจเป็นเหมือนวันนี้ทุกวัน ถูกบังคับให้รับความรักจากต้วนหวยซ่ง แต่กลับไม่มีวันได้รับความสุขที่แท้จริงบางทีนี่อาจเป็นความหมายของคำว่ามีวาสนาพบกันแต่ไร้วาสนาคู่ครอง พวกเขาเคยรักกันทั้งคู่ น่าเสียดายที่ไม่เคยอยู่ในจังหวะเดียวกันเลยในวันที่เธอรักเขามากที่สุด ในใจและสายตาของเขากลับมีเพียงศักดิ์ศรีของตัวเอง ถึงขั้นยอมทุ่มเทความสนใจทั้งหมดให้กับคนที่เคยทอดทิ้งเขาไป แต่ไม่ยอมแบ่งมันให้คนที่อยู่ข้างกาย และควรค่าแก่การใส่ใจจริง ๆทว่าเมื่อเหวินม่านจากไป เขากลับเสียใจ อยากแก้ไข อยากดึงเธอกลับมา แต่บนโลกนี้ไม่มีใครจะยืนรอใครได้ตลอดไปหนึ่งสัปดาห์ต่อมา งานแต่งงานก็จัดขึ้นตามกำหนดเหวินม่านไม่ได้เชิญพ่อแม่ของตัวเองมา ดังนั้นในพิธีแต่งงาน ส่วนที่เดิมควรเป็นหน้าที่ของพ่อเธอ ตอนนี้จึงถูกแทนที่ด้วยพ่อของฉู่สิงจือทั้งหมดเธอคล้องแขนคุณพ่อฉู่ กระโปรงเจ้าสาวฟูฟ่องลากยาวไปบ
จอกสุราสิ้นยามอัสดง บทที่ 22
“ม่านม่าน สุขสันต์วันเกิดนะ”เสียงของต้วนหวยซ่งดึงเธอกลับมาจากห้วงความคิด เหวินม่านยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ก้มตาลงซ่อนอารมณ์ทั้งหมดในแววตา ก่อนเอ่ยขอบคุณเบา ๆ “ขอบคุณค่ะ”ระหว่างที่เธอกำลังคิดฟุ้งซ่าน เค้กชิ้นหนึ่งก็ถูกยื่นมาตรงหน้า พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มของต้วนหวยซ่ง“ม่านม่าน ระหว่างเธอกับฉันไม่จำเป็นต้องพูดแบบนี้หรอก ครั้งนี้เตรียมงานกะทันหันเกินไปจริงๆ ปีหน้าฉันจะจัดงานวันเกิดที่เหมาะกับเธอและยิ่งใหญ่กว่านี้แน่นอน ว่าไง?”เหวินม่านไม่ตอบ เธอตักเค้กเข้าปากหนึ่งคำ ครีมราคาแพงเนื้อนุ่มละมุน หวานกำลังดีไม่เลี่ยน แต่เมื่อกินเข้าไปกลับรู้สึกไร้รสชาติอย่างบอกไม่ถูกเธอกำสร้อยข้อมือในมือแน่นโดยไม่รู้ตัว อเมทิสต์กระทบกันเกิดเสียงกึกกักเบาๆที่จริงของขวัญพวกนี้เธอไม่ได้ชอบเลย สิ่งที่เธอต้องการจริง ๆ คือการได้ออกไปจากที่นี่ และกลับไปอยู่ข้างกายฉู่สิงจือถ้าฉู่สิงจืออยู่ด้วยก็คงดีเธอคิดถึงเขาอยู่บ้าง ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาสืบเจอหรือยังว่าเธออยู่ที่ไหน ยังตามหาเธออย่างร้อนใจอยู่หรือเปล่าพอกลับบ้านได้เมื่อไร เธอจะอยู่บ้านดีๆ ไม่ว่าไปไหนก็จะพาเขาไปด้วยตลอดนี่น่าจะเป็น
จอกสุราสิ้นยามอัสดง บทที่ 21
อีกสองวันต่อมา ก็ถึงวันเกิดของเหวินม่านต้วนหวยซ่งตั้งใจยกเลิกงานทั้งหมด แต่ตอนเตรียมเค้ก เขาถึงได้พบว่าตัวเองรู้จักเธอน้อยเกินไปจริง ๆเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอชอบเค้กรสอะไร สุดท้ายจึงทำได้เพียงซื้อทุกแบบ ทุกรสชาติกลับมาทั้งหมดเมื่อลองนับดูแล้ว นี่น่าจะเป็นครั้งแรกที่เขาได้ฉลองวันเกิดกับเหวินม่านอย่างจริงจังเพราะก่อนที่เขาจะเป็นอัมพาต คนที่เป็นดั่งบุตรแห่งสวรรค์อย่างเขา ย่อมไม่มีทางสนใจวันเกิดของนักเรียนยากจนที่ครอบครัวอุปถัมภ์อยู่ ต่อมาเมื่อเธอมาอยู่ข้างกายเขา เขากลับกลายเป็นคนอารมณ์แปรปรวนเพราะอาการอัมพาต ในใจมีแต่ความอับอายที่ถูกคนอื่นเห็นสภาพน่าเวทนาของตัวเอง จึงคอยระบายอารมณ์ใส่เธออยู่เสมอหลังจากนั้น ต้วนหวยซ่งค่อย ๆ ดีขึ้นภายใต้การดูแลและกำลังใจจากเธอและในที่สุดเขาก็เรียนรู้ที่จะเก็บหนามแหลมของตัวเองลง ปฏิบัติต่อคนรอบข้างอย่างอ่อนโยนขึ้นน่าเสียดายที่ในบรรดาคนรอบตัวเหล่านั้น ไม่มีเหวินม่านรวมอยู่ด้วยเขายังคงติดใจที่เธอได้เห็นด้านที่น่าอับอายที่สุดของเขาอย่างชัดเจนและครบถ้วน จึงรักษาเพียงความสงบผิวเผินไว้เพราะบุญคุณที่ติดค้าง กระทั่งวันที่เขารู้ใจตัวเอง เหวินม่านก็เก็บกระ
จอกสุราสิ้นยามอัสดง บทที่ 20
เหวินม่านคิดไม่ออกจริงๆ ว่าเขาทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร อย่างไรเสียเขาก็ขังเธอไว้ตลอดชีวิตไม่ได้ สักวันเธอก็ต้องจากไปอยู่ดี แล้วจะพยายามทำเรื่องที่ไร้ประโยชน์พวกนี้ไปทำไมต้วนหวยซ่งไม่เคยสนใจว่าต้องใช้เวลานานแค่ไหน เขากลัวว่าสักวันหนึ่งเธอจะจากเขาไปอีก เหมือนครั้งก่อน ดังนั้นตอนนี้ ทุกช่วงเวลาที่ได้อยู่กับเธอ เขาไม่อยากปล่อยให้หลุดมือไปเลยแม้แต่น้อยเมื่อเหวินม่านนับพระอาทิตย์ตกได้เป็นครั้งที่สาม ต้วนหวยซ่งก็กลับมาอีกครั้ง และสิ่งที่กลับมาพร้อมกับเขา คือกล้วยไม้ฟาแลนนอปซิสจำนวนมากนั่นเป็นสิ่งที่เธอเคยขอไว้เมื่อสองวันก่อน ตอนที่เขาถามว่ามีอะไรอยากได้ไหม เขาจะเอากลับมาให้ในครั้งหน้าจริง ๆ แล้วสภาพอากาศของเมืองหลวงไม่ได้เหมาะกับการปลูกกล้วยไม้ฟาแลนนอปซิสนัก แต่หากดูแลอย่างใส่ใจและจัดสภาพแวดล้อมให้เหมาะสม ก็สามารถปลูกให้อยู่รอดและงดงามได้การไม่มีอะไรทำอยู่เป็นเวลานาน กลับทำให้เธอมีเวลามากพอจะมาดูแลดอกไม้เหล่านี้เธอลงมือย้ายต้นกล้วยไม้ทีละต้นเข้าไปในเรือนกระจกด้วยตัวเอง ค่อยๆ ดูแลอย่างพิถีพิถัน เมื่อต้วนหวยซ่งเห็นว่าเธอชอบมันจริงๆ จึงค่อยโล่งใจ“ขอบคุณนะ” หลังจัดการทุกอย่างเสร็จ เหวินม
จอกสุราสิ้นยามอัสดง บทที่ 19
เหมือนอย่างตอนที่เธอชอบต้วนหวยซ่ง พอรู้ว่าเขาประสบอุบัติเหตุจนเป็นอัมพาตและหมดอาลัยตายอยาก เธอก็ไปอยู่ข้างเขาโดยไม่ลังเล แม้ตอนนั้นเขาจะอารมณ์ร้าย เอาแน่เอานอนไม่ได้ ทั้งด่าทอทั้งทำร้ายเธอ เธอก็ไม่เคยคิดจะถอยหนีหรืออย่างฉู่สิงจือในภายหลัง แม้เธอจะปฏิเสธและถอยห่างครั้งแล้วครั้งเล่า เขาก็ยังคงเสมอต้นเสมอปลาย ไม่เคยยอมแพ้ จนสุดท้ายใช้ความจริงใจพิชิตใจเธอได้แต่ตอนที่เหวินม่านอยู่กับต้วนหวยซ่ง เธอไม่เคยสัมผัสความรู้สึกแบบนั้นเลยแม้ในช่วงท้ายที่เขาเกือบหายดี ท่าทีที่มีต่อเธอจะค่อยๆ เปลี่ยนจากเลวร้ายเป็นสงบลง แต่ก็แค่ดีขึ้นเล็กน้อยเท่านั้น“แล้วคุณหนูซ่งล่ะ” เหวินม่านก้มตาลง ซ่อนอารมณ์ในดวงตาไว้ น้ำเสียงสงบนิ่งเขาไม่ได้เสียใจเพราะท่าทีของเธอ ตรงกันข้าม พอได้ยินคำถามนี้ ความยินดีในดวงตากลับยิ่งชัดเจนขึ้น “ม่านม่าน คุณวางใจได้ ผมรับรองกับคุณได้เลยว่าผมไม่ได้ชอบซ่งเจียวเจียว”“ตั้งแต่รู้ว่าเธอเป็นคนตกบันไดเอง และวางยาตัวเองเพื่อใส่ร้ายคุณ ผมก็ให้เธอได้รับผลกรรมที่สมควรแล้ว ต่อจากนี้ในเมืองหลวงจะไม่มีตระกูลซ่งอีก”“ผมรู้ว่าที่ผ่านมาเป็นผมที่ทำผิดต่อคุณ แต่ตอนนั้นผมยึดติดเกินไปกับเรื่อง
จอกสุราสิ้นยามอัสดง บทที่ 18
อีกด้านหนึ่ง เหวินม่านยังไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องทั้งหมดนี้เลยการกลับมาจัดงานแต่งที่ประเทศจีนเป็นความคิดของพ่อฉู่ แม้ตอนนี้พ่อฉู่จะปักหลักอยู่ต่างประเทศแล้ว แต่ผู้ใหญ่ในตระกูลฉู่ยังอยู่ในประเทศ คิดว่าคุณปู่ฉู่กับคุณย่าฉู่ก็ไม่ได้เจอหลานชายมานาน อีกทั้งเพื่อนฝูงของพวกเขาก็อยู่ในประเทศกันหมด สุดท้ายจึงตัดสินใจจัดงานแต่งในประเทศการเตรียมงานแต่งเป็นเรื่องยุ่งยากและกินเวลามาก แถมกำหนดวันแต่งก็ค่อนข้างกระชั้น ช่วงนี้พวกเขามีเรื่องต้องจัดการมากมาย ทุกวันต้องวิ่งวุ่นไปทั่วจนเธอหัวหมุน ไม่มีอารมณ์จะคิดเรื่องอื่นเลย กระทั่งลืมต้วนหวยซ่งไปจากหัวแต่เธอไม่คิดเลยว่า แม้เธอจะลืมต้วนหวยซ่งแล้ว ต้วนหวยซ่งกลับไม่เคยลืมเธอ ซ้ำยังมาปรากฏตัวตรงหน้าเธออีกด้วยเมื่อถูกดักรออยู่หน้าห้องน้ำอีกครั้ง เหวินม่านได้แต่รู้สึกเหนื่อยใจแค่ครั้งนี้เธอออกมาคนเดียวโดยไม่ได้มากับฉู่สิงจือ เขาก็ฉวยโอกาสหาเธอจนเจอ ดูเหมือนว่าในช่วงที่ยังอยู่เมืองหลวงต่อจากนี้ หากไม่จำเป็นจริงๆ เธอคงไม่ควรออกไปไหนคนเดียวอีก“มีอะไรหรือเปล่า” หลังเงียบกันอยู่พักหนึ่ง สุดท้ายเหวินม่านก็เป็นฝ่ายเปิดปากก่อนต้วนหวยซ่งไม่ได้ตอบคำถามขอ
You may also like
จดหมายฉบับสุดท้าย
ปอเปี๊ยะสตรอว์เบอร์รี9.4K viewsคืนที่ฉันคลอดยาก เขาอุ้มรักแรกจากไป
มู่เหอ22.5K viewsหลังคู่หมั้นไปมีลูกกับผู้หญิงอื่น ฉันก็อุทิศตัวให้กับการวิจัย
Anonymous12.1K viewsหน้าหนาวไร้ไออุ่น
หานชวน5.3K viewsคำตอบที่ฉันรอ ไม่เคยมาถึง
อาจิ้งผู้ชอบกินผักชี657 viewsความในใจถึงเจาเจา
อันสุย1.9K viewsสิ้นสุดกันที ไม่ว่าชาตินี้ชาติไหน
ยูคาลิปตัสแดนใต้0 viewsเรือนหอของเรากลายเป็นของแฟนเก่า
อาอวี้อวี๋3.3K views
