ตอนที่5 วางแผนแต่งงาน 1

วันเวลาผ่านไปรวดเร็วประหนึ่งสายธาราเชี่ยวกราก

โม๋เอ๋อร์ปีนี้อายุครบสิบห้าปี หยูเสวี่ยก็เช่นกัน บัดนี้สตรีทั้งสองเติบโตเต็มวัยเป็นสาวงามสะพรั่งสะคราญโฉมยิ่ง

โม๋เอ๋อร์มีดวงตากลมโตใสกระจ่าง ผิวขาวราวหิมะ ใบหน้าเรียวเล็ก รอยยิ้มพริ้มเพรา ท่าทางใสซื่อ นิสัยซุกซน

หยูเสวี่ยมีดวงตาเรียวงาม ใบหน้าขาวพิสุทธิ์ผุดผ่อง ท่าทางบอบบาง กิริยาอ่อนหวาน นิสัยเรียบร้อย จิตใจดี

หลังจากพ้นพิธีปักปิ่นของบุตรสาว เรื่องที่วั่นหรงหวาดหวั่นมาโดยตลอดก็มาเยือน นั่นก็คือสมรสพระราชทาน

สกุลโหวเป็นตระกูลใหญ่ แผ่กิ่งก้านสาขามากมายไปทั่วแคว้น ทั้งยังแข็งแกร่งยิ่งนักในราชสำนัก ทำให้เป็นตัวเลือกที่ดีสำหรับหนุนหลังเชื้อพระวงศ์

คราก่อนบุตรสาวคนโตของวั่นหรงต้องเดินทางไกลไปแต่งให้อ๋องหนุ่มที่มีอนุชายาอยู่แล้วถึงสามคน ครานี้บุตรสาวคนรองของนางต้องแต่งให้องค์รัชทายาท ที่มีอนุชายาอยู่แล้วจนเต็มตำหนักบูรพา ในภายภาคหน้าก็ยังจะต้องขึ้นเป็นฮองเฮาเมื่อสวามีขึ้นเป็นฮ่องเต้ รับสนมอีกนับร้อยพันในทุกสามปี

เช่นนี้จะไม่ให้วั่นหรงเป็นห่วงหยูเสวี่ยผู้อ่อนโยนบอบบางได้อย่างไร

องค์รัชทายาทแห่งต้าหมิงผู้นี้ได้รับฉายาว่าไท่จื่อทมิฬ   มีประวัติอันหยาบช้าที่น่าหวาดผวากริ่งเกรงยิ่ง

หมิงเฉิงผู้นี้ มิได้เป็นโอรสที่แท้จริงของฮองเฮา หากแต่เป็นโอรสของลูกพี่ลูกน้องของฮองเฮาที่เป็นหวงกุ้ยเฟย เมื่อครั้งที่หมิงเฉิงในวัยเยาว์สิ้นมารดาก็มาอยู่ในการดูแลของฮองเฮา จากนั้นยังเป็นอสรพิษแว้งกัดอย่างเลือดเย็น เมื่อฮองเฮาทรงตั้งครรภ์บุตรของตนเองและทรงให้กำเนิดโอรสในที่สุด แต่สุดท้ายโอรสน้อยก็สิ้นชีพไปตั้งแต่แบเบาะ เรื่องนี้เป็นที่ครหาไปทั่ว หากแต่กลับไร้ซึ่งหลักฐานเอาผิด

หมิงเฉิงผู้นี้จึงลอยนวลอย่างไม่สะทกสะท้านอันใดทั้งสิ้น เพราะทุกสิ่งเป็นเพียงข้อสันนิษฐาน ยิ่งนานวันเข้าก็ไม่มีผู้ใดกล้าเคลือบแคลงสงสัยหากอยากมีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างสงบสุข

หมิงเฉิงมักจะยกพลถล่มพวกต่างแคว้นรอบชายแดนจนล่มสลาย กำราบเผ่าป่าเถื่อนอย่างโหดร้ายยิ่งกว่าพญามัจจุราช ประหนึ่งนักรบอาบโลหิตที่ผุดออกมาจากขุมนรกก็ไม่ปาน

เขาเป็นบุรุษสูงศักดิ์ที่ถูกขนานนามได้น่ากลัวถึงเพียงนั้น ทั้งโหดเหี้ยมและเย็นชา ไร้ความปรานีแม้แต่สตรี จักเป็นชายที่รักหยกถนอมบุปผาได้อย่างไร ถึงแม้จะรูปงามท่าทางองอาจกร้าวแกร่งเปี่ยมเสน่ห์ แต่แล้วอย่างไรเล่า! ในเมื่อเขามีสตรีวังหลังมากมายยิ่งกว่าสามีของนางเสียอีก

โหวเซินนั้น ถึงแม้จะเจ้าชู้และไม่รักนางที่เป็นภรรยาเอก แต่เขาก็ให้เกียรติเสมอมา เขาเป็นอัครเสนาบดี ทำงานฝ่ายบุ๋น ท่าทางสุขุมนุ่มนวลเป็นบัณฑิตทรงภูมิ แม้ไม่รักแต่ก็ไม่เคยรังแก

วั่นหรงให้นึกปวดใจนัก ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าบุตรสาวของตนคงไม่พ้นแต่งงานกับเชื้อพระวงศ์ แต่เหตุใดไม่แต่งกับองค์ชายผู้อ่อนแอ หรืออ๋องนอกสายตา ทำไมต้องแต่งกับบุรุษใจทมิฬอย่างรัชทายาทหมิงเฉิงกันเล่า?

ภายในห้องหนังสือเรือนของฮูหยินใหญ่แห่งจวนโหว

โม๋เอ๋อร์กับหยูเสวี่ยกำลังนั่งเดินหมากกันอย่างสนุกสนาน สตรีทั้งสองหัวเราะเสียงใสอย่างรื่นเริง บรรยากาศอบอวลไปด้วยความชื่นมื่นของเด็กสาวงดงามวัยสะพรั่ง

วั่นหรงได้แต่ยืนมองทั้งสองด้วยสีหน้าเศร้าหมอง ใต้ตาดำคล้ำด้วยนอนไม่หลับมาหลายคืน นางเหม่อลอยจับจ้องใบหน้าบุตรสาวนิ่งนาน ก่อนจะค่อยๆ กวาดสายตามองโม๋เอ๋อร์อย่างพิจารณาอย่างลึกซึ้ง

โม๋เอ๋อร์เป็นสตรีที่งดงามยิ่งนัก แม้แต่หยูเสวี่ยยังไม่อาจเทียบเคียง

ความคิดนี้ วั่นหรงหาได้ริษยาความงามของโม๋เอ๋อร์แทนบุตรสาวไม่ หากแต่ความใจกว้างและความใจแคบกำลังตีกันสับสนปนเป

เป็นความจริงที่ว่า นางรักและถนอมบุตรสาวของนางกว่าผู้ใด และนางก็เหมือนมารดาทั่วไป ที่ต้องการให้บุตรสาวเป็นคนว่านอนสอนง่าย ได้แต่งงานไปมีครอบครัวแสนสุข

และก็เป็นความจริงอีกเช่นกันว่า บุตรสาวของนางทั้งรักและเคารพนางเหนือผู้ใด ไม่ว่านางต้องการให้บุตรสาวทำสิ่งใด ล้วนไม่เคยได้รับการปฏิเสธเลยสักครา

เช่นนั้นแล้ว นางขอเห็นแก่ตัวเพื่อความสุขของบุตรสาวอันเป็นที่รักได้หรือไม่?

เมื่อคิดวกไปวนมา ในที่สุดวั่นหรงก็ตัดสินใจ…