LOGIN
เพล้ง!
เสียงแก้วใสๆ ในมือถูกปาลงพื้นอย่างไม่ไยดี พร้อมกับร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สาวเท้าหนักๆ ไปยังเป้าหมายที่ถูกจับกดคุกเข่าอยู่กับพื้นตรงหน้าตัวเอง พอเดินไปถึงก็ใช้เท้าใหญ่ยกขึ้นไปแตะคางเล็กแล้วใช้เท้านั่นดันคางมนให้แหงนเงยขึ้นมาสบตาตัวเอง ดวงตาสีทมิฬจ้องไปมองไปยังดวงตาของกวางน้อยที่นั่งสั่นเทาตรงหน้าตัวเองพร้อมแสยะยกยิ้มสมเพชให้หล่อน
“คิดผิดแล้วที่มาขโมยของของคนอย่างฉัน” น้ำเสียงแหบกระด้างดังออกมาพร้อมกับเท้าที่ดันคางเล็กยกลง กลับมายืนประคองร่างสูงใหญ่ตัวเอง
“ฉันไม่ได้ขโมย” หล่อนตอบกลับเสียงสั่น พร้อมกับก้มหลบตาสีทมิฬน่ากลัวคู่นั้นของเขา
หึหึ
“บอกมาใครจ้างเธอมาขโมยของฉัน” ยังคงเชื่อ เสียงห้าวดุดันที่ดังในตอนนี้คือเสียงของพระเจ้าของความบาปทั้งปวงบนโลกนี้ นายเทือก คลังแสง คอนแวนต์ วัย 39 ย่าง 40 ปี เจ้าของธุรกิจมืดและทรงอิทธิพลที่สุดของน่านฟ้าเมืองไทยก็ว่าได้ เขามีผับ ซ่อง กาสิโน และค้าขายอาวุธ แม้จะเป็นธุรกิจมืด แต่เขาก็เสียภาษีตามกฎหมาย
“ไอ้ผาดไอ้ขาบมันติดต่อกลับมารึยัง” เมื่อกวางน้อยไม่ยอมตอบก็ถามคนของตัวเองที่เป็นคนกดไหล่ล็อกตัวสาวเจ้าไว้ทันที
“ยังครับนาย”
“มันไปทำงานถึงสเปนรึไงวะ ชักช้า”
สลัดเสียงเดือดดาลใส่ไอ้ผาดคนของตัวเอง แล้วโน้มตัวโค้งลงไปเชยคางมนของกวางสาวให้แหงนเงยขึ้นสบตาตัวเอง และเมื่อได้มองอย่างละเอียดแล้วแม่สาวน้อยคนนี้ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่อย่างที่มองตอนแรก
“เดี๋ยวผมโทรตามมันครับนาย”
“เออ! สืบประวัติยัยเด็กนี่ด้วยล่ะว่าเป็นใครมาจากไหน”
เอ่ยเสียงเข้มแล้วผละมือจากคางมนออกมา แล้วเช็ดถูกางเกงตัวเองราวกับรังเกียจหญิงสาว ทั้งๆ ลึกๆ นั้นตัวเองชอบดวงตาที่อาบคลอไปด้วยน้ำตาของหล่อนมากตอนนี้ มันน่าสนใจและน่าค้นหา และยิ่งยามเธอนั่งสั่นกลัวยิ่งน่าค้นหา
“ครับนาย” ไอ้ผาดรับคำแล้วล้วงโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงสแลคตัวเองออกมาจะกดต่อสายหาไอ้ขาบ แต่ยังไม่ทันได้กดโทรเสียงกัมปนาทก็ดังแทรกขึ้นมาก่อน
“ไปโทรข้างนอก”
“ครับนาย แล้วเธอคนนี้” ไอ้ผาดถาม
“มันไม่หนีไปไหนหรอก ไปสิวะ กูจะซักความแมวขโมยเอง”
ปากพูดแต่สายตาจับจ้องไปยังร่างเล็กนั่งคุกเข่าสั่นเทาที่พื้น เธอแต่งตัวบ้านๆ สบายๆ ไม่ได้จัดจ้าดเหมือนผู้หญิงที่ผ่านมาของเขา หล่อนแต่งตัวด้วยกางเกงยีนเสื้อยืด
ไอ้ผาดรู้ได้ทันทีในความหมายของผู้เป็นนาย มันรีบปล่อยมือที่กดไหล่เล็กไว้ออกแล้วหมุนตัวเดินออกไปจากห้องทำงานใหญ่ของเจ้านายอย่างรวดเร็ว ทันทีที่เสียงประตูห้องกระแทกปิดสนิทคนตัวเล็กที่นั่งคุกเข่ากับพื้นก็ถูกกระชากดึงรั้งให้ลุกขึ้น
ว้าย!
“อย่าทำเป็นไร้เดียงสาเลยน่า....เธอน่าจะรู้ว่าฉันให้ลูกน้องออกไปทำไม” พอกระชากคนตัวเล็กให้ลุกขึ้นพร้อมดึงรั้งเข้ามาปะทะอกตนก็ลูบมือสากกร้านไปตามเรียวแขนเล็กขึ้นมายังไหล่มนของหล่อน
“ฉันไม่รู้ และฉันก็ไม่ได้ขโมยด้วย”
“ไม่ได้ขโมย แล้วเข้ามาอยู่ในห้องทำงานฉันได้ยังไงล่ะ อย่าบอกว่าเดินหลงทางนะ ที่นี่อยู่ลึกมากยากที่คนจะหลงทางมา” เขารีบบอกหล่อนและสอดมือใหญ่เข้าไปในชายเสื้อยืดของเธอเพื่อไปกอบกุมสองเต้าที่ยั่วยวนสายตาตัวเองในตอนนี้
“อ่ะ อื้อ เจ็บ!”
รู้สึกเจ็บและไม่คุ้นชินเมื่อโดนมือหยาบกระด้างกอบกุมหน้าอกพร้อมบีบขยำหนักหน่วง มือเล็กยกขึ้นมาจับห้ามมือใหญ่ให้หยุด แต่ยิ่งห้ามมือใหญ่ก็ยิงคลึงเฟ้นเร็วขึ้น
“อ่า อย่าทำเป็นไร้เดียงสาหน่อยเลย มาถึงที่นี่ได้ก็ไม่เบาเหมือนกันแหละน่า” น้ำเสียงแหบแห้งครางพร่า เพียงแค่ได้กอบกุมอกอวบหยุ่นขนาดพอดีมือ อกที่เป็นเนื้อแท้ไร้การศัลยกรรมมันปลุกเร้าอารมณ์เขาได้ดีเหลือเกินตอนนี้ แค่นี้เขาก็ตื่นตัวปวดร้าวไปทั่วกายเนื้อกลางหว่างขาเสียแล้ว
“อือ ฉันเจ็บนะไอ้เลว! ”เธอตอกหน้าเขากลับพร้อมกับจับมือเขาให้หยุด แต่มือเขาอีกข้างก็จับมือเธอรั้งไว้
“เลวได้กว่าที่เธอเห็นอีกเด็กน้อย อายุเท่าไหร่แล้วเธอน่ะ” ถึงจะอยากได้มากแค่ไหนในตอนนี้แต่ต้องรู้อายุของหล่อนก่อน ดูท่าแล้วคงจะยังไม่ถึงยี่สิบปีแน่นอน
“ยี่สิบสอง” เธอตอบเขาเสียงเบา
“ยี่สิบสอง ไม่อยากจะเชื่อหน้าเด็กขนาดนี้ยี่สิบสอง”
“ปล่อยฉันได้แล้ว ฉันไม่ได้มาขโมยของนายจริงๆ ฉันแค่หลงมา”
เธอบอกไปตามจริง เธอมาเที่ยวผับกับกลุ่มเพื่อนที่เพิ่งเรียนจบมาด้วยกัน แล้วเผอิญว่าเห็นเพื่อนเดินหลงมาทางนี้เลยเดินตามหา และมาที่ห้องนี้แหละ ไม่ได้จะมาขโมยของของเขาจริงๆ
“หลงมาลึกจริงนะ ไม่ต้องพูดมากหรอกฉันจะค้นตัวเธอเอง อายุยี่สิบสองใช่ไหม ก็ถือว่าไม่เด็กแล้ว”
พูดจบก็ไม่รอช้าเพราะตอนนี้ความเป็นบุรุษของเขามันปวดร้าวทรมานจนไม่อยากจะทนอีกต่อไป มือใหญ่กระชากเสื้อยืดขนาดฟรีไซส์ของหล่อนขาดผ่ากลางตัวทันที
แควก!
กรี๊ด!
เสื้อผ้าของกัลยาถูกปลดเปลื้องออกโยนทิ้งไปกองกับเตียงนอนตามด้วยเสื้อผ้าของจอมโหดหื่นกามที่ถูกถอดไปกองรวมกัน ทั้งสองโอบกอดโรมรันกันพร้อมจูบปากแลกลิ้นกันหนักหน่วง เอวสอบก็กระแทกเอ็นเนื้ออุ่นร้อนหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับคนตัวเล็กใต้ร่าง “อ่า...พี่ขาบไม่ไหวแล้ว คิดถึงเหลือเกิน อื้ม...ลึกๆ อ่า...ลึกอีกค่ะ” พอปากหนาของพ่อของลูกผละออก กัลยาก็สั่งให้เขากระแทกลึกกว่าเดิม ทั้งๆ ที่ก็ลึกจนแทบจะถึงลิ้นปี่อยู่แล้ว สองแขนโอบกอดรัดร่างหนาเหนือร่างแน่นพร้อมจิกทึ้งเล็บสั้นขูดหลังกว้างระบายความเสียวไปด้วย “อ่า...พี่ก็ไม่ไหวเหมือนกันหลิน อ่า...เมียไอ้ขาบแน่นเป็นบ้า อ่า...พี่จะพยายามเบามือไม่ให้ลูกเราได้รับแรงกระแทกเยอะนะทูนหัว อื้ม...” แล้วไอ้ขาบก็ซุกหน้าลงกับสองเต้าอวบใหญ่พร้อมกับเคลื่อนไหวสับสะโพกสอบหนักหน่วงเป็นทำนองเพลงรัก พั่บ! พั่บ! พั่บ! ตอนนี้สอ
กัลยากลับดึกกว่าทุกวัน เพราะวันนี้เงินเดือนออกเลยไปกินหมูกระทะกับเพื่อนร่วมงาน พอกลับมาก็เห็นร่างสูงใหญ่คุ้นเคยยืนพิงประตูห้องเช่าของตนอยู่ “พี่ขาบ” เธอเรียกเขาพร้อมกับเดินเข้าไปใกล้ขึ้น “ทำไมไม่อยู่ที่คอนโด” เมื่อคนตัวเล็กเดินมาหยุดตรงหน้าตนเองก็เอ่ยถาม “ที่นั่นไม่ใช่ที่ของหลินนี่คะ ในเมื่อเจ้าของห้องไม่อยู่ ทำไมหลินต้องอยู่ด้วย หลินนึกว่าเรื่องของเรามัน...” เธอยังพูดไม่ทันจบ แต่เสียงเข้มดังแทรกขึ้นมาก่อน “มันจะไม่มีทางจบแน่นอนคนสวย เข้าห้องกันเถอะ” คนชอบออกคำสั่งก็ยังคงสั่งเหมือนเดิม “ทำไมมันจะไม่จบคะ ในเมื่อ...” “พี่บอกว่ามันยังไม่จบก็คือไม่จบไงหลิน เข้าห้องเถอะ แล้วพี่จะบอกทุกอย่างทูนหัว” ท้ายประโยคน้ำเสียงของขาบปรับเป็นโทนนุ่มนวลอ่
ตั้งแต่ออกจากห้องไปวันนั้น เขาก็ไม่กลับมาที่ห้องอีกเลย หนึ่งอาทิตย์แล้วเขาเงียบหายขาดการติดต่อ เมื่อเขาไม่มา เธอก็ไม่ควรจะอยู่ที่นี่อีก ควรจะกลับไปอยู่ห้องเช่าเล็กๆ ของตนเอง กัลยาเก็บกระเป๋าเสื้อผ้าแล้วออกจากห้องไปทั้งน้ำตา “อย่าได้เจอะเจอกันอีก” เธอบอกลาคนถ่อยแม้เขาจะไม่ได้ยินก็ตาม แต่เธอก็อยากบอกลาเขาประเทศสเปน ตั้งแต่ออกมาจากห้องวันนั้น ไอ้ขาบก็บินมาสเปนทันที จนตอนนี้สองอาทิตย์แล้วที่เขาไม่ได้ติดต่อคนตัวเล็กที่เมืองไทย เขาหักโหมทำแต่งานและดื่มแล้วก็หลับไป ตื๊ด! ตื๊ด! ตื๊ด! ไอ้ขาบปรือตาตื่นขึ้นมาในความมืดสลัวแล้วคว้าหยิบโทรศัพท์ที่สั่นไม่หยุดมาดูว่าใครกันโทรมาหาตนเอง พอเห็นว่าเป็นนายของตนก็รีบกดรับสาย ‘ทำอะไรอยู่ไอ้ขาบ?’ คลังแสงกรอกเสียงเข้มส่
กว่าจะได้กินโครงไก่วุ้นเส้นก็ปาไปสองทุ่มกว่าที่ทั้งสองจะแยกจากกันได้ ไอ้ขาบอุ้มร่างเปลือยเปล่าออกจากห้องน้ำหลังจากอาบน้ำแต่งตัวให้เธอเรียบร้อยแล้วตัวเองก็กลับเข้าไปในห้องน้ำเพื่ออาบน้ำให้ตัวเองให้เรียบร้อย ส่วนกัลยาแม้จะแข้งขาอ่อนแรงจากการมี ‘เซ็กซ์’ แต่เธอก็ต้องมาเตรียมมื้อเย็นให้เขา และโครงไก่ก็เปื่อยได้ที่พอดี ก็เล่นต้มตุ๋นไปเกือบสองชั่วโมงได้ วันนี้เธอเลิกงานเร็วกว่าปกติเลยได้กลับมาทำมื้อเย็นให้เขาทาน ปกติกลับดึกห้าทุ่มทุกวัน แต่วันนี้มีเพื่อนร่วมงานมาเปลี่ยนเวรกับเธอในช่วงเย็นจึงได้กลับมาเร็ว กัลยาเตรียมโครงไก่วุ้นเส้นใส่ชามให้กับขาบ เขาไม่กินต้นหอม กระเทียมเจียวและพริกไทย เธอจึงไม่ใส่ให้เขา ส่วนชามของตนเองนั้นใส่จัดเต็มทุกอย่าง พอจัดเตรียมเรียบร้อย คนตัวโตก็เดินนุ่งผ้าเช็ดตัวออกมาจากห้องน้ำ เธอรู้แต่ว่างานของเขาออกไปทำกลางคืนตลอด ไปบ้างไม่ไปบ้าง แต่ไม่รู้ว่าเขาทำงานอะไร อยากรู้แต่ก็ไม่กล้าถาม ได้แต่เก็บความอยากรู้สงสัยไว้ในใจ “ไม่
“อะ...พี่ขาบ” เธอครางเร่าเสียวซ่านเมื่อปลายลิ้นสากอุ่นร้อนของคนหื่นกามเริ่มเคลื่อนไหวลากถูไถตามกลีบสวาทอวบอูมของตนเอง สองมือกำขอบเคาน์เตอร์บาร์แน่นแล้วแอ่นเด้งยกเอวเล็กคอดขึ้นกระแทกเด้งรับแรงดูดของปากหนา “อ่า...น้ำของหลินหวานมาก อื้ม...ชูว์” ไอ้ขาบดูดกลืนกินน้ำเสียวของกัลยาพร้อมกับเรียวลิ้นถูไถขึ้นลงตามซอกหลีบดอกไม้ฉ่ำแฉะของสาวเจ้าและดูดคลึงเม็ดเกสรหนักหน่วง “อะ...อ่อย พี่ขาบหลิน อื้อ...” “อ่า...ครางออกมาดังๆ เมียพี่ขาบ อ่า...เสียวก็ร้องออกมา โอว์...หวานเป็นบ้า เด็กน้อยของพี่ขาบ อื้ม...” ไอ้ขาบพึมพำกับความสวยงามกลางหว่างขาของกัลยาแล้วก็ทแยงลิ้นดุนดันซอยเข้าออกในกายคับแน่นเป็นจังหวะเร่าร้อน “อะ...อื้อ เร็วอีกพี่ขาบ อ่า...หลินจะเสร็จแล้ว อ่า...ซี้ด เสียว เร็วอีกค่ะ ลึกๆ อูว์...” เธอแอ่นเด้งยกเอวเล็กคอดรับปลายลิ้นสากที่กำลังซอยเร็วถี่เข้าออกความฟิตเสียวข
ไอ้ขาบพาเชลยสาวของตนเองมาซื้อของที่โลตัสแล้วก็พากลับมาคอนโดหรูของตนเอง เขานั่งมองดูเธอเข้าครัวทำมื้อเย็นแล้วก็รับสายโทรศัพท์ที่สั่นเตือนของตนเอง “ว่าไง?” ขาบกรอกเสียงเข้มห้วนส่งไปในสาย แต่สายตามองดูการเคลื่อนไหวของร่างน้อยที่กำลังทำมื้อเย็นอยู่และยิ้มไปด้วย ‘รบกวนเหรอไอ้ขาบ?’ ไอ้ผาดกรอกเสียงเข้มห้วนกลับมาในสาย “เออ! มีอะไรไอ้ผาด?” ‘คืนนี้ดูแลชั้นใต้ดินแทนกูด้วย พอดีไปไม่ได้ว่ะ’ “อยากเห็นหน้าผู้หญิงของมึงจริงๆ ไอ้ผาด ผู้หญิงแบบไหนทำให้มึงไม่ไปใช้บริการชั้นใต้ดินได้” ‘กูก็อยากเห็นผู้หญิงของมึงเหมือนกันว่าผู้หญิงแบบไหนทำให้มึงไม่เรียกสาวๆ ที่ชั้นใต้ดิน’ ไอ้ผาดตอบ
ในตอนเที่ยงเกือบบ่ายโยธามาหาองค์อินทร์ที่บ้าน และนำกระเป๋าที่รับปากเพื่อนๆ ว่าจะนำมาให้หญิงสาวมาให้เธอด้วย ปกติเวลามาบ้านจะเห็นองค์อินทร์ช่วยแม่ขายข้าวราดแกงเสมอ ยิ่งเวลาเที่ยงใกล้บ่ายแบบนี้คนยิ่งเยอะ แต่แปลกทำไมไม่เห็นเพื่อนมาช่วยที่ร้านหน้าบ
เธอบิดข้อมือเล็กแต่อีกฝ่ายไม่ฟังยังคงลากเธอไป เธอได้แต่เม้มปากเจ็บกลางร่างตัวเองยามขาที่ขยับเดินเสียดสีเบียดกันทำให้เธอรู้สึกเจ็บความเป็นสาวที่ถูกรุกล้ำ คลังแสงมองประตูที่ปิดแนบสนิทพร้อมกับที่มันถูกผลักเปิดเข้ามาอีกครั้ง และครั้งนี้เป็นไอ้ขาบที่เดินเข้า
“อ่า ไม่ไหวแล้ว อินทร์ร้อน อื้อ อินทร์ไม่ไหวแล้วนะคะ อ่า อื้อ” “อ่า ผัวรู้ว่าหนูอินทร์ไม่ไหว ตอนนี้คุณเทือกก็จะแตกแล้ว แต่เราจะแตกเสียวพร้อมกันทูนหัว โอว์ เสียว” พั่บ! พั่บ
องค์อินทร์นอนนิ่งผ่อนคลายอย่างคนต่ำทรามบอก เธอพยายามไม่สนใจความเจ็บปวดที่สอดแทรกฝากตัวกลางลำตัวของตัวเองในตอนนี้ ทั้งเจ็บทั้งอึดอัดกลางร่าง อยากจะผลักดันเขาหนี ทำไมชีวิตของเธอต้องมาเจอกับอะไรแบบนี้ มาเจอคนเลว มาเจอขยะของสังคม มาเจอคนถ่อยหยาบช้าแบบนี้ “เจ็บ! ” “ชูว์! ผ่อนคลายเด็







