Ep:2 – จอมบาป 3

เธอบิดข้อมือเล็กแต่อีกฝ่ายไม่ฟังยังคงลากเธอไป เธอได้แต่เม้มปากเจ็บกลางร่างตัวเองยามขาที่ขยับเดินเสียดสีเบียดกันทำให้เธอรู้สึกเจ็บความเป็นสาวที่ถูกรุกล้ำ

       คลังแสงมองประตูที่ปิดแนบสนิทพร้อมกับที่มันถูกผลักเปิดเข้ามาอีกครั้ง และครั้งนี้เป็นไอ้ขาบที่เดินเข้ามาพร้อมกับแฟ้มในมือ คงเป็นประวัติขององค์อินทร์ ด้านไอ้ขาบก็โค้งคำนับเจ้านายแล้วส่งแฟ้มในมือตนให้ผู้เป็นนายที่นั่งพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทางสบายใจอยู่

       “กูนึกว่ามึงไปถึงสเปน”

       “แถวนี้แหละครับนาย ว่าแต่นายคงไม่ลงโทษรุนแรงไปนะครับ” ไอ้ขาบถามนายเมื่อเดินสวนหล่อนกับไอ้ผาดก่อนจะเดินเข้ามา

       “เห็นสภาพไหมล่ะ ก็อยากหลงมาเองนี่ เธออยากพลาดเอง” พูดพร้อมกับหยิบแฟ้มตรงหน้ามาเปิดอ่านประวัติเธอ แล้วก็ยกยิ้มมุมปากเมื่อเห็นที่อยู่ของหล่อน

       “มันจะบังเอิญไปไหม” คลังแสงพึมพำเมื่อได้อ่านประวัติคนตัวเล็ก

       “อะไรครับที่บอกว่าบังเอิญ” ไอ้ขาบถามนายแม้จะรู้ความหมายแต่ยังแสร้งถาม

       “หึ! มึงอย่ามาแสร้งถามกูไอ้ขาบ ไม่อยากเชื่อว่าอินทร์อยู่ข้างบ้านกูมาตลอด เพิ่งรู้ว่าบ้านหลังเล็กคือบ้านของเธอ และมึงกับไอ้ผาดก็ผูกปิ่นโตกับข้าวกับแม่เธอด้วยนี่ใช่ไหม” คลังแสงเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัวเมื่อนึกถึงหน้าสวยแต่ดื้อรั้นในดวงตาคมนั้นก็ยิ่งทำให้ใจเขาเต้นแรง ทั้งๆ ที่เพิ่งหาความสุขจากเธอมาเอง แต่ตอนนี้เขาเหมือนจะต้องการสัมผัสผิวสีน้ำผึ้งของเธออีกแล้ว

       “ครับ เธอเป็นลูกสาวของป้าเตยที่ทำกับข้าวให้นายและพวกเรากินครับ”

       “อื้อ ไปไหนก็ไปเถอะ กูจะพักผ่อน วันนี้ไม่กลับบ้าน” เขาบอกลูกน้อง

       “ครับนาย” ไอ้ขาบโค้งตัวคำนับแล้วเดินถอยออกไปก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป

       หึหึ

       “ที่แท้ก็คนใกล้มือนี่เอง”

พึมพำกับแฟ้มที่เปิดอ่านอีกครั้ง เขาเห็นอายุและประวัติการศึกษาของเธอก็ยิ่งสนใจ และยิ่งไปกว่านั้นเขาคิดถึงกลิ่นกายและเสียงครางกระเส่าของเด็กน้อยคนนี้

       “จบบัญชีมา คงยังไม่มีงานทำสินะ”

พึมพำกับตัวเองพร้อมยกยิ้มมุมปากและนึกถึงหน้าของแม่สาวน้อยจอมพยศพร้อมยกมือหนามากุมอกที่มันเต้นแรงตั้งแต่เจอเธอ มันตายด้านไปแล้ว ทำไมมันถึงได้เป็นแบบนี้ได้ หรือเพราะพรหมจรรย์ของหล่อนกันแน่

       คลังแสงเอนตัวพิงไปกับพนักเก้าอี้แล้วคิดย้อนถึงอดีตที่ผ่านมาตัวเองประวัติของเขาไม่ได้สวยหรู เขาเป็นลูกของโสเภณี เป็นลูกของอีตัวคนหนึ่งที่คอยบริการผู้ชาย พ่อของเขาคือชาวต่างชาติ พ่อทิ้งแม่ของไปตั้งแต่เขาคลอดได้วันแรก และกว่าเขาจะมาได้ทุกวันนี้ต้องทนกับคำดูถูกคนมากมาย จากเด็กชายที่ถูกล้อว่าเป็นลูกของอีตัวในวันนี้ผันตัวมาเป็นเจ้าของผับชื่อดังที่ใต้ดินเป็นซ่อง เพราะเขาโตมากับมัน ตลอดชีวิตวัยเด็กเขาต้องเห็นแม่ตัวเองนอนกับผู้ชายมากมายจนท่านตายจากไปด้วยโรคที่ผู้หญิงอาชีพนี้เป็นกัน แต่โชคดีที่ช่วงที่ท่านเลี้ยงเขาและเขากินนมท่านท่านยังแข็งแรงยังไม่ได้รับเชื้อเอชไอวี

       ชีวิตทุกวันนี้มันคอยสอนเตือนตัวเขามาตลอด เขาเกลียดอดีตตัวเองที่ต่ำเตี้ยเรี่ยดิน แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าตนเป็นลูกของผู้หญิงขายตัว ส่วนพ่อเขาไม่เคยคิดสนใจว่าเขาเป็นใคร แต่เมื่อตอนอายุได้สิบแปดท่านก็มารับเขาไปอยู่ด้วยและก็ได้รับช่วงกิจการของเขามาดูแลคือกาสิโน ท่านเป็นชาวสเปน และนั่นแหละเมื่อเจอท่านแล้วรับช่วงกิจการต่อจากท่าน และมีค้าขายอาวุธสงครามกับรัฐบาลอีกทุกอย่างมันได้มาเพราะโชคชะตาหรือว่าบาปของเขากันแน่ ถึงได้ทำให้ชีวิตของเขาวนเวียนอยู่กับความมืดมิดความโสมมเช่นนี้

       ทุกความลำบากในช่วงวัยเด็กหล่อหลอมให้เขาเป็นเทือก คลังแสง คอนแวนต์ ในทุกวันนี้ เขาคือความต่ำช้า คืออำนาจ คือเจ้าชีวิตของทุกคนที่อยู่ในความดูแล และผู้หญิงทุกคนก็ต่างอยากเข้าหาเพราะต้องการเงินของเขา แต่เขาก็มอบให้พวกหล่อนหากพวกหล่อนให้ความสุขและสนุกเขาได้ยามอยู่บนเตียง และยิ่งไปกว่านั้นเขาเป็นคนเสพติดเซ็กซ์ เพราะโตมาในสภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยผู้หญิงขายบริการ เขาได้มีเพสสัมพันธ์ครั้งแรกเมื่อตอนอายุสิบสี่ปีกับโสเภณีในซ่องที่ทำงานกับแม่ของเขานั่นแหละ และเขาก็ชอบมันและเสพติดขาดมันไม่ได้ เซ็กซ์ทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองอยู่เหนือผู้หญิงทุกคน เพราะอาวุธของเขามันควงเก่งบดเก่ง และชอบยามพวกหล่อนแอ่นเด้งเร่าครางเสียวยามเข้ากระแทกลึกหา

       “ให้ผมเรียกรถให้ไหมครับ” ไอ้ผาดถามหญิงสาวที่กอดตัวเองอยู่ข้างๆ ตนและเขามองสภาพเธอตอนนี้แล้วก็อดสงสารไม่ได้ เจ้านายของเขารุนแรงเกินไปกับเด็กผู้หญิงตัวเล็กคนนี้

       “ไม่เป็นไรค่ะ” เธอบอกเขาเมื่อตอนนี้เขามาส่งข้างหน้าผับแล้ว

       “แต่เวลานี้หารถยาก ให้ผมช่วยเรียกเถอะครับ”

       “ไม่ต้องมาทำเป็นดีกับฉันหรอกค่ะ คุณมันก็ไม่ต่างจากไอ้เทือกนั่นหรอก”

เมื่อนึกถึงหน้าหล่อเถื่อนร้ายของจอมบาปเลวทรามก็อดแค้นชังในอกไม่ได้ แต่หัวใจกลับเต้นแรงและคิดถึงสัมผัสที่เพิ่งได้สัมผัสจนต้องเม้มปากตัวเองไว้แน่น

       “โอเค ตอนนี้คุณกำลังโกรธคุณเทือกของผม แต่ยังไงผมก็จะเรียกรถให้คุณ” ไอ้ผาดยืนยันคำของตน เขาไม่ได้รู้สึกโกรธเพราะเธอคงแค้นผู้เป็นนายเลยพาล

       ฮือๆๆ

       แล้วองค์อินทร์ก็ย่อตัวนั่งกอดเข่าตัวเองกับพื้น ก้มหน้าร้องไห้ทันทีเมื่อนึกถึงสิ่งที่เสียไป ส่วนไอ้ผาดก็ได้แต่ยืนรนทำอะไรไม่ถูกเพราะไม่รู้จะปลอบหล่อนยังไง จึงได้แต่ยืนนิ่งมองเธอร้องไห้แล้วเดินไปบอกการ์ดหน้าผับให้เรียกรถให้ตนมารับหญิงสาวไปส่งบ้าน เพราะตอนนี้เธอน่าสงสารเหลือเกิน พอสั่งการ์ดจบก็มีเสียงสั่นเตือนโทรศัพท์ดังขึ้น

       “ครับนาย”

       “มึงไปส่งเธอถึงไหน ทำไมยังไม่เห็นหัว แล้วเนี่ยให้ไปส่งนะเว้ยไม่ให้ไปเอาต่อจากกู” คนที่กลัวลูกน้องจะแตะต้ององค์อินทร์เอยกระแทกเสียงส่งมาในสายทันทีเมื่อไอ้ผาดรับสาย

       “ใครจะกล้าครับ ผมรอเป็นเพื่อนเธออยู่หน้าผับ”

       “เธอเป็นเจ้านายมึงรึไงถึงได้อยู่รอเป็นเพื่อน” คนที่หึงไม่รู้ตัวเอ่ยตอบกลับมา

       “เปล่าครับ ผมมีนายคนเดียว”

       “รู้ก็เข้ามา ปล่อยไว้นั่นแหละ อยากเก่งดีนัก ให้เงินก็ไม่รับ หึ!”

       “ครับนาย” แล้วปลายสายก็ตัดไปทันที

       “ผมต้องเข้าไปแล้วครับ เดี๋ยวไม่นานรถก็มาผมให้การ์ดเรียกให้แล้วครับ” ไอ้ผาดเดินกลับมาบอกคนที่ร้องไห้สะอื้น

       “ขะ...ขอบคุณค่ะ” ถึงจะเกลียดแต่ก็ไม่ลืมขอบคุณอีกฝ่าย ส่วนอีกฝ่ายก็ทำเพียงพยักหน้ายิ้มรับคำขอบคุณของเธอก่อนจะจากไป

องค์อินทร์ปาดเช็ดน้ำตาตัวเองแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูงตนมองคนที่เดินกลับเข้าไปข้างใน ตอนนี้เธอใส่เสื้อของเขา ดีที่ยกทรงมันไม่ได้ขาดจนไม่สามารถมัดได้ เธอนำยกทรงที่เขากระชากขาดกลับมาใส่เพื่อปิดหน้าอกที่ช้ำเพราะมือหยาบกระด้างของคลังแสงไว้ไม่ให้มันน่าอายตอนนั่งรถกลับ แขนเล็กกอดตัวเองแน่นพร้อมกับการ์ดของผับเดินมาบอกเธอว่ารถที่เรียกมาถึงแล้ว