ศัตรูคู่อาฆาต

ช่วงเวลากลางคืนเป็นช่วงเวลาเดียวที่ทุกคนสามารถปลดปล่อยอารมณ์ได้อย่างเต็มที่ ไม่ว่าจะเครียดจากเรื่องงานตลอดทั้งวัน เรื่องฮิตอย่างอกหัก แอบรักเพื่อนสนิท หรือแม้แต่อยากแค่มาดื่มเอาบรรยากาศ แต่ไม่ใช่กับเจ้าของหุ้นส่วนของผับอย่างปฐพี

" คุณดิน! แย่แล้วครับ! ลูกค้ามีเรื่องกันตรงลานจอดรถครับ! " การ์ดที่ใกล้ที่สุดรับเรื่องจากหูฟังไร้สายแล้วรีบแจ้งเรื่องมาถึงผู้คุมอำอาจ

" เรื่องแค่นี้ทำไมพวกมึงไม่จัดการ " เสียงราบเรียบจากชายหนุ่มที่ยังคงชงเครื่องดื่มให้เหล่าลูกสาวสาวอย่างไม่ยีหระ

" อีกฝั่งหนึ่งบอกว่ารู้จักกับคุณดิน เธอเลยไม่ยอมครับ " คนรับเรื่องยื่นแก้วคอกเทลส่งให้ลูกค้า ก่อนจะพยักหน้าให้การ์ดนำทางออกไป

เขาเดินตามการ์ดออกไปจนถึงลานจอดรถ ที่เริ่มได้ยินเสียงผู้หญิงทะเลาะด่าทอกันเสียงแหลม

" คุณดิน...ช่วยลี่ด้วยค่ะ อิสองคนนี้มันจะรุมทำร้ายลี่ "

" มึงอย่ามาตอแหล! มึงเป็นคนตบเพื่อนกูก่อน! " เขามองผู้หญิงที่อ้างชื่อตัวเองด้วยสายตาว่างเปล่า และแลไปยังอีกสองสาวที่อีกคนยืนกุมใบหน้าไว้และอีกคนที่ยืนประจันหน้ากับลี่

ผู้หญิงคนนั้น...

หึ

" คุณมาก็ดี! สั่งสอนคนของคุณด้วย! อย่ามาหาเรื่องคนอื่นเหมือนหมาบ้ากัดไม่เลือกแบบนี้! " วันก่อนผู้หญิงอีกคน มาวันนี้ก็อีกคน จู๋มันเป็นทองคำรึไง

" ลูกจันทร์ใจเย็นๆ ช่างมันเถอะ เดี๋ยวฉันล้างหน้าเอาคราบสกปรกออกก็จบแล้ว "

" ช่างมันได้ไงวะ! แกโดนตบก่อนนะเว้ย! " เธอพยายามกระโจนเข้าหาอีกฝั่งแต่เรียวแขนก็ยังถูกเพื่อนรั้งไว้จากข้างหลัง

" สรุปเรื่องมันเป็นยังไงกันครับ "

" คนของคุณหาว่าเพื่อนฉันเดินเหยียบเท้าแล้วไม่ขอโทษ แล้วมันจะเห็นได้ไงอะว่าเหยียบหางหมาตัวไหน คนเยอะขนาดนั้น! แถมไม่พอยังตามมาหาเรื่องฉันกับเพื่อนถึงลานจอดรถ! "

" นี่มึงว่าใครเป็นหมา! "

" ก็มึงไง เห่าหอนน่ารำคาญ "

" โอเคๆ ใจเย็นกันก่อนนะครับ " สองแขนแกร่งยกขึ้นห้ามทัพ " ลี่ครับ เธอไม่รู้และไม่ได้ตั้งใจจะเหยียบเท้าคุณ ช่างมันเถอะนะครับเรื่องแค่นี้เอง "

" ถ้าคุณดินเห็นว่าอย่างงั้นก็ได้ค่ะ ลี่ไม่เอาเรื่องแล้วก็ได้ " หล่อนทำหน้าฮึดฮัด ก่อนจะรับปากเสียงหวานออเซาะ

" เดี๋ยว! ตบคนอื่นแล้วจะชิ่งไปง่ายๆแบบนี้เหรอ " ทั้งสองหันไปตามเสียงขุ่น เธอยืนจังก้าปกป้องเพื่อนเต็มที่

" แล้วเธอต้องการอะไร "

" เมื่อกี้เธอตบเพื่อนฉัน ถ้าให้เพื่อนฉันตบเธอคืน ก็เป็นอันหายกัน โอเคปะ " ร่างระหงยืนกอดอกยียวน เชิ่ดหน้าท้าทายทวงความยุติธรรมให้เพื่อนสนิท

คู่กรณีเหยียดมองหยั่งเชิง จ้องไปยังคนที่เธอตบเมื่อครู่ด้วยสายตาดูแคลน หึ ตัวเล็กแค่นั้นแรงตบคงเท่ามด " ก็ได้ "

" ขมิ้น จัดการ " เธอหลีกทางให้เพื่อนสนิทขึ้นมายืนประจันหน้า สาวน้อยตัวเล็กสูงแค่ไหล่เพื่อนใบหน้าจิ้มลิ้มที่แก้มฝั่งซ้ายมีรอยแดง แต่สายตา...เอาเรื่อง

รู้จักอิขมิ้นน้อยไป!

ปากอมชมพูยักยิ้ม ง้างแขนขึ้นสุดแล้ว...

เพี๊ยะ!!!

คนหน้าบางโดนตบจนโซเซ ถ้าไม่มีร่างสูงคอยประคองคงล้มพับไปกับพื้น หล่อนสะบัดหน้ามึนเบลอด้วยน้ำหนักมือของคนตัวเล็กตรงหน้า

ยัยตัวเล็กนี่มือหนักมาก!

" ไปกันเถอะลูกจันทร์ ฉันสบายใจแระ "

" โอเค ยืนอยู่ตรงนี้นานๆ ฉันก็จะอ้วกเหมือนกัน " สองสาวเพื่อนซี้ยักไหล่ปรายตาส่งท้าย ก่อนจะสะบัดบ๊อบออกจากวงสนทนา

" เดี๋ยวครับ " สองสาวหยุดเดิน เอี้ยวหน้ามาตั้งคำถาม " มีอะไรอีก "

" เดี๋ยวลี่เข้าไปข้างในก่อนนะครับ ผมขอคุยธุระสักครู่ " เขาบอกหล่อนที่ยืนเบียดกันอยู่ข้างๆ จนหล่อนจำใจปล่อยแขนแกร่งแล้วเดินฟึดฟัดเข้าข้างใน

ร่างสูงก้าวเข้าใกล้ผู้พิทักษ์เพื่อนสนิท สายตาคมมองใบหน้าสวยหวานอย่างพินิจพิจารณา " เดี๋ยวผมไปส่ง "

" ขอบคุณ แต่ไม่ต้อง ฉันไม่ใช่เด็กคุณ " เรียวขายาวก้าวเข้ามาข้างหน้าอีกนิด เธอไม่ถอยหนีแต่กลับจ้องคนตัวสูงเขม่น ใบหน้าคมโน้มลงมาแค่เล็กน้อยก็สนิทชิดแก้มนวล เปล่งเสียงเบาหวิวแค่ได้ยินใกล้ๆ

" มีคนแอบตามคุณ หลบอยู่หลังเสาซ้ายมือถัดจากเราแค่สองล็อก " เธอเบิกตาตกใจ แต่ไม่ตื่นตูม สบตากับเขาเพื่อแน่ใจว่าสิ่งที่เขาพูดเป็นเรื่องจริง

ลูกจันทร์ทำท่ายกมือขึ้นมานวดคอ หันซ้ายขวากวาดตามองรอบๆแบบผ่านๆ แต่สายตาก็ดันไปสะดุดกับหัวไหล่ใครบ้างคนที่โผล่พ้นมุมเสา

เขาโก่งคิ้วเชิงเค้นตำตอบ จนเธอจำใจพยักหน้าเดินนำเขาไปที่รถ จนเพื่อนตัวเล็กสะกิดมือเรียกระหว่างทาง " เกิดอะไรขึ้นแก "

" เดี๋ยวขึ้นรถแล้วจะเล่าให้ฟัง " เธอยื่นกุญแจรถให้ชายหนุ่มแล้วเปิดประตูรถฝั่งข้างคนขับขึ้นไปนั่ง เพื่อจะได้คุยสะดวกๆ

" คุณไปมีปัญหากับใครมารึเปล่า " คนขับถามเสียงเครียด ตาก็จ้องทางไปด้วย

" ไม่มีนะ "

" เดี๋ยวผมให้คนเช็คกล้องวงจรให้แล้วกัน " ตาคมจ้องถนนและมองกระจกหลังบ้าง เป็นอย่างที่เขาคิด ผู้ชายสองคนนั่นขับรถตามพวกเธอมา

" มีรถตามเรามา คุณลองดูสิว่าคุ้นๆบ้างรึเปล่า " สองสาวรีบหันไปมองข้างหลัง ปรากฎรถเก๋งสีดำสนิท เธอจะไปรู้ได้ยังไงกัน รถแบบนี้คนอื่นก็ขับกันทั่วไป แต่จะจำป้ายทะเบียนไว้แล้วกัน

" ไม่เคยเห็นอะ "

รถมินิสีหวานเลี้ยวเข้าคอนโดที่พัก ถอยจอดเข้าซองเรียบร้อยพร้อมดับเครื่องยนต์

" เดี๋ยว! คุณรู้ได้ไงว่าพวกเราพักที่นี่ " นี่เขาน่ากลัวกว่าพวกที่แอบตามฉันอีกปะ

" ผมก็พักที่นี่เหมือนกัน พวกคุณพักชั้นไหนล่ะ " เรื่องอะไรจะบอก

" แล้วรถคุณล่ะ "

" จอดไว้นั่นแหละ ไว้ค่อยเข้าไปเอา " ลืมไป ว่าผับนั่นมีเขาเป็นเจ้าของ

ทั้งสามลงจากรถมุ่งหน้าเข้ากล่องลิฟต์สีเงิน นิ้วเรียวกดชั้นที่ตนกับเพื่อนพัก เธอแลดูคนตัวสูงที่ยืนกอดอกพิงผนังลิฟต์ " คุณอยู่ชั้นไหน "

" ชั้นเดียวกับพวกคุณ "

ทั้งสามเดินออกจากมา เลี้ยวไปตามทางเดินก่อนจะหยุดอยู่หน้าห้องใครห้องมัน เธอกับเพื่อนพักอยู่ห้องติดกันอันนี้เป็นเรื่องปกติ แต่เขานี่สิ!

เขาพักห้องตรงข้ามกับเธอ!

คล้อยหลังขมิ้นปิดประตูเข้าห้อง หญิงสาวหันหลังเรียกคนตัวสูงก่อนที่เขาจะปิดประตู

" เดี๋ยว! "

" ..... "

" เมื่อกี้ขอบคุณนะที่ช่วย แล้วก็ฉันอยากได้คลิปกล้องวงจรที่ลานจอดรถ คุณจะส่งให้ฉันได้วันไหน "

" เอาไลน์มาสิ ไม่เกินครึ่งชั่วโมงคุณจะได้คลิปนั่น " มือบางล้วงโทรศัพท์ปลดล็อกหน้าจอแลกไลน์กับคนตรงหน้า ก่อนจะเปิดประตูเข้าห้องตัวเอง

ฉันรีบเดินเข้าห้องนอน กางโน้ตบุ๊คบนเตียงแล้วไล่ดูรูปที่เคยเก็บไว้มาหลายปี

ฉันไม่เคยมีศัตรูที่ไหน ถ้ามันจะมี ก็มีแค่คนเดียว คนที่คอยตั้งตัวเป็นศัตรูกับฉันมาตลอด เป็นมันคนเดียวที่พรากความสุขของฉันไป และเป็นมันคนเดียว! ที่คอยจะกำจัดฉันอยู่ตลอดเวลา

อย่าคิดว่าฉันจะอ่อนแอยอมโดนทำร้ายอยู่ฝ่ายเดียว!