ตอนที่ 15

ตอนที่ 15

 “ท่านมีสิทธิ์อันใดจะมาค้นตัวข้า แล้วหากท่านคิดจะค้นตัวข้า ข้าจะใช้กริชทำร้ายท่านแน่” มูนาตะคอกใส่ ชูกริชในมือออกมาตวัดแกว่งไปมา

“เก่งใช่ย่อยนะพ่อหนุ่มน้อย ข้าชักชอบผู้ชายอย่างเจ้าแล้วล่ะสิ” ฟารีฟหัวเราะจนอกกระเพื่อม หาได้เกรงกลัวกริชคมกริบในมือเล็กแม้แต่น้อย

“ท่านเป็นพวกผิดเพศหรือไร ถึงมาบอกว่าชอบผู้ชายเช่นข้า” มูนาบอกเสียงกร้าว พยายามข่มความหวาดกลัวเอาไว้ในอก แล้วเพ่งสายตาดุดันออกไป แต่ไม่รู้ทำไมหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะเอาเสียเลย

“เจ้านี่ช่างคิดไปได้ แล้วถ้าข้าจะชอบเจ้าขึ้นมาจริงๆ เจ้าล่ะ จะชอบข้าบ้างหรือไม่”

“ไม่! ข้าไม่ใช่พวกผิดเพศเช่นท่าน ส่วนท่าน หลีกให้ห่างข้าเดี๋ยวนี้ ข้าจะรีบไปให้พ้นๆ สายตาของท่าน”

“ตกลง! ไม่ชอบก็ไม่ชอบ เพราะตัวข้าก็ชอบผู้หญิงมากกว่าจะชอบพวกเดียวกันเสียด้วย เพราะผู้หญิงมีทั้งนมมีทั้งเอวให้ข้าลูบไล้ แต่...ถ้าเจ้าเป็นผู้หญิง ข้าจะรับเจ้าเป็นเมียข้า เพราะดูท่าทางเจ้าแล้ว เจ้าไม่น่าจะใช่ผู้ชาย” ถ้อยคำจับผิดของฟารีฟทำเอามูนาสะดุ้งโหยง แต่ก็ยังเก็บอาการได้ทัน ไม่เอะอะหรือรีบเร่งโพล่งปฏิเสธออกไป แต่ดวงตาสวยคมก็วาววับด้วยความไม่พอใจส่งไปยังคนพูด

“ว่าไงล่ะ ตกลงเจ้าเป็นผู้ชายจริงหรือไม่” ฟารีฟถามย้ำ ยกมือขึ้นกอดอก

“ข้าเป็นผู้ชาย แต่ข้าอยู่กับแม่ของข้าตามลำพัง เลยอาจทำให้ข้ามีท่าทางเหมือนผู้หญิง ว่าแต่ท่านจะมาสงสัยตัวข้าไปทำไม ในเมื่อข้าไม่ได้รู้จักพวกท่านสักนิด” เสียงห้าวเหมือนเด็กเพิ่งแตกเนื้อหนุ่มตอบกลับ พยายามเมินหลบสายตาคมๆ สองคู่นั้นพัลวัน

“ก็เพราะข้าจะรับเจ้าเป็นลูกน้องข้ายังไงล่ะ เจ้าจะตกลงหรือไม่” ฟารีฟบอกความจำนงทันทีและไม่คิดจะปล่อยให้แม่สาวน้อยมูนาระหกระเหินอยู่กลางทะเลทรายตามลำพังอีกแล้ว

“ข้าไม่อยากเป็นลูกน้องของท่าน” มูนาปฏิเสธด้วยน้ำเสียงเกือบจะกระชาก สาวเท้าก้าวถอยหลังจนไปสะดุดเนินทรายจนล้มลงไป แต่มีอ้อมแขนแกร่งถลาเข้ามารับไว้ได้ทันก่อนที่หญิงสาวจะล้มหงายหลังลงไปนอนคลุกเม็ดทราย

“ปล่อย! ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้!” ตามประเพณีหญิงชายไม่ควรอยู่ใกล้กันหรือแม้แต่แตะต้องตัวกัน มูนาจึงร้องสั่งเสียงหลง โดยลืมไปเสียสนิทว่าตัวเองต้องดัดเสียงให้เป็นผู้ชาย ทำให้เสียงที่เปล่งออกไปจึงแหลมสูง เรียกรอยยิ้มให้กับหนุ่มอาหรับทั้งสามไม่น้อย แต่ก็ไม่มีใครคิดจะทักท้วงว่ารู้เท่าทันมุกของพ่อหนุ่มน้อย

“ปล่อยตอนนี้ เจ้าก็ลงไปนอนคลุกทรายสิ หรือเจ้าชอบคลุกทราย” ขาดคำฟารีฟก็ปล่อยมือทันที

“โอ๊ย! ท่านปล่อยข้าทำไมกัน ข้าเจ็บไปหมดแล้ว” คนพูดยันตัวลุกขึ้นพลางปัดทรายออกจากตัว ก่อนจะก้มลงไปหยิบห่อผ้าพร้อมกริช แต่กริชกลับถูกมือใหญ่มาฉวยเอาไปเสียก่อน มูนาหันมองด้วยความไม่พอใจ

“เอากริชของข้าคืนมานะท่าน” เจ้าของกริชออกคำสั่งเสียงกระชาก ดวงตาคมสวยวาววับ ส่วนฟารีฟก็ก้มลงเพ่งมองกริชโดยเฉพาะด้ามกริชที่สลักชื่อเอาไว้ มุมปากหยักกระตุกยิ้มพอใจกับชื่อที่สลักอยู่ที่ด้ามกริช

“ข้าไม่คืนให้ จนกว่าเจ้าจะยอมตกลงเป็นลูกน้องของข้า” ฟารีฟยื่นข้อเสนอด้วยสายตาเจ้าเล่ห์

“ท่านมีสิทธิ์อะไรมายื่นข้อเสนอแบบนี้กับข้า ในเมื่อกริชนั้นเป็นของข้า” มูนาบอกเสียงกระชากห้วน ดวงตาคมสวยวาววับด้วยแรงโทสะ เกิดมาเธอยังไม่เคยพบเคยเห็นผู้ชายหน้าด้านแบบนี้มาก่อนเลย แต่จะให้เธอทำอย่างไรได้ในเมื่อกริชเล่มนั้นคือตัวแทนความรักที่บิดามีให้เธอ และเธอไม่มีวันให้กริชเล่มนั้นตกไปอยู่ในมือของใครแน่

“ก็ข้าเป็นคนเก็บได้ก่อนเจ้า กริชนี้ก็ต้องเป็นของข้าสิ แต่ถ้าเจ้าอยากได้คืน เจ้าก็ตกลงเป็นลูกน้องของข้าก่อนสิ”

“ข้าไม่อยากเป็นลูกน้องของใคร เพราะชีวิตของข้า ข้าจะเป็นคนลิขิตเอง แล้วที่สำคัญกริชนั้นท่านเป็นคนแย่งไปจากข้า ท่านเอาของข้าคืนมาเดี๋ยวนี้” มูนาโต้กลับด้วยความโมโห นึกอยากจะเดินหนีๆ ไปเสียให้พ้น แต่จำต้องทนเพราะเธออยากได้กริชที่บิดามอบให้คืนมาเสียก่อน

“เสียใจด้วยมูนา เพราะจากนี้ไปข้าจะเป็นคนลิขิตชีวิตเจ้าด้วยมือของข้า” ฟารีฟกระตุกยิ้มร้าย แต่มูนาไม่มีวันได้เห็นรอยยิ้มนั้น นอกเสียแววตาคมดุจเหยี่ยวที่เจ้าเล่ห์เกินจะทน

“ใครใช้ให้ท่านมาเรียกชื่อของข้า”

“ก็ข้าอ่านจากด้านกริชนี่ไง แต่แปลกชื่อของเจ้าเหมือนชื่อผู้หญิงเสียมากกว่า ข้าชักสงสัยเจ้าขึ้นมาอีกแล้วสิว่าตกลงเจ้าเป็นชายหรือหญิงกันแน่” ฟารีฟขยับเท้าเข้าไปใกล้พ่อหนุ่มน้อยที่ถอยพรืดด้วยความตกใจ

“ท่านจะทำอะไร!” ดวงตาคมสวยเบิกกว้าง เร่งสาวเท้าถอยหนีใบหน้าของชายหนุ่ม ที่เธอก็อยากจะรู้จริงๆ ว่าใบหน้าที่ซุกซ่อนอยู่ภายใต้ผ้ากัฟฟีเยนั้นจะเป็นเช่นไร แต่คงจะหน้าตาเยี่ยงมหาโจรเป็นแน่แท้ ถึงได้มารยาททรามเช่นนี้

“ข้าจะพิสูจน์ตัวเจ้ายังไงเล่า” ฟารีฟเน้นเสียงโทนต่ำลง แล้วไม่รู้ทำไมถึงได้รู้สึกตื่นเต้นนัก ยามจะได้เข้าใกล้แม่สาวน้อยนามว่ามูนาที่กำลังพยายามจะปกปิดว่าตัวเองเป็นหญิง ดวงตาของมูนาขยายกว้างมากขึ้น จากนั้นก็หันหลังแล้ววิ่งหนีไป ฟารีฟถึงกับสบถลั่น แล้วเร่งฝีเท้าตามติดหญิงสาวโดยมีราฮิมและคอลิดคอยมอง ก่อนจะจูงม้าของฟารีฟตามคนทั้งสองไป