ตอนที่ 3: ปฏิบัติการ "รหัสลับ 402"

หลังจากเมรินกระทืบเท้าขึ้นบันไดไป จ็อดก็รีบกระโดดมาเกาะไหล่ก้องทันที “เฮ้ยไอ้ก้อง! เอ็งยังไม่ตอบข้าเลยนะ สรุปคลิปใน Cloud ย่านสลัมที่ข้าแฮกได้เมื่อคืน คือเอ็งจริงๆ ใช่ไหมที่ไปอุ้มนางฟ้าออกมาจากกองไฟ?”

ก้องขยับไหล่ให้เพื่อนปล่อย “เออ ข้าเอง แต่ไม่ได้อยากเป็นฮีโร่หรอกนะ แค่ไม่อยากให้คนตายหน้าบ้านเรา”

“โธ่... พ่อเทพบุตรน้ำมันเครื่อง!” จ็อดแซวพลางทำท่าหัวใจ “แล้วเอ็งรู้ได้ไงว่าพ่อเขาดัดนิสัยย้ายมาที่นี่? หรือว่าเอ็งแอบไปแฮกข้อมูลส่วนตัวเขามา?”

ก้องชูหน้าจอโฮโลแกรมที่ข้อมือให้จ็อดดู “ดูนี่... ใบสั่งงานจากสยามคอร์ปส่งตรงมาที่ ID พนักงานของข้า ‘เตรียมห้อง 402 ให้เมริน เอส. ภายใต้โปรแกรมดัดสันดาน’ หมายเหตุตัวเบ้อเร่อว่า ‘ห้ามช่วยจนกว่าจะมีคำสั่ง’ พ่อเขาคงกะจะดัดนิสัยจริงๆ นั่นแหละ”

“โห... โหดสัสรัสเซียมากครับท่านประธาน!” ไอ้ไข่ต้มอุทาน “แสดงว่าเอ็งคือ ‘พี่เลี้ยง’ จำเป็นของนางฟ้าคนนี้เหรอวะ?”

“พี่เลี้ยงบ้านแกสิ” ก้องตอบพลางมองขึ้นไปบนชั้น 4 “คนคุมงาน (Supervisor) ต่างหาก ถ้าเขาทำห้องพัง ข้าเนี่ยแหละที่ต้องโดนหักเงินเดือน”

ภายในห้อง 402 (เวลา 16:30 น.)

เมรินยืนอยู่กลางห้องที่ขนาดเท่ากับห้องน้ำในคฤหาสน์ของเธอ กลิ่นอับชื้นของปูนเก่าจางๆ ปะทะจมูก เธอพยายามกดสวิตช์เปิดไฟ แต่ไฟกลับติดๆ ดับๆ เหมือนในหนังผี

“นี่มันนรกชัดๆ!” เมรินโยนกระเป๋าแบรนด์เนมลงบนเตียงที่สปริงส่งเสียง เอี๊ยด ทันทีที่สัมผัส “ไอ้พนักงานหน้าจืดนั่นบอกว่าแอร์เสียใช่ไหม? ฮึ! คิดว่าฉันทำไม่เป็นหรือไง ระบบควบคุมอุณหภูมิสมัยนี้มันก็แค่กดปุ่ม Reset เท่านั้นแหละ”

เธอเดินไปที่ตู้ควบคุมไฟฟ้าเก่าๆ ที่อยู่เหนือประตู ห้องนี้ไม่ได้ใช้ระบบดิจิทัลล้ำสมัยเหมือนตึกชั้นบน แต่มันคือระบบ "Manual" ที่เต็มไปด้วยคัตเอาท์และฟิวส์กระเบื้อง เมรินหยิบลิปสติกแท่งละสามพันเครดิตขึ้นมาพยายามจะแงะฝาตู้ไฟออก

“มันต้องมีปุ่มสัมผัสสิ... หรือต้องสแกนลายนิ้วมือ?” เธอบ่นพลางออกแรงแงะ

เปรี๊ยะ!

ประกายไฟสีฟ้าพุ่งออกมาจากตู้ไฟ เมรินตกใจจนเผลอทำลิปสติกหลุดมือเข้าไปติดในร่องเซอร์กิตบราเดอร์

ปัง! เสียงระเบิดย่อยๆ ดังขึ้น พร้อมกับความมืดมิดที่เข้าปกคลุมทั้งตึกอุดมสุข ไม่ใช่แค่ห้องเธอ... แต่หมายถึง "ทั้งตึก"

ด้านล่างตึก

จ็อดที่กำลังซดน้ำก๋วยเตี๋ยวถึงกับสำลัก “เฮ้ย! ใครทำไฟช็อตวะ! ทีวีโฮโลแกรมข้ากำลังฉายถ่ายทอดสดแข่งรถพุ่งชนกันอยู่เลย!”

ก้องถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขาไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นฝีมือใคร “ห้อง 402...”

เขาคว้ากระเป๋าเครื่องมือและไฟฉายกระบอกยาว เดินขึ้นบันไดที่มืดสนิทด้วยความเคยชิน เมื่อถึงหน้าห้อง 402 เขาเคาะประตูแรงๆ

“คุณหนูเมริน! ยังมีชีวิตอยู่ไหม?”

ประตูแง้มออกเบาๆ เมรินโผล่หน้าออกมาในความมืด ใบหน้าสวยๆ บัดนี้มีคราบเขม่าสีดำติดอยู่ที่แก้มข้างหนึ่ง ผมที่เคยเรียบสลวยกลับฟูฟ่องเพราะไฟฟ้าสถิต

“นะ... นายมาพอดีเลย ไอ้ตู้ผีนี่มันโจมตีฉัน!” เมรินพูดเสียงสั่น แต่ยังพยายามรักษามาด “ฉันแค่จะเช็กระบบแอร์ แต่มันคงไม่คุ้นกับความงามระดับพรีเมียมของฉัน มันเลย... ประท้วง”

ก้องฉายไฟฉายไปที่ใบหน้าของเธอ แล้วเขาก็หลุดขำออกมาเป็นครั้งแรก

“ขำอะไร!” เมรินตวาด

“ขำคนสวยที่หน้าเหมือนแมวโดนระเบิดครับ” ก้องเบียดตัวเข้าห้องไป “ถอยไปครับ ก่อนที่คุณจะทำตึกนี้ไหม้จนไม่มีที่ซุกหัวนอน”

เขาเปิดฝาตู้ไฟออกแล้วใช้คีมคีบ "ลิปสติกสีแดงชมพู" ที่บัดนี้ละลายติดอยู่กับแผงวงจรออกมา “นี่คืออุปกรณ์ซ่อมไฟของคุณเหรอครับ? ลิปสติกรุ่น Limited Edition นี่เองที่ทำให้ชาวบ้านเขาดูทีวีไม่ได้ทั้งซอย”

เมรินหน้าแดงก่ำด้วยความอาย “ก็ฉันไม่รู้นี่! ที่บ้านฉันแค่สั่งงานด้วยเสียงไฟก็ติดแล้ว!”

ก้องนิ่งไปครู่หนึ่ง ขณะที่เขากำลังต่อสายไฟใหม่ แสงจากไฟฉายที่วางไว้บนโต๊ะสะท้อนเข้ากับดวงตาของเขา เมรินเผลอมองเสี้ยวหน้าของเขาที่ดูจริงจังและเชี่ยวชาญ มือของเขาที่ขยับไปมาอย่างคล่องแคล่วท่ามกลางประกายไฟดูมีเสน่ห์อย่างประหลาด

‘ทำไมไอ้ผู้ชายธรรมดาคนนี้... ถึงดูพึ่งพาได้ขนาดนี้กันนะ?’ เธอคิดในใจก่อนจะรีบส่ายหน้าไล่ความคิดบ้าๆ ออกไป

“เสร็จแล้ว” ก้องพูดพร้อมสับคัตเอาท์ลง ไฟในห้องสว่างขึ้นทันทีรวมถึงแอร์เก่าๆ ที่เริ่มส่งเสียงคราง ครืดๆ และพ่นลมเย็นเจือกลิ่นฝุ่นออกมา

“ว้าว! นายเก่งเหมือนกันนะเนี่ย” เมรินอุทานอย่างลืมตัว

“มันคืองานของผมครับ” ก้องเก็บเครื่องมือแล้วเดินไปที่ประตู “อ้อ... แล้วรอยดำที่หน้าคุณน่ะ เช็ดออกซะนะ มันทำให้คุณดูเหมือน ‘คนธรรมดา’ มากกว่า ‘ไฮโซ’ น่ะ”

ก้องเดินจากไป ทิ้งให้เมรินรีบวิ่งไปส่องกระจกและกรีดร้องเมื่อเห็นสภาพตัวเอง

แต่ลึกๆ ในใจที่เคยปิดตายของเธอ ความรู้สึกบางอย่างที่เรียกว่า "ความประทับใจ" เริ่มก่อตัวขึ้นทีละน้อย... ท่ามกลางกลิ่นไหม้ของลิปสติกและเสียงแอร์พังๆ