ตอนที่ 4: เมนูพิสดารกับน้ำใจแก๊ง "มันม่วง"

เสียงท้องร้องของ เมริน ดังแข่งกับเสียงแอร์เก่าในห้อง 402 เธอพยายามข่มตาหลับเพื่อหนีความหิว แต่กระเพาะอาหารระดับพรีเมียมของเธอกลับประท้วงอย่างรุนแรง แอปพลิเคชันสั่งอาหารในนาฬิกาข้อมือของเธอก็ขึ้นตัวแดงแจ้งเตือนว่า "พื้นที่นี้อยู่นอกเขตบริการโดรนส่งอาหารระดับโกลด์"

“จะบ้าตาย! นี่ฉันต้องลงไปหาอะไรกินข้างล่างจริงๆ เหรอเนี่ย”

เมรินจำใจเดินลงบันไดมายังชั้นล่าง ภาพที่เธอเห็นคือร้านป้าชื่นที่บัดนี้เต็มไปด้วยแสงไฟนีออนสีม่วงสลัวๆ แก๊งมันม่วงนั่งล้อมวงกันอยู่ แสงไฟจากเตาแก๊สไฮโดรเจนฟู่ๆ ส่งกลิ่นหอมแปลกประหลาดที่เธอไม่เคยได้กลิ่นมาก่อน

“อ้าว! นางฟ้าลงมาโปรดซอยเราอีกแล้วว่ะพวกเรา!” จ็อด ตะโกนทักพลางยกแก้วน้ำสีเขียวเรืองแสงขึ้นดื่ม “หิวละสิท่า เดินวนไปวนมาอยู่บนห้องจนพื้นจะทะลุแล้วนั่น”

เมรินเชิดหน้า “ฉันแค่ออกมาสูดอากาศข้างล่าง... อากาศข้างบนมันแห้งเกินไป”

“อากาศข้างล่างเนี่ยนะสูดสบาย?” ไอ้ไข่ต้ม หัวเราะกิ๊ก “มีแต่กลิ่นควันรถกับกลิ่นน้ำซุปป้าชื่นเนี่ยนะเจ๊ มาๆ นั่งนี่ก่อน มาลอง ‘เมนูสเปเชียล’ ของคืนนี้หน่อยไหม?”

ก้องที่นั่งคัดแยกแผงวงจรอยู่เงียบๆ เงยหน้ามองเธอ เขาสังเกตเห็นริมฝีปากที่แห้งผากของเธอ จึงหยิบเก้าอี้พลาสติกสีแดงที่ขาไม่ค่อยเท่ากันมาวางข้างๆ “นั่งสิครับ ถ้าไม่กินตอนนี้ ร้านป้าชื่นปิดแล้วคุณต้องรอไปถึงเช้าเลยนะ”

เมรินยอมนั่งลงอย่างเสียไม่ได้ พลางมองดูชามตรงหน้าของคนอื่นๆ ที่มีก้อนกลมๆ สีคล้ำประหลาดลอยอยู่ในน้ำซุปสีนวล

“นั่นคืออะไรน่ะ?” เธอถามพลางทำหน้าแหย

“นี่คือ ‘สเต็กแมลงสาบไซบอร์กตุ๋นนาโน’ จ้ะหนู” ป้าชื่น ตอบพลางตักอาหารใส่ชามใหม่ให้เมริน “ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้น! มันไม่ใช่แมลงสาบจริงๆ หรอกจ๊ะ แต่มันคือโปรตีนสกัดจากแมลงเศรษฐกิจที่ตัดต่อพันธุกรรมให้มีรสสัมผัสเหมือนเนื้อวากิวระดับ A5 แถมยังมีสารอาหารครบถ้วนแบบที่พวกคนในเมืองชั้นบนชอบกินกันนักหนาไง”

เมรินมองก้อนสีดำๆ ที่มีลวดลายเหมือนลายหินอ่อน “วากิว... จากแมลงเนี่ยนะ?”

“ลองดูครับ ไม่ตายหรอก” ก้องพูดนิ่งๆ พลางคีบลูกชิ้นในชามของตัวเองเข้าปาก “คนแถวนี้กินกันมาเป็นสิบปี แข็งแรงจนซ่อมเสาไฟแรงสูงได้สบาย”

เมรินหยิบตะเกียบอลูมิเนียมที่ผ่านการใช้งานมาอย่างโชกโชนขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา เธอค่อยๆ กัดเจ้า ‘ก้อนแมลงวากิว’ เข้าไปคำเล็กๆ

ทันใดนั้น ดวงตาของเธอเบิกกว้าง รสชาติที่ระเบิดออกมาในปากมันคือความชุ่มฉ่ำ หอมมัน และนุ่มนวลอย่างเหลือเชื่อ มันอร่อยกว่าเนื้อสังเคราะห์ราคาแพงในห้างหรูเสียอีก!

“ว้าว... นี่มัน... มันอร่อยมาก!” เธออุทานออกมาแล้วเริ่มโซ้ยคำที่สองที่สามอย่างลืมตัว

“ฮั่นแน่! ติดใจล่ะสิ” จ็อดหัวเราะร่า “เห็นไหมล่ะ ความสุขของพวกเรามันไม่ได้อยู่ที่ราคา นะง๊าบ ไอ้ไข่ตุ๋น! เอา ‘น้ำเขียวมหาประลัย’ มาให้คุณหนูแกหน่อยซิ!”

น้ำเขียวมหาประลัยที่จ็อดว่า คือน้ำอัดลมผสมสมุนไพรพื้นเมืองที่ช่วยรีเซ็ตระบบย่อยอาหาร เมรินดื่มเข้าไปแล้วเรอออกมาเสียงดัง เอิ๊ก! จนเธอต้องรีบตะครุบปากตัวเอง ใบหน้าแดงซ่านด้วยความอาย

“ฮ่าๆๆๆ!” ทั้งกลุ่มหัวเราะลั่นอย่างเป็นกันเอง แม้แต่ก้องยังหลุดยิ้มละมุนออกมา

“ขอโทษที... ฉันไม่ได้ตั้งใจ” เมรินพึมพำ

“ไม่เห็นเป็นไรเลยคุณหนู อยู่ที่นี่ทำตัวตามสบายเถอะ” ป้าชื่นตบไหล่เธอเบาๆ “พวกเรามันคนรากหญ้า ใครจะเรอ ใครจะตด ก็ไม่มีใครว่าหรอก ขอแค่เป็นคนดี ไม่ดูถูกกันก็พอ”

บรรยากาศเริ่มผ่อนคลายลง เมรินเริ่มถามไถ่ชีวิตของแต่ละคน เธอได้รู้ว่า จ็อด เคยเป็นวิศวกรฝึกหัดแต่ถูกไล่ออกเพราะไปเปิดโปงเรื่องการคอรัปชั่นในบริษัทใหญ่ ส่วน ไอ้ไข่แฝด ก็เป็นเด็กกำพร้าที่สู้ชีวิตมาด้วยการเก็บขยะอิเล็กทรอนิกส์ขาย

แต่คนที่เธอสนใจที่สุดคือคนที่นั่งข้างๆ

“แล้วนายล่ะก้อง...” เมรินถามเสียงเบา “ทำไมต้องมุ่งมั่นจะไปดวงจันทร์ขนาดนั้น? อยู่ที่นี่นายก็ดู... มีความสุขดีนี่”

ก้องวางตะเกียบลง เขามองออกไปที่เส้นขอบฟ้าที่มีเงาของอาณานิคมดวงจันทร์ลอยเด่นอยู่ไกลๆ “ที่นี่มีความสุขครับ... แต่มันไม่มีอนาคต ระบบเมืองนีโอ-กรุงเทพ ถูกออกแบบมาให้คนชั้นล่างวนเวียนอยู่กับงานที่ไม่มีวันจบสิ้น ผมอยากไปในที่ที่ความพยายามของคนเรามีค่าเท่ากันจริงๆ ผมอยากพิสูจน์ว่าพนักงานซ่อมบำรุงอย่างผม ก็มีสิทธิ์เห็นโลกจากมุมที่ต่างออกไป”

เมรินนิ่งอึ้งไป เธอไม่เคยคิดถึงมุมนี้มาก่อน สำหรับเธอ ชีวิตคือการรักษาสิ่งที่มีอยู่ แต่สำหรับก้อง ชีวิตคือการต่อสู้เพื่อสิ่งที่ยังไม่มี

“ถ้านายไป... นายจะไม่คิดถึงพวกเขาเหรอ? คิดถึงจ็อด คิดถึงป้าชื่น.….และฉัน ?” ประโยคสุดท้ายเธอพูดเบาจนแทบไม่ได้ยิน

ก้องหันมาสบตาเธอในความสลัวของแสงนีออน

“การก้าวไปข้างหน้า ไม่ได้แปลว่าเราต้องลืมคนที่อยู่ข้างหลังนี่ครับ แต่มันคือ การทำให้คนที่อยู่ข้างหลังภูมิใจในตัวเราต่างหาก”

คืนนั้น เมรินกลับขึ้นห้องไปพร้อมกับความรู้สึกที่อิ่มเอมอย่างประหลาด ไม่ใช่แค่อิ่มท้องจากแมลงวากิวของป้าชื่น แต่หัวใจของเธอกลับรู้สึกถึง "น้ำหนัก" บางอย่างที่เธอไม่เคยสัมผัสจากเพื่อนไฮโซกลุ่มเดิมของเธอเลย

เธอเริ่มรู้สึกว่า... โลกอันเดอร์ซิตี้ที่เธอมองว่าสกปรก กลับมีความงามบางอย่างที่ซ่อนอยู่ และความงามนั้น... อาจจะรวมถึงผู้ชายหน้าจืดที่ชื่อก้องด้วย