ตอนที่ 2: เมื่อนางฟ้าตกสวรรค์ ปะทะ แก๊งมันม่วงแห่งอันเดอร์ซิตี้

บ่ายวันเสาร์ในย่านพระนคร 2.0 ไม่เคยเงียบเหงา แสงแดดแผดเผาผ่านกลุ่มควันที่ลอยละล่องจากร้านขายไก่ย่างสังเคราะห์ที่ตั้งอยู่หัวมุมถนน เมริน ยืนตัวสั่นอยู่หน้าอพาร์ตเมนต์อุดมสุข เธอไม่ได้สั่นเพราะความกลัว แต่สั่นเพราะความร้อนระดับ 42 องศาเซลเซียสที่พัดลมโฮโลแกรมพกพาของเธอก็เอาไม่อยู่

“ยัยเม! แกอยู่ไหนเนี่ย! ฉันหาพิกัดแกไม่เจอ!” เสียงแหลมปรี๊ดดังมาจากอุปกรณ์สื่อสารที่หูของเธอ

ไม่กี่นาทีต่อมา รถลิมูซีนลอยฟ้าสีทองอร่ามที่ดู "ผิดที่ผิดทาง" อย่างรุนแรงก็ร่อนลงจอดขวางกลางถนนแคบๆ ทิ้งฝุ่นตลบอบอวลใส่ร้านก๋วยเตี๋ยวป้าชื่นที่อยู่ฝั่งตรงข้าม ประตูรถเปิดออกพร้อมกับร่างของหญิงสาวสองคนในชุดที่เหมือนหลุดมาจากรันเวย์มิลาน

คนแรกคือ "พะแพง" เพื่อนสนิทที่ถือคติว่า ‘ถ้าไม่เด่นก็ตายเสียดีกว่า’ เธอสวมแว่นตากันแดดอัจฉริยะขนาดเท่าใบตาล และ "จีจี้" อินฟลูเอนเซอร์สาวที่กำลังถือโดรนถ่ายทอดสด (Live Stream) ส่วนตัวบินวนรอบๆ หัว

“ว้าย! ยัยเม! นี่มันสลัมชัดๆ!” พะแพงกรีดร้องพลางเอาผ้าเช็ดหน้าไหมพรมปิดจมูก “อากาศที่นี่มีแต่คาร์บอนไดออกไซด์กับกลิ่นปลาร้าเหรอคะเนี่ย?”

“เบาๆ หน่อยยัยแพง” เมรินปรามเพื่อนพลางมองซ้ายมองขวาอย่างระแวง “ฉันเพิ่งโดนพ่อกักบริเวณ... เอ๊ย... ดัดนิสัยให้มาอยู่ที่นี่”

“ไม่ได้นะเม! แกจะมาอยู่ตึกที่มีสายไฟพันกันเป็นรังนกแบบนี้ไม่ได้!” จีจี้หันกล้องโดรนไปที่ตึกอุดมสุข “ทุกคนคะ ดูสิคะ นี่คือชีวิตที่น่าสงสารของคุณหนูเมริน อย่าลืมกดไลก์กดแชร์ส่งกำลังใจให้เพื่อนจีจี้ด้วยนะคะ #SaveMerin #RichGirlProblems”

ในขณะที่แก๊ง "นางฟ้า" กำลังดราม่าอยู่นั้น ที่โต๊ะหินอ่อนหน้าอพาร์ตเมนต์ ก้อง กำลังนั่งเช็ดหัวแร้งไฟฟ้าเงียบๆ โดยมีแก๊งเพื่อน "มันม่วง" (ชื่อกลุ่มที่จ็อดตั้งตามสีน้ำมันเครื่องเกรดต่ำ) นั่งสลอนอยู่ครบทีม

จ็อด อ้าปากค้างจนแมลงวันแทบจะบินเข้าไปวางไข่ “เฮ้ย... ไอ้ก้อง นั่นมันรถรุ่น Gold-X ราคาสามร้อยล้านเครดิตเลยนะโว้ย มาจอดทำไรหน้าหอเราวะ?”

ไอ้ไข่แฝด (ไข่ตุ๋น กับ ไข่ต้ม) รีบวิ่งออกไปดูใกล้ๆ “โอ้โหพี่จ็อด ดูผู้หญิงพวกนั้นสิ ผิวนวลเนียนเหมือนทำมาจากเซรามิกเลยว่ะ นี่มันนางฟ้าชัดๆ!”

“นางฟ้าบ้านแกสิ เดินนวยนาดทำรถติดไปหมดแล้ว” จ็อดบ่นแต่ตาก็ยังจ้องไม่กะพริบ ก่อนจะหันไปสะกิดก้อง “เฮ้ยก้อง นั่นมันคุณหนูที่เอ็งช่วยไว้เมื่อคืนนี่หว่า! เขาตามมาเอาเรื่องเอ็งปะวะ?”

ก้องถอนหายใจ “เขามาอาศัยอยู่ที่นี่... พ่อเขาสั่งดัดนิสัย”

“หา!!!” ทั้งกลุ่มประสานเสียงพร้อมกันจนคนแถวนั้นหันมามอง

จ็อดรีบจัดทรงผมที่ยุ่งเหยิง “โอกาสมาแล้วพวกเรา! ในเมื่อนางฟ้าลงมาเดินดิน แก๊งมันม่วงอย่างเราก็ต้องทำหน้าที่เจ้าบ้านที่ดีสิวะ”

จ็อดเดินนำขบวนแก๊งเพื่อน (ที่อยู่ในชุดเสื้อยืดตราห่านคู่และกางเกงขาสั้นสีซีด) ตรงเข้าไปหาแก๊งสาวไฮโซทันที ก้องพยายามจะรั้งไว้แต่ไม่ทันเสียแล้ว

“สวัสดีจ๊ะแม่สาวน้อยทั้งหลาย มีอะไรให้พวกพี่ ‘สุดหล่อประจำซอย’ ช่วยไหมจ๊ะ?” จ็อดโปรยยิ้มโชว์ฟันที่เพิ่งไปเปลี่ยนเป็นเลนส์สะท้อนแสง (แบบประหยัด) มา

พะแพงสะดุ้งสุดตัว ถอยหลังไปชนเมริน “กรี๊ด! ตัวอะไรเนี่ยเม! ทำไมแขนเขาเป็นเหล็กสนิมแบบนั้น? เขาจะเอาเชื้อบาดทะยักมาปล่อยใส่พวกเราไหม?”

“นี่แม่คุณ! นี่มันแขนกลรุ่นคลาสสิกนะง๊าบ ถึงจะสนิมเขรอะแต่แรงเยอะนะจ๊ะ” จ็อดตอบพลางเบ่งกล้ามแขนเหล็กให้ดูจนเกิดเสียง อี๊ด...แอ๊ด

จีจี้รีบหันกล้องโดรนมาที่จ็อดทันที “อุ๊ย! ทุกคนคะ ดูสิคะ เราเจอมนุษย์กลายพันธุ์... เอ๊ย มนุษย์ไซบอร์กพื้นเมืองด้วยค่ะ ดูความเรียลของเขาซิคะ! #LocalVibe #CyborgLife”

เมรินที่เริ่มจะอายเพื่อนจนอยากจะมุดรูระบายน้ำหนี เห็นก้องเดินตามมาข้างหลัง เธอจึงรีบชี้หน้าเขา “นายน่ะ! บอกเพื่อนนายให้ถอยไปไกลๆ เลยนะ แล้วก็ช่วยย้ายรถเข็นขายลูกชิ้นปิ้งนั่นออกไปด้วย รถเพื่อนฉันจะเข้าจอด!”

ก้องมองไปที่จุดที่เธอบอก “นั่นรถเข็นของป้าชื่นครับ เขาขายตรงนี้มาสามสิบปีแล้ว รถเพื่อนคุณต่างหากที่จอดขวางทางทำมาหากินเขา”

“เฮ้ย! อย่ามาขึ้นเสียงกับเพื่อนฉันนะไอ้หน้าจืด!” พะแพงแหวใส่ “รู้ไหมว่ารองเท้าที่จีจี้ใส่อยู่เนี่ย ซื้อซอยนี้ได้ทั้งซอยเลยนะ!”

“ซื้อได้ก็ซื้อไปสิครับ แต่ตอนนี้ช่วยดับเครื่องรถหน่อย ควันท่อไอเสียมันพ่นใส่ร้านก๋วยเตี๋ยว” ก้องพูดเสียงเรียบแต่หนักแน่น

“นี่นายกล้าไล่พวกเราเหรอ?” เมรินก้าวออกมาประจันหน้ากับก้อง “ฉันเป็นแขกใหม่ของที่นี่นะ!”

“แขกที่นี่ต้องรู้จักกฎครับคุณหนู” ก้องเดินเข้ามาใกล้จนเมรินต้องเงยหน้ามอง “หนึ่ง... อย่าดูถูกงานคนอื่น สอง... อย่าเอาความรวยมาฟาดหัวใครในที่ที่เงินของคุณซื้อน้ำใจไม่ได้ และสาม...”

ก้องหันไปทางจ็อดที่กำลังจะเอื้อมมือไปจับโดรนของจีจี้ “...อย่าให้เพื่อนผมจับโดรนคุณ เพราะมันจะโดนถอดเป็นชิ้นๆ ภายในสามนาที”

“ว้าย! อย่ามาแตะน้องโดรนของจีจี้นะ!” จีจี้รีบดึงโดรนกลับ

บรรยากาศเริ่มตึงเครียด ในขณะที่สาวๆ กำลังโวยวาย ไอ้ไข่แฝดก็ดันเดินไปขอลายเซ็นจีจี้เพราะคิดว่าเป็นดาราช่องเกษตรกรรมออนไลน์

“พี่ครับๆ พี่ที่ใส่ชุดเงาๆ เหมือนฟอยล์ห่อไก่ พี่ช่วยรีวิวเซรั่มแก้เชื้อราที่เท้าให้ผมหน่อยได้ไหมครับ พอดีที่บ้านใช้อยู่” ไข่ต้มยื่นขวดเซรั่มเก่าๆ ให้จีจี้

จีจี้แทบจะกรีดร้องเป็นภาษาโค้ด “เซรั่มแก้เชื้อรา?! นี่คุณเห็นหน้าฉันเป็นบอร์ดประชาสัมพันธ์อนามัยชุมชนเหรอคะ!”

เมรินเห็นท่าไม่ดี แถมตอนนี้ผู้คนเริ่มออกมามุงดูความวุ่นวายมากขึ้น เธอจึงตัดบท “พอที! ยัยแพง ยัยจีจี้ พวกแกกลับไปก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันจัดการที่นี่เอง”

“แต่เม... แกจะอยู่กับคนพวกนี้จริงๆ เหรอ?” พะแพงถามด้วยความเป็นห่วง

“เออน่า! เดี๋ยวฉันจะสั่งสอนให้ไอ้คนแถวนี้รู้ว่า ‘พลังของชนชั้นสูง’ มันเป็นยังไง!” เมรินประกาศกร้าวพร้อมหันไปค้อนใส่ก้อง

หลังจากรถลิมูซีนลอยฟ้าทะยานจากไป ทิ้งให้เมรินยืนอยู่ท่ามกลางแก๊งมันม่วงที่ยังคงยิ้มเผล่ให้เธอ

“มองอะไร!” เมรินตวาด

จ็อดหัวเราะร่า “เปล่าจ้ะคุณหนู แค่จะบอกว่า... ห้อง 402 ของคุณหนูเนี่ย แอร์มันเสียนะจ๊ะ ถ้าอยากนอนเย็นๆ ต้องจ้างไอ้ก้องไปซ่อม แต่มันคิดแพงหน่อยนะ เพราะมันต้องเก็บเงินไปดวงจันทร์”

เมรินหันไปมองก้องที่กำลังจะเดินกลับเข้าตึก “แอร์เสีย? นี่นายแกล้งฉันใช่ไหม!”

ก้องหยุดเดินแล้วหันมามองเธอด้วยสายตาที่ดูเหมือนจะอ่อนโยนลงเล็กน้อย (หรือเธอคิดไปเองก็ไม่ทราบ) “ผมไม่ได้แกล้งครับ ระบบไฟตึกนี้มันเก่าเหมือนคนคุมนั่นแหละ ถ้าคุณอยากให้ช่วย... ก็พูดดีๆ”

“ไม่มีทาง! คนอย่างเมริน ไม่เคยขอร้องใคร!”

เธอคว้ากระเป๋าเดินทางแล้วเดินกระทืบเท้าขึ้นบันไดไป (เพราะลิฟต์ค้างอยู่ชั้น 7 มาสามปีแล้ว) ทิ้งให้ก้องมองตามหลังพลางถอนหายใจ