ตอนที่ 7 โอกาสของสามัญชน

 ในทุกๆ ปี เมื่อนาฬิกาแห่งโชคชะตาหมุนเวียนไปถึงจุดสำคัญ เด็กหนุ่มและเด็กสาววัย 15 ปี แห่งหมู่บ้านจิ่วอันจะต้องเผชิญหน้ากับช่วงเวลาที่อาจเปลี่ยนแปลงทั้งชีวิตของพวกเขาการทดสอบวัดระดับพรสวรรค์

โอกาสของสามัญชน หนทางสู่อนาคตที่สดใสสำหรับเด็กชาวบ้านธรรมดา นี่คือโอกาสเดียวในชีวิต

เด็กที่เกิดมาในตระกูลธรรมดามิได้มีสิทธิ์ได้รับการตรวจสอบระดับพรสวรรค์ตั้งแต่แรกเกิดเช่นเดียวกับเหล่าคุณหนูจากตระกูลสูงศักดิ์ ในขณะที่ลูกหลานของขุนนางและยอดตระกูลสามารถเข้าถึงทรัพยากร พลังปราณ และการฝึกฝนมาตั้งแต่ยังเยาว์วัย แต่สำหรับเด็กชาวบ้านพวกเขามีเพียงการทดสอบนี้

หากพวกเขามีพรสวรรค์ที่สูงส่ง พวกเขาอาจได้รับโอกาสเข้าเรียนในโรงเรียนฝึกตนชื่อดัง อาจได้ก้าวออกจากชีวิตที่ต่ำต้อย ได้รับการฝึกฝน และพลิกชะตาของตนเองชายและหญิงในชุดของสำนักฝึกตน เดินทางมาถึงหมู่บ้านจิ่วอันในเช้าวันนั้น พวกเขาเป็นผู้ส่งสารจากโลกภายนอก เป็นตัวแทนจากสำนักหนึ่งในสำนักที่รวบรวมอัจฉริยะทั่วแผ่นดิน

พวกเขามีหน้าที่ตรวจสอบระดับพรสวรรค์ของเด็กๆ และคัดเลือกผู้ที่คู่ควรเข้าสู่การฝึกตนเมื่ออาจารย์จากสำนักใหญ่ปรากฏตัว บรรยากาศทั่วทั้งหมู่บ้านก็เต็มไปด้วยความคึกคักเด็กหนุ่มและเด็กสาวต่างพากันเดินทางไปยังลานกลางหมู่บ้านด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง

บางคนมาพร้อมกับความฝันที่จะก้าวข้ามชะตากรรมบางคนมาพร้อมกับความทะเยอทะยานที่จะเป็นผู้แข็งแกร่งบางคนมาด้วยความหวาดหวั่น กลัวว่าตนเองจะถูกตัดสินว่าไร้ค่า

เสียงพูดคุยตื่นเต้นดังไปทั่ว ทุกคนต่างมุ่งมั่นที่จะเปลี่ยนแปลงชีวิตของตนเองแต่มีเพียงหนึ่งเดียว…ที่มิได้สนใจแม้แต่น้อย

ขณะที่เด็กคนอื่นๆ กำลังรอคอยการทดสอบด้วยใจที่เต็มไปด้วยความหวังและความกังวล ไป๋เสวี่ยหรงกลับยังคงอยู่ที่บ้าน

เงียบสงบ เยือกเย็น และปราศจากความตื่นเต้นใดๆ ภายในกระท่อมเล็กๆ นางกำลังช่วยมารดาของนางทำงานบ้านตามปกติ

"ลูกไม่อยากที่จะไปทดสอบระดับพรสวรรค์กับเขาหรือ?"

เสียงของ ไป๋จิงซู อ่อนโยนเช่นเคย ขณะที่นางหันมามองเด็กสาวตรงหน้า นางมิได้บังคับ แต่เพียงแค่สงสัย

การทดสอบระดับพรสวรรค์เป็นสิ่งที่เด็กทุกคนรอคอย แต่บุตรสาวของนาง… ดูเหมือนจะมิได้สนใจมันแม้แต่น้อย

"คงไม่จำเป็น..."ไป๋เสวี่ยหรงตอบกลับเรียบๆ ขณะช่วยปัดกวาดพื้นไม้

"สิ่งเหล่านี้มิได้ทำให้ข้ารู้สึกสนใจอะไรมากนัก" น้ำเสียงของนางสงบนิ่ง เยือกเย็นและเต็มไปด้วยความแน่วแน่

เหตุใดนางต้องพิสูจน์ตนเอง? เด็กหนุ่มเด็กสาวในหมู่บ้านอาจต้องการการทดสอบ พวกเขาต้องการให้โลกรับรู้ถึงศักยภาพของตนเองต้องการเปลี่ยนแปลงชีวิต ต้องการออกจากกรอบของสามัญชนแต่ไป๋เสวี่ยหรง...

นางมิใช่คนที่ต้องการการยืนยันจากใครเพราะนางรู้อยู่แล้ว ว่าตัวนางคือสิ่งใด เพราะนางรู้อยู่แล้ว ว่าพลังของนางมิอาจถูกวัดด้วยเครื่องมือของมนุษย์ธรรมดา ในโลกแห่งการฝึกตน ทุกคนล้วนต้องเริ่มต้นจากศูนย์ ต้องผ่านบททดสอบ ต้องรับการชี้แนะจากอาจารย์ ต้องมีผู้ที่แข็งแกร่งกว่าคอยสั่งสอน แต่ไป๋เสวี่ยหรงมิใช่หนึ่งในนั้น

เสียงของอาจารย์จากโลกภายนอกดังก้องไปทั่วลานกลางหมู่บ้าน หลังจากการทดสอบวัดระดับพรสวรรค์เสร็จสิ้น เด็กหนุ่มและหญิงสาวที่เฝ้ารอคอยโอกาสสำคัญในชีวิตต่างแสดงสีหน้าที่แตกต่างกันออกไป

ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความยินดี

"ข้าผ่านแล้ว! ข้าผ่านแล้ว!" เด็กบางคนกระโดดกอดกันด้วยความตื่นเต้น พวกเขารู้ดีว่า นี่คือโอกาสเดียวที่จะเปลี่ยนชะตาของพวกเขาจากชาวบ้านธรรมดา สู่เส้นทางของผู้ฝึกตนจากผู้ไร้อำนาจ สู่ผู้ที่มีสิทธิ์ต่อรองกับสวรรค์เสียงหัวเราะและรอยยิ้มของพวกเขาดังก้องไปทั่ว ล้อมรอบด้วยพ่อแม่พี่น้องที่ต่างภาคภูมิใจ

ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

แต่ในขณะที่บางคนสมหวัง บางคนกลับถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง

"มิใช่ว่าข้าฝึกฝนมาตลอดหรอกหรือ? เหตุใดพรสวรรค์ของข้าจึงต่ำต้อยเช่นนี้?""ข้า... ข้าต้องอยู่ที่หมู่บ้านแห่งนี้ไปตลอดชีวิตงั้นหรือ?" เด็กที่ล้มเหลวในทดสอบสีหน้าซีดเผือด บางคนทรุดลงกับพื้น บางคนกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ พวกเขาฝันว่าจะได้ออกจากที่แห่งนี้แต่ความเป็นจริงกลับโหดร้ายเกินไปพวกเขาถูกกำหนดให้เป็นสามัญชนตลอดชีวิต

หลังจากผ่านไปสองถึงสามวัน รายชื่อของผู้ที่ได้รับคัดเลือกก็ถูกประกาศอย่างเป็นทางการกลุ่มเด็กที่ได้รับเลือกเตรียมตัวออกเดินทาง พวกเขาจะถูกส่งไปยัง โรงเรียนผู้ฝึกตนที่เมืองหลวงในเช้าวันเดินทาง ทั่วทั้งหมู่บ้านเต็มไปด้วยบรรยากาศของการจากลา

พ่อแม่ร่ำไห้ขณะที่กอดบุตรหลานของตน"เจ้าต้องฝึกฝนให้หนักนะ อย่าลืมบ้านเกิดของเรา""หากเจ้ากลายเป็นยอดฝีมือ อย่าลืมกลับมาเยี่ยมครอบครัวของเจ้าล่ะ!" สำหรับเด็กที่กำลังออกเดินทาง นี่คือก้าวแรกของพวกเขาสู่โลกกว้างขณะที่เด็กหนุ่มหญิงสาวกำลังเดินทางออกจากหมู่บ้าน มีเพียง หนึ่งเดียว ที่ยังคงอยู่ในเงามืด

ไป๋เสวี่ยหรงนางยืนอยู่ภายใต้เงาไม้ มองดูขบวนของเด็กเหล่านั้นที่กำลังออกเดินทางด้วยสายตาสงบนิ่ง

นางมิได้อิจฉา นางมิได้เศร้าเสียใจ เพราะนางรู้ดีว่า…

เส้นทางที่พวกเขากำลังก้าวเดินไปนั้น มันยังเล็กเกินไปสำหรับนาง!

แม้ว่าภายในใจของ ไป๋เสวี่ยหรง นางจะมิได้ใส่ใจต่อผลลัพธ์ของการทดสอบพรสวรรค์ของผู้อื่นมากนัก แต่นางก็ยังคงรู้สึกดีใจที่มี เด็กๆ หลายคนสามารถเปลี่ยนแปลงชะตาชีวิตของตนเองได้ด้วยความสามารถของตนเอง

เพราะสุดท้ายแล้ว ชีวิตของผู้คนล้วนถูกกำหนดด้วยกำลังของตนเองไม่มีผู้ใดสมควรต้องถูกลิขิตให้ต่ำต้อยตลอดไป หากพวกเขามีความสามารถพอที่จะก้าวไปข้างหน้า

ขณะที่สายลมพัดผ่าน และเสียงของผู้คนค่อยๆ เงียบหายไปตามระยะทาง...ไป๋เสวี่ยหรงสามารถสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่ไม่น่าไว้วางใจ "สัตว์อสูรงั้นหรือ?" ดวงตาของนางหรี่ลงเล็กน้อย ขณะที่สัมผัสของนางกระจายออกไปไกลกว่าที่มนุษย์ทั่วไปจะรับรู้ได้มันมิได้อยู่ใกล้...แต่มันอยู่ที่ขอบเขตของข่ายอาคมที่นางสร้างไว้รอบหมู่บ้าน