บทที่15 ดอกเหมยที่ผลิบานกลางหัวใจ

ยามบ่ายคล้อย แสงอาทิตย์อ่อนรำไรส่องผ่านบานหน้าต่างกระทบโต๊ะไม้ในห้องทรงงาน

เยี่ยนหยางนั่งอ่านฎีกาอยู่เงียบ ๆ ปลายนิ้วพลิกกระดาษไปทีละแผ่น ทว่าใจกลับไม่อยู่กับตัวอักษรตรงหน้า

สายตาของเขาเผลอเงยขึ้น

นอกหน้าต่าง…กิ่งเหมยกิ่งหนึ่งกำลังผลิดอก

สีขาวอมชมพูอ่อนสะท้อนแสงแดดอ่อนราวกับจะเตือนความทรงจำบางอย่าง

เขานิ่งไปครู่หนึ่ง

ภาพหนึ่งผุดขึ้นมา—ภูเขาลูกเล็กทางทิศตะวันออก นอกเขตวังหลวง ครั้งหนึ่งเขาเคยไปสำรวจพื้นที่แถบนั้น ดอกเหมยบานสะพรั่งเต็มไหล่เขา เงียบสงบจนเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน

“เหมยบานแล้ว…”

เสียงพึมพำแผ่วเบาหลุดออกมาจากริมฝีปากเขาปิดหนังสือลงช้า ๆความคิดเดียวชัดเจนขึ้นมาในใจ—เขาอยากให้หลิงอันเห็น—

ยามเย็น หลิงอันกำลังนั่งอ่านตำราอยู่ในห้อง ชายตามองตามตัวอักษรแต่หัวใจกลับว่างเปล่า จนกระทั่งบานประตูถูกเปิดออกโดยไม่ทันตั้งตัว

“เยี่ยนหยาง?”

นางเงยหน้าขึ้นอย่างแปลกใจ เขาเดินเข้ามาใกล้ สีหน้าดูอ่อนโยนกว่าทุกวัน

“เปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ” เขาพูดเสียงต่ำ “ข้าจะพาเจ้าไปที่หนึ่ง”

ยังไม่ทันที่หลิงอันจะได้ถามอะไร ร่างสูงก็โน้มลงมา อุ้มนางขึ้นอย่างมั่นคง หลิงอันร้องอุทานเบา ๆ ก่อนจะเผลอคว้าแขนเสื้อเขาไว้