บทที่ 1

ตลอดหนึ่งปีหลังจากนั้น นางงัดเอาทุกกลเม็ดที่มีออกมาใช้จนหมดสิ้น

ตอนที่เขาอ่านคัมภีร์ก็ “เผลอ” ปล่อยให้เสื้อผ้าหลุดลุ่ยเผยไหล่เนียน ตอนที่เขาอาบน้ำก็ “พลัดหลง” เข้าไปในบ่อน้ำพุร้อน ตอนที่เขานั่งสมาธิก็ใช้ทรวงอกนุ่มหยุ่นแนบชิดแผ่นหลังของเขาพร้อมเป่าลมหายใจหอมกรุ่น…

ทว่าสีหน้าของเขากลับราบเรียบเย็นชาประดุจพระพุทธองค์ที่เข้าฌานไปแล้วจริงๆ ไม่หวั่นไหวเลยแม้แต่น้อย

จวบจนกระทั่งคืนก่อนที่เขาจะตัดสินใจออกบวชอย่างเป็นทางการ

นางอับอายจนถึงขีดสุด และสิ้นหวังจนถึงขีดสุด ในที่สุดก็ยอมเปลื้องผ้าออกจนหมดสิ้น แล้วมุดเข้าไปในผ้าห่มอันหนาวเหน็บของเขา

เมื่อเขากลับมาและเลิกผ้าห่มขึ้น เห็นเรือนร่างขาวผ่องทอดกายอยู่ แววตาของเขากลับไร้ซึ่งความตกตะลึง ไร้ซึ่งตัณหาราคะ มีเพียงความผิดหวังอันเย็นเยียบและ… ความรังเกียจจางๆ

เขากล่าวว่า “ซูหวู่ ทำเรื่องพรรค์นี้ ไม่รู้สึกไร้ค่าบ้างหรือ?”

คำพูดประโยคนั้นราวกับมีดน้ำแข็งที่แทงทะลุศักดิ์ศรีทั้งหมดและความรักความหลงใหลตลอดสิบปีของนางจนยับเยิน

นางคว้าเสื้อผ้ามาห่อหุ้มร่างกายอย่างทุลักทุเลแล้ววิ่งหนีกลับห้อง ร้องไห้สะอึกสะอื้นไปทั้งคืน

ทว่าวันรุ่งขึ้น เขากลับไม่ได้ออกบวช

เพราะเขาได้พบกับบุตรสาวภรรยาเอกของอัครเสนาบดีกู้ คุณหนูในตระกูลใหญ่ผู้เพียบพร้อม สง่างาม และมีวาจาไพเราะอ่อนหวาน

เขาเพียงแค่มองนางแวบเดียว ก็เอ่ยขึ้นมาว่า “ในทางโลกยังมีความสุขที่แท้จริง”

ท่านป้าโกรธจัดจนปาถ้วยชาทิ้ง ชี้หน้านางแล้วด่าทอ “นังตัวไร้ประโยชน์! ผ่านไปเป็นปี แค่แก้ผ้าให้ดูยังยั่วผู้ชายไม่ได้สักคน แต่คุณหนูกู้แค่มองตาก็สำเร็จแล้ว! ส่วนค่ายาของน้องสาวเจ้าก็เลิกหวังไปได้เลย ปล่อยให้ตายๆ ไปซะเถอะ!”

นางร้องไห้จนตาแดงก่ำ ในตอนที่กำลังเข้าตาจน ก็มีคนหยิบยื่นทางรอดมาให้นาง…

นั่นคือการแต่งงานแก้เคล็ดกับพญายมหน้าตายอย่างท่านแม่ทัพใหญ่เว่ย

ผู้ซึ่งมีผลงานการรบโดดเด่น แต่กลับบาดเจ็บสาหัสจนหมดสติไปนานนับเดือน และถูกหมอหลวงฟันธงว่าอาจจะกลายเป็น “คนตายที่ยังมีลมหายใจ” ซึ่งไม่มีวันฟื้นขึ้นมาอีกเลย

ตระกูลเว่ยกล่าวว่า ขอเพียงนางยอมแต่งงาน พวกเขาจะมอบสินสอดก้อนโตที่สุดให้ ซึ่งมากพอที่จะกว้านซื้อยาล้ำค่าทั่วทั้งใต้หล้า มาต่อชีวิตให้น้องสาวของนางไปตลอดกาล

เบื้องหน้าคือใบหน้าซีดเซียวและลมหายใจรวยรินของน้องสาว ส่วนเบื้องหลังคือสายตาเย็นชาของท่านป้าและความรังเกียจของญาติผู้พี่

ซูหวู่เงยหน้าขึ้น กลั้นก้อนสะอื้นในลำคอ แล้วตอบรับเสียงแผ่ว “ตกลง ข้าจะแต่ง”

……

หลังจากกำหนดวันมงคลสมรสเรียบร้อยแล้ว ซูหวู่ก็เดินออกมาจากจวนแม่ทัพ บังเอิญเดินผ่านร้านขนมชื่อดังแห่งหนึ่ง เมื่อนึกขึ้นได้ว่าน้องสาวชอบกินขนมเปี๊ยะอัลมอนด์ของร้านนี้มากที่สุด จึงคิดจะเข้าไปซื้อสักหน่อย

แต่คิดไม่ถึงว่า ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไปในร้านอาหาร ก็ต้องมาเจอกับเซี่ยอวิ๋นกุยที่กำลังพากู้ว่านเซิงมาทานอาหารพอดี

เมื่อเซี่ยอวิ๋นกุยเห็นนาง คิ้วกระบี่รูปงามก็ขมวดเข้าหากันเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น

สาวใช้ข้างกายกู้ว่านเซิงรีบเปิดฉากพูดขึ้นทันที ด้วยน้ำเสียงที่ไม่ดังและไม่เบาจนเกินไป ทว่าพอดีให้คนรอบข้างได้ยิน “คุณหนู นี่คือญาติผู้น้องแห่งจวนกั๋วกงที่คอยยั่วยวนซื่อจื่อใช่หรือไม่เจ้าคะ? ถึงจะเป็นโฉมงามอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวง แต่พฤติกรรมช่างเหลวแหลกเกินไปหน่อย วันๆ เอาแต่เกาะติดซื่อจื่อ นึกไม่ถึงว่าตอนนี้ยังจะตามตอแยมาถึงที่นี่อีก ทั้งๆ ที่รู้ว่าซื่อจื่อตกหลุมรักคุณหนูตั้งแต่แรกพบ และสองตระกูลก็ใกล้จะหารือเรื่องงานแต่งกันอยู่รอมร่อ ช่าง… หน้าไม่อายจริงๆ”

กู้ว่านเซิงเอ่ยดุสาวใช้เบาๆ “ปากมาก”

จากนั้นก็หันไปทางซูหวู่ด้วยรอยยิ้มที่เหมาะสม “แม่นางซู เจ้าอย่าได้เก็บไปใส่ใจเลย หากเจ้ามีเรื่องจะพูดคุยกับอวิ๋นกุย ข้าขอตัวหลบไปก่อนก็ได้”

ซูหวู่มองกิ่งทองใบหยกคู่ตรงหน้า ในใจเจ็บปวดรวดร้าว ทว่าใบหน้ากลับพยายามรักษาสีหน้าให้สงบนิ่ง “คุณหนูกู้เข้าใจผิดแล้ว ข้าไม่ได้ตามตอแยญาติผู้พี่มาถึงที่นี่ ที่มาครั้งนี้ก็เพียงแค่จะมาซื้อขนมที่น้องสาวชอบกินเท่านั้น พวกท่านวางใจได้เลย จากนี้เป็นต้นไป ข้าจะไม่มาตามตอแยญาติผู้พี่อีกแล้ว”

เซี่ยอวิ๋นกุยได้ยินดังนั้น นัยน์ตาลึกล้ำก็ตวัดมองนาง พลางขมวดคิ้วเล็กน้อย ดูเหมือนจะไม่เข้าใจว่าเหตุใดวันนี้นางถึงได้เปลี่ยนไปเป็นคนละคนอย่างกะทันหัน

ทว่าสาวใช้คนนั้นกลับไม่ยอมรามือ “พูดจาฟังดูดีนักนะ! หากเจ้าไม่ได้ชอบซื่อจื่อของเรา แล้วเหตุใดที่เอวของเจ้าถึงยังห้อยหยกของซื่อจื่ออยู่อีก? สตรีบริสุทธิ์ผุดผ่องในเมืองหลวงคนไหนเขาใจกล้าหน้าด้านแบบเจ้าบ้าง นอกจากพฤติกรรมจะไม่สำรวมแล้ว ยังจะพกของใช้ส่วนตัวของบุรุษเดินกร่างไปทั่วถนนอีก!”

ซูหวู่ก้มหน้าลง ถึงเพิ่งพบว่าด้วยความรีบร้อน นางดันเผลอหยิบเอาหยกมันแกะที่เซี่ยอวิ๋นกุยทำตกไว้เมื่อปีที่แล้ว และนางก็แอบเก็บซ่อนไว้มาห้อยติดตัว

นางหัวเราะเยาะเย้ยตัวเอง ก่อนจะยื่นมือไปปลดหยกออกแล้วส่งคืนให้เซี่ยอวิ๋นกุย น้ำเสียงเย็นชา “ก่อนหน้านี้ข้าทำตัวไม่เหมาะสม หยกชิ้นนี้ ขอส่งคืนเจ้าของเดิม ต่อไปนี้จะไม่มีเรื่องเช่นนี้อีกแล้ว”

เซี่ยอวิ๋นกุยรับหยกที่ยังมีไออุ่นจากตัวนางมา จ้องมองนางนิ่งๆ อยู่นาน กว่าจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “เจ้าคิดได้ก็ดีแล้ว เป็นสตรีควรจะรู้จักรักนวลสงวนตัว อย่าได้ทำตัวเหมือนเมื่อก่อนอีก ต่อไปนี้ พวกเราก็เป็นเพียงแค่ลูกพี่ลูกน้องกันเท่านั้น”

ซูหวู่พยักหน้า หันหลังเตรียมจะจากไป

แต่กู้ว่านเซิงกลับก้าวมาข้างหน้าแล้วดึงนางไว้ น้ำเสียงสนิทสนม “น้องซู เวลานี้เจ้าเองก็คงจะยังไม่ได้ทานข้าวใช่หรือไม่ สู้รั้งอยู่ทานด้วยกันก่อนดีไหม ทานเสร็จจะได้เอาขนมกลับไปพอดี”

ซูหวู่ไม่อยากร่วมโต๊ะกับพวกเขา ทว่าเพิ่งจะอ้าปากปฏิเสธ เซี่ยอวิ๋นกุยก็ชิงพูดขึ้นมาเสียก่อน ด้วยน้ำเสียงที่แฝงความเด็ดขาดไม่อนุญาตให้โต้แย้ง “นั่งลงเถอะ อย่าทำให้ว่านเซิงต้องหมดสนุก”

ซูหวู่กำแขนเสื้อแน่น ท้ายที่สุดก็ยอมนั่งลงอย่างเงียบๆ

ระหว่างมื้ออาหาร เป็นครั้งแรกที่นางได้เห็นกับตาตัวเองว่าเซี่ยอวิ๋นกุยปฏิบัติต่อกู้ว่านเซิงเช่นไร

ปกติเขาเป็นคนเย็นชา สงวนคำพูดดั่งทองคำ ทว่าเมื่ออยู่ต่อหน้ากู้ว่านเซิง เขากลับสามารถพูดคุยหยอกล้อกับนางได้อย่างเป็นธรรมชาติ มุมปากประดับไปด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนในแบบที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน

เขารักความสะอาดเข้าขั้นรุนแรง ไม่เคยแตะต้องจ้วงชามหรืออาหารที่คนอื่นแตะต้องแล้ว ทว่าตอนที่กู้ว่านเซิงยื่นขนมที่ตัวเองชิมไปแล้วคำหนึ่งและรู้สึกว่ามันหวานเลี่ยนไปมาจ่อที่ริมฝีปากเขาอย่างเป็นธรรมชาติ เขากลับก้มหน้าลงเล็กน้อยและยอมกินจากมือของนางโดยดี

หัวใจของซูหวู่ปวดหนึบ ราวกับถูกเข็มเล่มเล็กๆ นับไม่ถ้วนทิ่มแทง

ที่แท้ท่าทางของเขาในยามที่ก้าวลงมาจากแท่นบูชาและแปดเปื้อนกลิ่นอายควันไฟทางโลก ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง

เพียงแต่… คนคนนั้นไม่ใช่นาง

ตอนนั้นเอง กู้ว่านเซิงก็มองทิวทัศน์นอกหน้าต่าง พลางเอ่ยเสียงอ่อนหวาน “ทิวทัศน์ทะเลสาบและภูเขาช่างงดงามถึงเพียงนี้ หากมีเสียงพิณคลอเคลียไปด้วย คงจะดีไม่น้อย”

สาวใช้ของนางรีบรับลูกคอทันที “ได้ยินมาว่าฝีมือการดีดพิณของซื่อจื่อล้ำเลิศนัก เพลงหนึ่งมีค่าดั่งทองพันตำลึงเชียวนะเจ้าคะ! หากซื่อจื่อยอมดีดพิณให้คุณหนูฟังสักเพลงก็คงจะดีสิ!”

กู้ว่านเซิงปรายตามองสาวใช้อย่างตำหนิ “อย่าพูดจาเหลวไหล! อวิ๋นกุยจะมายอมดีดพิณในสถานที่แบบนี้ง่ายๆ ได้อย่างไร?”

ทว่าวินาทีต่อมา เซี่ยอวิ๋นกุยกลับสั่งคนรับใช้ทันที “ไปเอาพิณของข้ามา”

กู้ว่านเซิงทำทีเป็นตกใจ รีบเอ่ยว่า “อวิ๋นกุย หากไม่ชอบก็อย่าฝืนเลย…”

เซี่ยอวิ๋นกุยมองนางด้วยสายตาอ่อนโยน “ดีดพิณให้เจ้าฟัง ไม่นับว่าฝืนใจเลยสักนิด”

เสียงพิณดังกังวาน ไหลรื่นราวกับสายน้ำที่พรั่งพรู ผู้คนที่อยู่ชั้นล่างเมื่อได้ยินเสียงต่างก็พากันซุบซิบนินทา

“นี่ไม่ใช่เสียงพิณของซื่อจื่อแห่งจวนเจิ้นกั๋วกงหรอกหรือ? ปีนั้นแม้แต่ฝ่าบาทอยากจะฟังเขายังไม่ยอมดีดให้ฟังเลย!”

“รีบดูสิ! คุณหนูกู้ก็อยู่ด้วย! ต้องเป็นการเอาใจหญิงงามแน่ๆ!”

“จิ๊ๆ ก่อนหน้านี้แม่นางซูหวู่จะงัดมารยามายั่วแทบตายก็ไม่มีประโยชน์ ที่แท้พระแท้ก็โปรดเฉพาะคนมีวาสนาต่อกันนี่เอง…”

เสียงซุบซิบนินทาเหล่านี้บาดหูของซูหวู่ราวกับคมมีด

ในขณะที่นางกำลังเจ็บปวดเจียนตาย จู่ๆ ก็มีกลุ่มนักฆ่าปิดหน้าถือดาบบุกเข้ามา เป้าหมายพุ่งตรงไปที่เซี่ยอวิ๋นกุย!

เซี่ยอวิ๋นกุยดึงกู้ว่านเซิงไปหลบด้านหลังของตนเองเป็นคนแรก ก่อนจะเข้าปะทะกับกลุ่มนักฆ่าทันที

ซูหวู่ที่ไม่มีใครเหลียวแล ทำได้เพียงแค่หลบมุมอย่างตื่นตระหนกตกใจ

ท่ามกลางความชุลมุนวุ่นวาย นักฆ่าคนหนึ่งถูกเซี่ยอวิ๋นกุยเตะกระเด็น และพุ่งตรงมาชนซูหวู่เข้าอย่างจัง!

แรงกระแทกมหาศาลพาร่างของนางพุ่งทะลุหน้าต่าง ร่วงหล่นจากชั้นสองลงมาอย่างแรง!

“กรี๊ดดดด”

ความเจ็บปวดแสนสาหัสแผ่ซ่านไปทั่วร่างในพริบตา เบื้องหน้ากลายเป็นสีเลือด

ในสายตาที่พร่ามัว นางเห็นเซี่ยอวิ๋นกุยอุ้มกู้ว่านเซิงเดินลงมาชั้นล่างด้วยท่วงท่าสง่างาม กู้ว่านเซิงซบอิงแอบอยู่ในอ้อมอกของเขา พลางกระซิบกระซาบอะไรบางอย่าง

“อวิ๋นกุย… น้องซูก็ตกลงมาเหมือนกัน ข้าแค่มีรอยขีดข่วนนิดหน่อย ท่านรีบไปดูนางเถอะ…”

ซูหวู่พยายามจะยกมือขึ้น แต่กลับขยับตัวไม่ได้เลย

จากนั้น นางก็ได้ยินเสียงอันเย็นชาของเขา ดังแว่วมาให้ได้ยินอย่างชัดเจนในระยะที่ไม่ใกล้ไม่ไกล “นางดวงแข็ง ไม่ตายง่ายๆ หรอก ว่านเซิง เจ้าตกใจแย่แล้ว ข้าจะพาเจ้ากลับจวน”