บทที่ 2

ดวงแข็ง… ไม่ตายง่ายๆ หรอก…

ที่แท้ในสายตาเขา ความเป็นตายของนางช่างไร้ค่าถึงเพียงนี้

ก่อนที่สติจะดับวูบจมดิ่งสู่ความมืดมิด นางเห็นเพียงแผ่นหลังของเขาที่อุ้มกู้ว่านเซิงเดินจากไปอย่างเด็ดเดี่ยว ไม่แม้แต่จะหยุดพักสายตาที่นางเลยสักนิด

เมื่อฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ก็พบว่าตัวเองอยู่ในเรือนเล็กอันหนาวเหน็บและเงียบเหงาของตนเอง

สาวใช้ในจวนยืนตีหน้าตึงอยู่ข้างเตียง พอเห็นนางฟื้นก็แค่นเสียงเย็นชาขึ้นจมูก “คุณหนูญาติผู้น้อง ฟื้นแล้วหรือเจ้าคะ! ซื่อจื่อจิตใจเมตตา อุตส่าห์เชิญท่านหมอมาตรวจ แถมยังส่งข้ามาคอยปรนนิบัติอีก เห็นแก่ที่ซื่อจื่อดีต่อท่านขนาดนี้ ท่านก็หัดเจียมตัวซะบ้าง อย่าได้ไปตามตอแยเขาอีกเลย! คุณหนูกู้ต่างหากคือคนในดวงใจของซื่อจื่อ ท่านทำตัวแบบนี้ นอกจากจะขายหน้าตัวเองแล้ว ยังทำให้สตรีอย่างพวกเราต้องพลอยอับอายไปด้วย!”

ซูหวู่ต้องอาศัยใบบุญผู้อื่น แม้แต่สาวใช้ยังกล้าข่มเหงรังแกนาง

นางไม่ได้เอ่ยสิ่งใด ทำเพียงยกถ้วยยาน้ำสีดำขลับข้างเตียงขึ้นมาดื่มจนหมดรวดเดียว รสขมฝาดเฝื่อนแผ่ซ่านจากปลายลิ้นลึกลงไปถึงขั้วหัวใจ

“ดื่มยาหมดแล้ว ไม่รบกวนให้เจ้ามาคอยปรนนิบัติหรอก เชิญกลับไปเถอะ” น้ำเสียงของนางแหบพร่า

สาวใช้คนนั้นกำลังอยากจะอู้กินแรงอยู่พอดี จึงแค่นเสียงหึ “ถือว่าท่านยังรู้ความ!”

พูดจบก็หยิบถ้วยเปล่าแล้วสะบัดก้นเดินจากไปทันที

ช่วงหลายวันหลังจากนั้น ซูหวู่ก็ดูแลตัวเองมาโดยตลอด

บาดแผลยังคงปวดหนึบเป็นระยะ โดยเฉพาะในวันที่มีฝนตก จะรู้สึกปวดเมื่อยร้าวลึกเข้าไปถึงกระดูก นางต้องทำแผลและล้างแผลเองทุกวัน ท่วงท่าเชื่องช้าและยากลำบาก อาหารที่สาวใช้นำมาส่งก็มักจะเย็นชืด แต่นางก็ไม่ปริปากบ่น ก้มหน้าก้มตากินจนหมดอย่างเงียบๆ

บางครั้งก็มักจะได้ยินเสียงพวกสาวใช้รุ่นเล็กจับกลุ่มซุบซิบนินทากันอยู่นอกเรือน ด้วยระดับเสียงที่ไม่ดังไม่เบา แต่ก็พอดิบพอดีที่จะลอยมากระทบหูนาง

“ได้ยินหรือยัง? เมื่อวันก่อนซื่อจื่อไปต่อแถวซื้อขนมฝูหรงที่ริมเมืองฝั่งใต้มาให้คุณหนูกู้ด้วยตัวเองเลยนะ ต่อแถวอยู่นานสองนานเชียวล่ะ!”

“นั่นสิ! เมื่อวานคุณหนูกู้แค่ไอคอกแคกสองสามที ซื่อจื่อก็รีบไปเชิญหมอหลวงมาตรวจเลยนะ ทำเอาตื่นตูมกันไปหมด”

“ซื่อจื่อของเราออกจะเย็นชาปานนั้น เคยไปใส่ใจใครขนาดนี้ซะที่ไหนล่ะ! นี่มันประคบประหงมราวกับทะนุถนอมไว้กลางฝ่ามือ กลัวว่าหล่นแล้วจะแตก อมไว้ในปากก็กลัวจะละลายชัดๆ”

ซูหวู่นั่งอยู่ริมหน้าต่าง มือบีบสะดึงปักผ้าไว้แน่น ทว่าปลายเข็มกลับทิ้งค้างไว้เนิ่นนานโดยไม่ได้ปักลงไป

คำพูดเหล่านั้นเปรียบเสมือนหนามเล็กๆ ที่ทิ่มแทงลงบนหัวใจ แม้จะไม่ถึงตาย แต่ก็เจ็บปวดร้าวลึก

ที่แท้เขาไม่ได้เป็นคนเย็นชามาตั้งแต่เกิด เพียงแต่ความอ่อนโยนและความห่วงใยของเขานั้น ไม่เคยมีเศษเสี้ยวใดหลุดรอดมาเผื่อแผ่ถึงนางเลยต่างหาก

ดินแดนอันรกร้างในหัวใจ ราวกับถูกลมหนาวพัดผ่านอีกคราจนแข็งทื่อไปหมด

บ่ายวันหนึ่ง เซี่ยอวิ๋นกุยถึงกับพากู้ว่านเซิงมาที่เรือนเล็กอันห่างไกลของนาง

เซี่ยอวิ๋นกุยเพียงแค่ยืนอยู่ตรงประตู แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา “แผลเป็นอย่างไรบ้าง?”

กลับเป็นกู้ว่านเซิงที่เดินเข้ามาถึงข้างเตียงอย่างกระตือรือร้น แล้วเอ่ยถามอย่างห่วงใย “น้องซู แผลยังเจ็บอยู่ไหม? อาการดีขึ้นบ้างหรือยัง? ความจริงข้าควรจะมาเยี่ยมเจ้าให้เร็วกว่านี้ แต่บังเอิญว่าเมื่อหลายวันก่อนข้าตกใจกลัวไปหน่อย อวิ๋นกุยเขาไม่วางใจ ก็เลยคอยอยู่เป็นเพื่อนข้าตลอด… ต้องขอโทษเจ้าจริงๆ นะ”

ซูหวู่ฟังความนัยจากคำพูดของนางออก มีอะไรเสียอีก นอกจากจงใจตอกย้ำว่าเพื่อตัวนางแล้ว เซี่ยอวิ๋นกุยถึงกับยอมทิ้งญาติผู้น้องที่กำลังบาดเจ็บให้นอนรอไปก่อนได้

ภายในใจของนางขื่นขม ทว่าสีหน้ากลับเรียบเฉย ทำเพียงเอ่ยตอบเสียงเรียบ “ขอบคุณคุณหนูกู้ที่ห่วงใย ข้าไม่เป็นอะไรมากแล้ว”

กู้ว่านเซิงดูเหมือนจะไม่ใส่ใจกับท่าทีเย็นชาของนาง กลับเป็นฝ่ายเอ่ยชวนอย่างกระตือรือร้น “อีกไม่กี่วัน จวนจ่างกงจวู่จะจัดงานเลี้ยงชมดอกเหมย คุณหนูในตระกูลใหญ่ส่วนมากในเมืองหลวงต่างก็จะไปร่วมงานกัน น้องซูก็ไปด้วยกันสิ! อุดอู้อยู่แต่ในห้องทั้งวันไม่เป็นผลดีต่อการพักฟื้นหรอก ออกไปสูดอากาศข้างนอกบ้างก็ดีเหมือนกันนะ”

ซูหวู่ปฏิเสธกลับไปโดยแทบไม่ต้องคิด “ขอบคุณในความหวังดีของคุณหนูกู้ แต่แผลของข้ายังไม่หายดี ไม่สะดวกไปร่วมงานหรอก เกรงว่าจะทำให้ทุกคนต้องหมดสนุกเสียเปล่าๆ”

นางไม่อยากไปอยู่ในสถานที่แบบนั้นอีกแล้ว ไม่อยากไปทนดูพวกเขาสองคนพลอดรักกัน และไม่อยากทนรับสายตาสมเพชหรือเยาะเย้ยหยันจากผู้คนรอบข้างอีกต่อไป

ทว่าเซี่ยอวิ๋นกุยที่เอาแต่เงียบมาตลอดกลับเอ่ยปากขึ้นมาเสียอย่างนั้น สายตาคมกริบที่แฝงแววตรวจสอบจับจ้องมาที่นาง “เมื่อก่อนเจ้าชอบงานครึกครื้นแบบนี้ที่สุดไม่ใช่หรือ ตอนนี้ว่านเซิงอุตส่าห์ตั้งใจมาชวน เหตุใดจึงต้องหักหน้านางด้วย”

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงทุ้มต่ำลงเล็กน้อย “หรือว่า… ที่เจ้าบอกว่าตัดใจได้แล้วก่อนหน้านี้ ล้วนเป็นคำพูดหลอกลวง พอเห็นข้ากับว่านเซิงอยู่ด้วยกัน เจ้าก็เลยรู้สึกไม่พอใจ ถึงได้ไม่อยากไปงั้นสิ?”

คำพูดประโยคนี้ช่างร้ายกาจนัก บิดเบือนการปฏิเสธของซูหวู่ให้กลายเป็นความอิจฉาริษยาและตามหึงหวงได้อย่างหน้าตาเฉย

ซูหวู่เงยหน้าขึ้นขวับ จ้องมองใบหน้าหล่อเหลาอันเย็นชาของเขา หัวใจราวกับถูกบางสิ่งบีบรัดอย่างแรง เจ็บปวดจนลามไปถึงลมหายใจ

นางอ้าปากเตรียมจะพูด ทว่าความเหนื่อยล้ากลับถาโถมเข้ามาดั่งเกลียวคลื่น สุดท้ายจึงกลายเป็นเพียงคำแก้ตัวอันไร้เรี่ยวแรง “ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น…”

“ในเมื่อไม่ใช่ ก็จงไปซะ” เซี่ยอวิ๋นกุยพูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดไม่อนุญาตให้โต้แย้ง น้ำเสียงกลับมาเย็นชาตามปกติ ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันที่ไม่ยอมให้ขัดขืน “อย่าทำให้ว่านเซิงต้องลำบากใจ”

ซูหวู่กำแขนเสื้อแน่น ปลายนิ้วเย็นเฉียบ

นางรู้ดีว่า หากขืนดึงดันโต้เถียงต่อไปก็มีแต่จะหาเรื่องใส่ตัว เพราะในสายตาของเขา ความต้องการของนางไม่เคยมีความสำคัญใดๆ เลย

ดังนั้นนางจึงได้แต่ก้มหน้าลง ตอบรับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาราวกับเสียงยุงบิน “…ตกลง”