ตอนที่ 4: โปสเตอร์ที่หลุดลอก และไม้แบดของยัยวุ่นวาย

12 กรกฎาคม 2540

หนึ่งสัปดาห์เต็มๆ แล้วที่กรุงเทพมหานครถูกปกคลุมไปด้วยเมฆฝนสีเทาหม่น และเป็นหนึ่งสัปดาห์เต็มๆ เช่นกันที่ 'ร้านเช่าวิดีโอมุมตึก' กลายมาเป็นฐานทัพบัญชาการแห่งใหม่ของคุณหนูรินรดา

เสียงเครื่องกรอเทปวิดีโอรูปทรงรถสปอร์ตสีแดงที่ตั้งอยู่บนเคาน์เตอร์ไม้ กำลังครางหึ่งๆ ทำหน้าที่ของมันอย่างขยันขันแข็ง แข่งกับเสียงพัดลมติดเพดานที่หมุนส่ายไปมาเพื่อระบายอากาศอบอ้าว กลิ่นกระดาษเก่าๆ ของหนังสือการ์ตูนผสมกับกลิ่นชื้นของสายฝนด้านนอก กลายเป็นกลิ่นที่รินเริ่มจะคุ้นเคยจนเกือบจะเรียกว่าความสบายใจ

เด็กสาวในชุดนักเรียนมัธยมปลายกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้นกระเบื้องยางตรงมุมสุดของโซนหนังสือการ์ตูน รอบตัวเธอเต็มไปด้วยหนังสือกีฬารายปักษ์อย่าง 'สยามกีฬา' และสมุดจดปกอ่อนที่มีรอยขีดเขียนรายชื่อสโมสรแบดมินตันเล็กๆ ทั่วกรุงเทพฯ เต็มไปหมด รินกำลังพยายามหาช่องทางอื่นในการสมัครเข้าแข่งขันชิงแชมป์เขต ในเมื่อโรงเรียนไม่ส่งชื่อเธอ เธอก็ต้องหาสโมสรหรือชมรมอิสระที่ยอมรับเธอเข้าสังกัดให้ได้

"คุณรินรดา..." เสียงทุ้มเรียบที่คุ้นหูดังขึ้นจากทางด้านหลัง

รินเงยหน้าขึ้นจากสมุดจด มองเห็นเขตต์กำลังยืนกอดอกพิงชั้นวางวิดีโอเทปเรื่อง 'จูแมนจี้ เกมดูดโลกมหัศจรรย์' วันนี้เขาสวมเสื้อเชิ้ตลายสก๊อตสีหม่นสวมทับเสื้อยืดสีขาว ซึ่งดูดีขึ้นกว่าเสื้อยืดคอย้วยๆ เมื่อสัปดาห์ก่อนนิดหน่อย แต่อย่างไรเสีย ใบหน้าของเขาก็ยังคงความหน้าตายและเรียบเฉยเอาไว้ได้อย่างเสมอต้นเสมอปลาย

"อะไร? ฉันนั่งขวางทางเดินลูกค้าทิพย์ของนายหรือไง?" รินเถียงกลับทันควัน พร้อมกับขยับกองหนังสือหลบให้เป็นสัญชาตญาณ

"เปล่าครับ ร้านเงียบขนาดนี้ จะไปขวางใครได้" เขตต์ตอบหน้าตาย ก่อนจะยื่นถุงพลาสติกใสที่มีหมูปิ้งสามไม้กับข้าวเหนียวหนึ่งห่อส่งให้เธอ "แค่จะบอกว่า เสียงท้องคุณร้องมันดังทะลุไปถึงเคาน์เตอร์หน้าร้านแล้ว“

รินหน้าแดงซ่าน รีบยกมือขึ้นกุมท้องตัวเองที่เพิ่งประท้วงความหิวออกมาเสียงดังเมื่อครู่นี้จริงๆ เธอรับถุงหมูปิ้งมาอย่างเสียไม่ได้ กลิ่นหอมของหมูหมักกระเทียมพริกไทยย่างเตาถ่านทำเอาน้ำลายสอ

"ฉันไม่ได้ขอให้นายซื้อมาเผื่อสักหน่อย... แต่ไหนๆ ก็ซื้อมาแล้ว จะยอมกินให้เพื่อไม่ให้เสียน้ำใจก็แล้วกัน เท่าไหร่ล่ะ เดี๋ยวจ่ายคืนให้" รินบ่นอุบอิบตามประสาคนฟอร์มจัด

"สิบห้าบาทครับ จดลงบัญชีหนังหมาไว้ก่อนก็ได้ รวมกับค่าเช่าการ์ตูนสิบบาทวันก่อน เป็นยี่สิบห้าบาทแล้วนะครับ คุณหนู" เขตต์พูดพลางหมุนตัวเดินกลับไปที่เคาน์เตอร์

รินมองตามแผ่นหลังกว้างนั้นไป ริมฝีปากบางคลี่ออกเป็นรอยยิ้มเล็กๆ โดยไม่รู้ตัว ตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา เธอมาสิงอยู่ที่ร้านนี้ทุกวันหลังเลิกเรียน มานั่งหาสนามซ้อม โทรศัพท์ตู้สาธารณะหน้าร้านเพื่อติดต่อไปตามสโมสรต่างๆ (ซึ่งส่วนใหญ่ก็โดนปฏิเสธเพราะพิษเศรษฐกิจ) แต่สิ่งหนึ่งที่รินค้นพบคือ ผู้ชายที่ชื่อเขตต์ไม่ได้เย็นชาและใจร้ายอย่างที่แสดงออกเลยสักนิด

เขาแค่น่ารำคาญ ปากแจ๋ว และชอบกวนประสาทด้วยใบหน้าเรียบๆ เท่านั้นเอง

รินจัดการกัดหมูปิ้งเข้าปากคำโต ความหวานเค็มกำลังดีทำให้เธออารมณ์ดีขึ้นมาเป็นกอง แต่ความสงบสุขในยามเย็นมักจะอยู่ได้ไม่นานนัก

กรุ๊งกริ๊ง!

เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นอย่างรุนแรง ประตูกระจกถูกผลักเข้ามาอย่างแรงจนกระแทกกับผนังดัง ปัง! รินสะดุ้งสุดตัว ชะโงกหน้ามองผ่านช่องว่างระหว่างชั้นวางหนังสือการ์ตูนออกไปที่หน้าร้าน

ผู้ชายวัยรุ่นสามคนในชุดเสื้อแจ็กเก็ตยีนส์เก่าๆ สวมกางเกงทรงหลวมและรองเท้าแตะคีบ เดินกร่างเข้ามาในร้าน พวกมันไม่ได้ดูเหมือนลูกค้าที่ตั้งใจมาเช่าวิดีโอเลยสักนิด กลิ่นบุหรี่เหม็นฉุนและกลิ่นเหล้าขาวลอยคลุ้งมาตามแรงลมของพัดลมเพดาน รินจำรอยสักรูปงูที่หลังคอของหนึ่งในนั้นได้... พวกนี้คือเด็กแว้นคุมซอยที่ชอบรีดไถเงินเด็กนักเรียนแถวนี้

"ไงไอ้ลูกหมา... ได้ข่าวว่าเถ้าแก่คนใหม่เซ้งร้านนี้ไปแล้วเหรอวะ แล้วเอ็งยังลอยหน้าลอยตาเป็นหมาเฝ้าร้านอยู่นี่ได้ยังไงวะเนี่ยห๊ะ?"

วัยรุ่นคนที่ดูเหมือนจะเป็นหัวโจกเดินเข้าไปเอามือตบเคาน์เตอร์ไม้เสียงดังลั่น เขตต์ที่กำลังนั่งเขียนบัญชีรายรับรายจ่ายอยู่เงยหน้าขึ้นมอง สายตาของเขายังคงนิ่งสงบ ไม่ได้แสดงความหวาดกลัว แต่รินสังเกตเห็นว่ามือที่จับปากกาของเขาเกร็งแน่นจนข้อนิ้วขาว

"ผมเป็นลูกจ้างเถ้าแก่ มีหน้าที่ดูแลร้าน" เขตต์ตอบเสียงเรียบ "พวกพี่มีธุระอะไร ถ้าจะเช่าวิดีโอ รบกวนทำบัตรสมาชิกก่อนครับ"

"บัตรสมาชิกพ่องมึงสิ!" อีกคนหนึ่งตวาดพลางปัดกองตลับวิดีโอเทปบนเคาน์เตอร์ร่วงลงพื้นกระจัดกระจาย "พวกกูไม่ได้มาดูหนังเว้ย! พวกกูมาเก็บค่าคุ้มครองซอยนี้! เถ้าแก่คนใหม่มึงยังไม่ได้จ่ายค่าที่ให้ลูกพี่กูเลย แล้วกูก็รู้ด้วยว่ามึงน่ะเป็นลูกคนรวยตกอับ พ่อมึงหนีหนี้ไปแล้วใช่มั้ยล่ะ? หนี้เป็นสิบล้าน มึงคงไม่มีปัญญาจ่ายหรอก แต่วันนี้... เอาเงินในลิ้นชักมาให้พวกกูก่อน สักพันสองพันก็ยังดี!"

รินเบิกตากว้าง หัวใจเต้นระรัวตึกตัก พวกมันเป็นแค่พวกอันธพาลปลายแถวที่ฉวยโอกาสมารีดไถตอนที่รู้ว่าเขาไม่มีใครหนุนหลัง

"ผมไม่มีให้หรอกครับ เงินในลิ้นชักเป็นของเถ้าแก่ ผมให้ไม่ได้" เขตต์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พยายามใช้ร่างสูงใหญ่ของตัวเองบังลิ้นชักเก็บเงินเอาไว้

"มึงวอนตีนซะแล้วไอ้เขตต์! ตอนพ่อมึงรวยมึงเคยทำหยิ่งใส่พวกกู วันนี้มึงกลายเป็นหมาขี้เรื้อนแล้ว มึงยังจะมาจองหองอีกเหรอ!"

หัวโจกพุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อเชิ้ตลายสก๊อตของเขตต์อย่างแรงจนกระดุมเม็ดบนหลุดกระเด็น เขตต์เซถลาไปชนกับตู้โชว์โปสเตอร์ด้านหลัง เสียงกระจกตู้สั่นสะเทือน โปสเตอร์เรื่อง 'ไททานิค' ที่แปะอยู่หลุดลอกตกลงมาครึ่งแผ่น

รินนั่งตัวสั่นอยู่หลังชั้นวางการ์ตูน สัญชาตญาณบอกให้เธอซ่อนตัวเงียบๆ ผู้ชายตัวโตตั้งสามคน เธอเป็นแค่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ จะไปทำอะไรได้ ขืนออกไปก็มีแต่จะโดนลูกหลงเปล่าๆ

ปั้ก!

เสียงหมัดกระแทกเข้าที่โหนกแก้มของเขตต์ดังลั่น ชายหนุ่มหน้าหันไปตามแรงชก เลือดสีสดไหลซึมออกมาจากมุมปาก เขตต์ไม่ได้ตอบโต้ เขาเพียงแค่ยกมือขึ้นเช็ดเลือดลวกๆ แล้วกัดฟันจ้องหน้าพวกมันเขม็ง

"เฮ้ย รื้อลิ้นชักมันเลย!" อันธพาลอีกคนเตรียมจะอ้อมเคาน์เตอร์เข้าไป

ในวินาทีนั้นเอง ภาพพิมชนกที่พูดจาดูถูกเหยียดหยามเธอ ภาพที่โลกทั้งใบหันหลังให้เธอ และภาพผู้ชายหน้าตายคนหนึ่งที่ยื่นขวดสปอนเซอร์ให้เธอพร้อมกับบอกว่า 'การปกป้องความฝันมันเท่มาก' ก็สว่างวาบขึ้นมาในหัว

เขตต์เคยเป็นพื้นที่ปลอดภัยให้เธอในวันที่เธอพังทลายที่สุด แล้วเธอจะยอมทนดูพื้นที่ปลอดภัยของเธอถูกพวกสวะพวกนี้ทำลายลงไปต่อหน้าต่อตาได้อย่างไร!

ความกลัวถูกแทนที่ด้วยความโกรธจัด เลือดความบ้าบิ่นในตัวคุณหนูรินรดาพุ่งปรี๊ดขึ้นสู้หน้า เด็กสาวคว้าไม้แบดมินตันคาร์บอนไฟเบอร์ราคาแพงหูฉี่ของตัวเองขึ้นมากระชับไว้ในมือแน่น ก่อนจะผุดลุกขึ้นยืนแล้วก้าวพรวดออกไปจากหลังชั้นวางการ์ตูน

ปัง!!

เสียงไม้แบดมินตันฟาดลงบนตู้ไม้ของชั้นวางวิดีโอเทปอย่างแรงจนเกิดเสียงดังกัมปนาท อันธพาลทั้งสามคนสะดุ้งโหยง หันขวับมามองทางต้นเสียงเป็นตาเดียว แม้แต่เขตต์เองก็ยังเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นร่างเล็กๆ ในชุดนักเรียนก้าวออกมายืนประจันหน้ากับผู้ชายสามคนอย่างไม่เกรงกลัว

"หยุดเดี๋ยวนี้นะพวกแก!" รินตะคอกเสียงดังลั่นร้าน ดวงตากลมโตที่เคยมองใครต่อใครอย่างหยิ่งทะนง บัดนี้ลุกโชนไปด้วยไฟแห่งความโกรธกริ้ว เธอชี้ปลายไม้แบดมินตัน ไปที่หน้าหัวโจกที่ยังคงจับคอเสื้อเขตต์อยู่

"อะไรของมึงเนี่ยอีน้อง? อยากเจ็บตัวหรือไง ถอยไปไกลๆ ไป!" หัวโจกตวาดไล่ แต่ก็แอบผงะไปเล็กน้อยกับท่าทางเอาเรื่องของเด็กสาว

"พวกแกนั่นแหละถอยไป! รู้ไหมว่านี่อาณาเขตของใครห๊ะ!" รินเชิดหน้าขึ้น ทำเสียงให้เข้มและน่าเกรงขามที่สุดเท่าที่เด็กมัธยมปลายคนหนึ่งจะทำได้ "พ่อฉันเป็นรองผู้กำกับ สน. ปทุมวัน! และร้านนี้ก็อยู่ในเขตความดูแลของพ่อฉัน พวกแกกล้าเข้ามารีดไถไถเงินชาวบ้านกลางวันแสกๆ แบบนี้ อยากเข้าไปนอนกินข้าวแดงในคุกข้อหาปล้นทรัพย์หรือไง!"

รินโกหกคำโต พ่อของเธอเป็นแค่วิศวกรบริษัทเอกชนที่กำลังจะโดนเลย์ออฟต่างหาก! แต่ในนาทีวิกฤตแบบนี้ การงัดยศตำรวจมาข่มคือไพ่ตายเดียวที่เธอมี

"ร... รองผู้กำกับ?" หนึ่งในลูกสมุนเริ่มหน้าถอดสี หันไปมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ยุคปี 2540 กฎหมายและการกวาดล้างอันธพาลยังเป็นเรื่องที่น่ากลัวสำหรับพวกปลายแถวแบบนี้

"ก็ใช่น่ะสิ! แถมนายเขตต์เนี่ย... ก็เป็นสายสืบลับๆ ที่พ่อฉันส่งมาแฝงตัวดูแลความเรียบร้อยในซอยนี้ด้วย!" รินแต่งเรื่องเป็นตุเป็นตะ เล่นใหญ่จนเขตต์ที่ยืนฟังอยู่ถึงกับกระพริบตาปริบๆ อย่างลืมเจ็บ "ถ้าพวกแกยังไม่ไสหัวออกไปภายในสามวินาที ฉันจะวิ่งไปตู้โทรศัพท์หน้าร้านแล้วกด 191 แจ้งรถสายตรวจให้มาลากคอพวกแกไปเดี๋ยวนี้แหละ!"

พูดจบ รินก็ทำท่าจะพุ่งตัวออกไปทางประตูหน้าร้านจริงๆ พร้อมกับง้างไม้แบดมินตันในมือขึ้นขู่ ราวกับพร้อมจะฟาดกบาลใครก็ตามที่ขวางทาง

พวกอันธพาลมองหน้าเด็กสาวชุดนักเรียนที่ดูแพงตั้งแต่หัวจรดเท้า ท่าทางมั่นใจเกินเบอร์และรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมา ทำให้พวกมันเริ่มไม่แน่ใจว่าเธอพูดจริงหรือโกหก แต่คนพวกนี้ไม่ได้ฉลาดหรือกล้าหาญพอที่จะเสี่ยงกับตำรวจ

"ฝากไว้ก่อนเถอะมึงไอ้เขตต์! วันหลังกูจะมาเก็บดอกเบี้ยทบต้นเลยคอยดู!"

หัวโจกสบถด่าทิ้งท้าย ชี้หน้าคาดโทษเขตต์อย่างขลาดกลัว ก่อนจะสะบัดมือปล่อยคอเสื้อเขา แล้วพากันวิ่งกรูกันออกจากร้านไปอย่างรวดเร็ว เสียงมอเตอร์ไซค์แต่งท่อดังกระหึ่มขึ้นและแล่นห่างออกไปจนลับตา

ความเงียบสงัดกลับมาปกคลุมร้านเช่าวิดีโออีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของรินที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางร้าน ไม้แบดมินตันในมือของเธอค่อยๆ ลดระดับลง

เมื่อแน่ใจว่าพวกมันไปแล้วจริงๆ ขาที่เคยยืนหยัดอย่างมั่นคงของรินก็อ่อนยวบลงกะทันหัน ร่างเล็กทรุดฮวบลงไปนั่งแหมะกับพื้นกระเบื้องยาง ไม้แบดราคาแพงหล่นกระทบพื้นดังกริ๊ก มือทั้งสองข้างของเธอสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมานอกอก ความกลัวที่กดทับเอาไว้เมื่อครู่เพิ่งจะตีตื้นขึ้นมาทำงาน

"ริน!"

เขตต์รีบก้าวข้ามกองวิดีโอเทปที่กระจัดกระจาย พุ่งตัวเข้ามาหาเด็กสาวที่นั่งสั่นอยู่บนพื้น เขาย่อตัวลงตรงหน้าเธอ ใบหน้าที่เคยมองว่าเรียบเฉยและตายด้าน บัดนี้เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและร้อนรนอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาสีเข้มของเขากวาดมองสำรวจร่างกายเธออย่างรวดเร็วเพื่อหาบาดแผล

"เป็นอะไรหรือเปล่า! เจ็บตรงไหนไหม! เมื่อกี้คุณทำบ้าอะไรของคุณห๊ะ!" น้ำเสียงของเขตต์ไม่ได้ราบเรียบอีกต่อไป มันดังและสั่นเครือไปด้วยความโกรธปนห่วงใย "คุณวิ่งออกมารับหน้าพวกนั้นทำไม! ถ้าพวกมันมีมีด ถ้าพวกมันหน้ามืดทำร้ายคุณขึ้นมาจะทำยังไง! พ่อเป็นรองผู้กำกับบ้าบออะไรกัน ขืนพวกมันจับได้ว่าคุณโกหก คุณตายแน่รู้ไหม!"

เขตต์เผลอตวาดใส่เธอเสียงดัง เขาโกรธ... โกรธพวกมัน โกรธความอ่อนแอของตัวเอง แต่ที่โกรธที่สุดคือโกรธยัยตัววุ่นวายตรงหน้าที่เอาชีวิตตัวเองมาเสี่ยงเพื่อปกป้องคนอย่างเขา

รินเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตากลมโตมีน้ำใสๆ รื้นขึ้นมาด้วยความตกใจที่โดนด่า แต่เธอก็ยังคงเม้มปากแน่นและเถียงกลับด้วยเสียงที่สั่นเครือ

"ก... ก็ฉันทนดูไม่ได้นี่นา! พวกมันเข้ามารุมนายตั้งสามคน แล้วนายก็เอาแต่ยืนบื้อให้พวกมันต่อยอยู่ได้! นายปกป้องแต่ลิ้นชักเก็บเงินบ้าบอนั่น แต่ไม่รู้จักปกป้องตัวเองเลยหรือไง!" รินสูดน้ำมูก "แล้ว... แล้วนายจะมาตะคอกใส่ฉันทำไมเนี่ย! ฉันเพิ่งช่วยชีวิตนายไว้นะ ไอ้คนเนรคุณ!"

เขตต์ชะงักไป คำด่าที่เตรียมจะพ่นใส่เพื่อเตือนสติเธอถูกกลืนหายลงไปในลำคอ เขามองใบหน้าหวานที่กำลังเบะปากเหมือนเด็กถูกขัดใจ มองมือเล็กๆ ที่สั่นระริกของเธอ ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่อุ่นวาบขึ้นมาในอก... มันเป็นความรู้สึกที่เขาไม่เคยได้รับมานานแสนนาน

ความรู้สึกที่ว่า 'มีคนเป็นห่วงและพร้อมจะยืนหยัดเพื่อเขา'

ชายหนุ่มถอนหายใจยาวๆ อย่างยอมแพ้ ความตึงเครียดบนใบหน้าของเขาผ่อนคลายลง เขาเอื้อมมือที่ใหญ่และสากกว่าไปจับที่ข้อมือเล็กๆ ที่กำลังสั่นเทาของเธออย่างเบามือ สัมผัสอุ่นๆ จากฝ่ามือของเขาช่วยดึงสติและทำให้ความหวาดกลัวของรินสงบลงได้อย่างประหลาด

"ผมไม่ได้เนรคุณ..." เขตต์พูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลงกว่าเดิมมาก ทุ้มต่ำและแฝงไปด้วยความรู้สึกผิด "ผมแค่ตกใจ... และผมก็กลัว... กลัวว่าคุณจะเป็นอันตรายเพราะผม"

รินกระพริบตาปริบๆ มองมือของเขาที่จับข้อมือเธอไว้ ความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาจนถึงขั้วหัวใจ อาการสั่นเริ่มทุเลาลง เธอสูดลมหายใจลึกๆ พยายามดึงความหยิ่งทะนงของตัวเองกลับมา

"ฉันไม่เป็นอะไรหรอกน่า... ฉันคือรินรดานะ ลูกสาวรองผู้กำกับกำมะลอเชียวนะ ใครจะกล้าแตะ" เธอพยายามพูดติดตลกเพื่อทำลายบรรยากาศตึงเครียด

เขตต์ส่ายหน้าเบาๆ รอยยิ้มบางๆ ที่หาดูยากปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขาอีกครั้ง แม้จะมีเลือดซึมอยู่ก็ตาม

"คุณนี่มัน... ยัยตัววุ่นวายของแท้เลยจริงๆ" เขตต์พึมพำ ก่อนจะค่อยๆ ประคองให้เธอลุกขึ้นยืน "ขอบคุณนะ... ที่ออกมาปกป้องผม แต่คราวหลัง... ถ้ามีเรื่องแบบนี้อีก ห้ามก้าวออกมาข้างหน้าผมเด็ดขาด เข้าใจไหม?"

แววตาของเขาจริงจังและหนักแน่นจนรินเผลอพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย

"แล้วหน้านายล่ะ... เลือดออกด้วย" รินชี้ไปที่มุมปากของเขา "ฉัน... ฉันมีพลาสเตอร์ยาอยู่ในกระเป๋าเป้นะ นั่งลงสิ เดี๋ยวฉันแปะให้"

เขตต์ยอมเดินไปทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้หลังเคาน์เตอร์อย่างว่าง่าย รินลากเก้าอี้พลาสติกอีกตัวมานั่งหันหน้าเข้าหาเขา ระยะห่างระหว่างทั้งสองคนลดลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน กลิ่นสบู่จางๆ จากตัวเขตต์ผสมกับกลิ่นเหงื่อบางๆ ทำให้รินรู้สึกใจเต้นแรงขึ้น

เธอล้วงหยิบพลาสเตอร์ยาลายทามาก็อตจิสีสะท้อนแสงออกมาจากกระเป๋า ค่อยๆ แกะมันออกอย่างเบามือที่สุด ก่อนจะเอื้อมมือไปแตะที่มุมปากของเขา

"ซี๊ด..." เขตต์สูดปากเบาๆ เมื่อปลายนิ้วของเธอสัมผัสโดนรอยช้ำ

"เจ็บเหรอ? สมน้ำหน้า อยากทำตัวเป็นพระเอกมิวสิควิดีโอยืนให้เขาต่อยดีนัก" รินบ่นกระปอดกระแปด แต่รอยยิ้มกลับผุดขึ้นบนใบหน้า มือเล็กค่อยๆ รีดแผ่นพลาสเตอร์ยาให้แนบสนิทกับผิวของเขา

เขตต์ช้อนสายตาขึ้นมองเด็กสาวตรงหน้า ดวงตากลมโตของเธออยู่ห่างจากเขาเพียงแค่คืบ ประกายความสดใสและเด็ดเดี่ยวในดวงตาคู่นั้น ทำให้เขาลืมความเจ็บปวดจากบาดแผลไปจนหมดสิ้น

ในโลกที่เต็มไปด้วยความโหดร้ายและวิกฤตที่จ้องจะทำลายพวกเขา การที่มีใครสักคนยอมบ้าบิ่นเพื่อกางร่มปกป้องกันในวันที่พายุโหมกระหน่ำ มันช่างเป็นความรู้สึกที่... ดีเหลือเกิน

รอยยิ้มขยับกว้างขึ้นจนถึงดวงตา "แต่พลาสเตอร์ลายทามาก็อตจินี่... มันไม่ทำให้ผมดูเท่น้อยลงไปหน่อยเหรอ?"

"หุบปากไปเลย! มีให้แปะก็บุญแค่ไหนแล้ว!"

เสียงหัวเราะทุ้มๆ ของเขตต์และเสียงโวยวายของรินดังก้องไปทั่วร้านเช่าวิดีโอเล็กๆ โปสเตอร์ไททานิคที่หลุดลอกอาจจะดูเก่าและซอมซ่อ แต่ความสัมพันธ์ที่กำลังก่อตัวขึ้นท่ามกลางซากปรักหักพังของยุคสมัย กลับดูใหม่เอี่ยม สว่างไสว และแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมอย่างเงียบเชียบ

ความผูกพันที่เริ่มต้นจากการ 'แอบมีความสุขด้วยกัน' กำลังค่อยๆ หยั่งรากลึกลงไปในหัวใจของคนสองคน โดยที่พายุข้างนอกไม่อาจทำอันตรายพวกเขาได้อีกต่อไป