ตอนที่ 4 คนงานก่อสร้างกับว่าที่นักศึกษา (1)

“พี่ทำงานที่นี่เหรอคะ” หญิงสาวรูปร่างหน้าตาจัดว่าสะสวย เอ่ยถามเมื่อเห็นคนที่เธอเพิ่งไปออกเดตด้วยเดินออกจากตึกที่กำลังก่อสร้าง เหมราชอยู่ในชุดที่ต่างออกไปจากทุกวัน เพราะเสื้อดันไปเกี่ยวกับเหล็กจนขาด ทำให้ต้องเปลี่ยนไปใส่เสื้อยืดธรรมดาก่อนชั่วคราว

“ครับ” เหมราชพยักหน้ารับเพิ่มความเชื่อมั่นให้กับคำตอบของตัวเอง

“มีอะไรรึเปล่า” เขาเอ่ยถามหญิงสาวคนที่เพิ่งออกเดตกันไปเมื่อสัปดาห์ก่อน วันนี้เธอผ่านมาแถวไซต์งานของเหมราชจึงอยากจะแวะเข้ามาทักทาย แววตาหญิงสาวเปลี่ยนไป เธอเงยหน้าขึ้นมองตึกสูงที่กำลังก่อสร้างอยู่อีกครั้ง ตึกนี้ก่อสร้างใหญ่โตมูลค่าคงไม่น้อย แต่คนที่อยู่ตรงหน้าเธอนั้นหล่อก็จริงแต่กลับไม่ใช่อย่างที่เธอหวังเอาไว้ เธอกลับมามองที่เหมราชอีกครั้ง ก่อนจะยิ้มแห้งออกมาอย่างฝืน ๆ

“นึกว่าทำงานอะไร ที่แท้ก็คนงานก่อสร้าง...เป็นอาชีพที่ดีนะคะ อาชีพสุจริต แต่ขอตัวนะคะ”

“หะ?” เหมราชไม่ทันได้โต้แย้ง เจ้าหล่อนรีบเดินจ้ำอ้าวออกไปจากหน้าไซต์งานของเขา วิศวกรหัวหน้าฝ่ายมองหมวกนิรภัยสีขาวที่ถืออยู่ในมือ นึกขบขันแต่ก็ไม่คิดจะตามไปอธิบายให้เธอได้เข้าใจว่า หมวกสีขาวนี้มีเพียงวิศวกร หัวหน้างาน หรือระดับผู้บริหารเท่านั้นที่จะได้ครอบครองมัน

“อะไรวะ...ไม่ให้เกียรติหมวกพี่เลยน้องเอ๊ย เรียนหลายปีนะเนี่ย ไม่ได้จับฉลากได้ โธ่ น้องหมวกขาวของพ่อ” เหมราชไม่ได้รู้สึกเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น แอบดีใจลึก ๆ ที่ไม่ต้องตัดสินใจด้วยตัวเอง ว่าจะไปต่อหรือพอแค่นี้ เขากลับเข้าไปในไซต์งาน เงยหน้ามองขึ้นไปยังตึกสูงมูลค่าหลายร้อยล้านบาทแล้วหัวเราะเบา ๆ

ก็ถูกนี่หว่า...วิศวกรก็ทำงานก่อสร้าง เขาพูดกับตัวเอง แล้วไหวไหล่ก่อนจะกลับไปทำหน้าที่ของตน

ทางด้านพลเมืองก็ไปรับกะเพราที่บ้านสวนด้วยตัวเอง เมื่อเจอหน้าลินดาก็ไม่ต่างจากขมิ้นกับปูน พูดกันได้เพียงไม่กี่ประโยคสงครามเล็ก ๆ ก็เริ่มก่อตัวขึ้น กะเพรายังคงต้องทำหน้าที่หย่าศึกให้กับพ่อและแม่เหมือนที่ผ่านมา จนนึกภาพไม่ออกเลยจริง ๆ ว่าตอนที่ทั้งสองรักกัน คบหาจนมีตนเองออกมาจะเป็นอย่างไร หรือผีผลักให้รักแล้วก็พลาดมีตนเหมือนที่ป้าข้างบ้านชอบพูด

“เอ้า!!! เฮ้ ยกที่หนึ่งเริ่ม!!!” กะเพราปรบมือรัวแล้วเคาะหม้อเป็นสัญญาณระฆังบนสังเวียน

“เอาเลยพ่อ เราคนไทยยอมได้อย่ายอม แม่เอาเลย ยอมได้แต่จะยอมทำไม” ก็ในเมื่อห้ามปรามไม่ได้ก็ส่งเสริมไปเลย เพราะกะเพราเองก็จนใจแล้วในตอนนี้

“เพรา รอเรียนปีหน้า” ลินดาคว้าแขนซ้ายของลูกชายเอาไว้ ในขณะที่พลเมืองก็รีบตะครุบแขนขวาของกะเพราเอาไว้เช่นกัน ทั้งคู่ต่างยื้อแย่งกันไปมาทั้งถกเถียงกันไม่มีทีท่าว่าใครจะยอมถอยให้ใคร

“เพรา อยากเรียนก็เรียน พ่อส่งเอง...ค่าเทอมไม่กี่บาท ไม่ง้อโว้ย”

“อย่ามาอวดรวยที่นี่นะ ฉันส่งลูกเรียนเองได้...ไอ้คนไม่มีความรับผิดชอบ บอกจะให้ลูกไปอยู่ด้วย แต่เอาไปฝากไว้กับคนอื่น”

“คนอื่นที่ไหน ไอ้เหมมันเป็นเพื่อนสนิทฉัน เธอไม่ต้องมาพูดกลับไปกลับมา เป็นแม่อย่ามาขัดขวางอนาคตลูก...เพรา ไปอยู่กับอาเหม ค่าใช้จ่ายทุกอย่างพ่อจ่ายเอง สอบติดก็ต้องได้เรียน”

นี่ไม่ใช่ครั้งแรก และดูท่าจะไม่ใช่ครั้งสุดท้าย กะเพราเหนื่อยหน่าย หากไม่แก่ตายก่อนคงมีวันที่สองคนนี้ญาติดีกันบ้าง

“พ่อ แม่...หยุดเถียงกันก่อน ไม่ต้องเถียงกัน ผมจะเป็นคนเสียสละรับเงินของทั้งพ่อและแม่เอง ไม่ลำเอียง ไปอยู่กับอาเหม พ่อโอนมาเลย แม่อยากจ่ายก็จ่ายมา ผมรับได้”

ลินดามองพลเมืองแล้วค้อนขวับวงใหญ่ แม้ว่าเขาจะช่วยส่งเสียลูกชายมาตลอดหลายปีแต่เธอก็ยังไม่ยอมที่จะญาติดีกับพลเมืองง่าย ๆ

“เลิกเถียงกันเถอะ ตั้งแต่เล็กจนโตผมเห็นพ่อกับแม่พูดกันดี ๆ ได้ไม่เกินสามประโยค ขอร้องละ เลิกทะเลาะกันไม่ได้ก็ต่างคนต่างอยู่เถอะ” กะเพราไม่รู้จะทำอย่างไรให้ทั้งสองคนสมานฉันท์กัน ในเมื่อดีกันไม่ได้ก็แยกกันให้จบ ๆ ไม่ต้องมาทะเลาะกันแบบนี้อีก

“แม่ไม่เคยอยากยุ่งกับมันหรอก ไอ้คนแบบนี้” ลินดาชำเลืองมองพลเมืองด้วยหางตา

“พ่อก็ไม่ได้อยากทะเลาะ แต่แม่แกน่ะสิ”

ลินดาหันกลับมาคว้าฝาหม้อที่อยู่ใกล้มือขึ้นพร้อมที่จะใช้มันเป็นอาวุธสู้รบกับพลเมือง

“ทำไม ฉันทำไม”

“ก็เธอมันขี้โวยวาย ตั้งแต่เด็กจนแก่ไม่เปลี่ยน”

“มันจะมากเกินไปแล้วนะ! ไอ้ผู้ชายปากเสีย”

“ถ้าปากไม่เสียไอ้เพรามันจะได้เกิดเหรอ เธอก็ชอบคนปากเสีย”

“แกอย่ามาพูดแบบนี้นะ ฟังแล้วจะอ้วก” ลินดาเขวี้ยงฝาหม้อในมือลอยละลิ่วผ่านหน้าพลเมืองไป

เคร้ง~~~

ต่อต้านก็แล้ว เข้าร่วมก็แล้วก็ไม่เห็นว่าจะมีทางไหนที่ทำให้ทุกอย่างมันดีขึ้น