LOGINในขณะที่สองนายบ่าวกำลังเอร็ดอร่อยกับอาหารสวรรค์ พวกเธอไม่รู้ตัวเลยว่า กลิ่นหอมอันทรงพลังของ ‘ผักบุ้งไฟแดง’ และ ‘ไข่ดาวทอดกรอบ’ ได้ถูกสายลมพัดข้ามกำแพงสูงตระหง่านของตำหนักเย็น ลอยไปแตะจมูกของเหล่าทหารองครักษ์สองนายที่ยืนเฝ้าเวรยามอยู่หน้าประตู!
“ฟุดฟิด... เจ้าได้กลิ่นอะไรหรือไม่ อาเป่า?” องครักษ์ร่างสูงเอ่ยถามสหาย จมูกของเขากำลังขยับไปมาอย่างควบคุมไม่ได้
“ได้กลิ่นสิพี่ใหญ่ กลิ่นมันหอม... หอมจนข้าแสบท้องไปหมดแล้ว นี่มันกลิ่นอาหารจากที่ใดกัน ห้องเครื่องหลวงอยู่ตั้งไกล ไฉนกลิ่นจึงลอยมาถึงที่นี่ได้” อาเป่ากลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ อาหารขององครักษ์ยามเช้ามีเพียงข้าวต้มใสๆ กับผักดองจืดชืด พอมาเจอกลิ่นซอสหอยนางรมปะทะกระเทียมเจียวเข้าไป ท้องของพวกเขาก็ร้องประท้วงอย่างหนัก
“กลิ่นมันลอยออกมาจาก... ด้านในตำหนักเย็น!” องครักษ์พี่ใหญ่ชี้มือไปยังบานประตูไม้ที่ถูกลั่นดานไว้ ทั้งสองมองหน้ากันด้วยความสงสัยระคนอยากรู้อยากเห็น ในตำหนักเย็นมีเพียงอดีตพระสนมหลินเฟยที่ถูกลือว่าสติวิปลาส กับนางกำนัลน้อยหนึ่งคน พวกนางไม่มีเสบียงตกถึงท้องมาตั้งแต่วันก่อน แล้วจะไปมีอาหารกลิ่นหอมหวนปานอาหารทิพย์เช่นนี้ได้อย่างไร? ด้วยความอดใจไม่ไหว ทั้งสองจึงค่อยๆ แนบใบหน้าเข้ากับรอยแตกของประตูไม้เพื่อแอบดูด้านใน
ภาพที่เห็นคือ พระสนมผู้เลอโฉมในชุดที่ถูกฉีกจนสั้นกุดไม่เหลือเค้ามารยาทสตรีชั้นสูง กำลังนั่งยองๆ คีบผักใบเขียวราดซอสสีเข้มเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย ใบหน้างามนั้นเปื้อนรอยยิ้มพริ้มเพราน้ำขิงที่หูตาไวราวกับเหยี่ยว สังเกตเห็นเงาตะคุ่มๆ และดวงตาสองคู่ที่ถ้ำมองผ่านรอยแตกของประตู เธอชะงักตะเกียบ สัญชาตญาณแม่ค้าและวิญญาณนักธุรกิจในสายเลือดพุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที!
‘หึหึ... เหยื่อมาแล้ว!’ น้ำขิงยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย เธอรีบคีบผักบุ้งที่เหลืออยู่ประมาณหนึ่งส่วน พร้อมกับไข่ดาวครึ่งฟอง ใส่ลงในถ้วยไม้ใบเล็ก แล้วเดินนวยนาด (เท่าที่สภาพจะอำนวย) ตรงไปยังประตูบานหนานั้นทันที
“นี่... พี่ชายองครักษ์สุดหล่อทั้งสองคนตรงนั้นน่ะ แอบดูสตรีทานข้าว มันผิดผีรู้หรือเปล่า?” น้ำขิงดัดเสียงหวานจ๋อยผ่านรอยแตกของประตู องครักษ์ทั้งสองสะดุ้งโหยง ถอยกรูดด้วยความตกใจ “พะ... พระสนม! พวกกระหม่อมมิได้ตั้งใจล่วงเกิน เพียงแต่... เพียงแต่...”
“เพียงแต่ทนกลิ่นหอมของ ‘อาหารสวรรค์’ จานนี้ไม่ไหวใช่หรือไม่?” น้ำขิงหัวเราะคิกคัก เธอยกถ้วยไม้ที่มีผักบุ้งไฟแดงส่งกลิ่นหอมฉุยลอดช่องประตูออกไปเล็กน้อย “เปิ่นกงรู้ว่าพวกเจ้าต้องทนกินข้าวต้มจืดชืด อาหารจานนี้ เปิ่นกงได้รับการประทานมาจากเทพเซียนเบื้องบน รสชาติอร่อยล้ำเกินกว่ามนุษย์ปุถุชนจะได้ลิ้มลอง...” เสียงกลืนน้ำลายขององครักษ์ทั้งสองดัง ‘เอื้อก’ อย่างพร้อมเพรียงกัน
“เปิ่นกงเห็นใจพวกเจ้าที่ต้องมาทนหนาวเฝ้าเวรยาม จะแบ่งให้ชิมสักนิดก็ย่อมได้... แต่ว่านะ...” น้ำขิงชักถ้วยกลับ เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง “ของประทานจากสวรรค์ จะให้เปล่าๆ ก็คงผิดกฎฟ้าดิน พวกเจ้าพอจะมี ‘สิ่งของแลกเปลี่ยน’ หรือไม่เล่า? เช่น... เงินแปะสักสองสามอีแปะ หรือไม่ก็ฟืนแห้งสำหรับก่อไฟสักมัดสองมัด?” องครักษ์อาเป่าที่ทนความหิวไม่ไหว ล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อทันที หยิบเอาเศษเงินก้อนเล็กๆ ออกมาสองก้อน ส่งลอดช่องประตูเข้าไป
“กระหม่อมมีเงินอยู่เท่านี้พ่ะย่ะค่ะ! ส่วนฟืนแห้ง คืนนี้กระหม่อมจะลอบนำมาส่งให้ที่รูกำแพงด้านหลังตำหนักพ่ะย่ะค่ะ! ขอพระสนมเมตตาประทานอาหารสวรรค์ให้พวกกระหม่อมด้วยเถิด!” น้ำขิงตาโตประกายวิบวับ รีบคว้าเศษเงินก้อนนั้นมาถือไว้ในมือ มันคือเงินตำลึงเงินของจริง! เธอยื่นถ้วยผักบุ้งไฟแดงลอดช่องประตูออกไปให้ทันที
“ดีมาก! ถือว่าพวกเจ้าตาถึง คืนนี้อย่าลืมเอาฟืนมาส่งล่ะ อ้อ! แล้วถ้าอยากกินอีก พรุ่งนี้เตรียมเงินมาด้วยนะจ๊ะ เปิ่นกงจะทำเมนูเด็ดกว่านี้ให้ชิม!”
เมื่อองครักษ์รับถ้วยไปและเดินจากไปเพื่อแบ่งกันชิมอย่างตะกละตะกลาม น้ำขิงก็ยืนยิ้มกริ่มมองก้อนเงินในมือ
[ติ๊ง!]
[ระบบไทยมาร์เก็ต: ตรวจพบการทำธุรกรรมการค้าครั้งแรกสำเร็จ!]
[ปลดล็อก ‘ระบบการค้าขั้นต้น’!]
[แต้มระบบที่ได้รับจากธุรกรรม: 100 แต้ม!] อดีตพริตตี้สาวหัวเราะร่วนเสียงใสสะท้อนไปทั่วตำหนักเย็น
“ฮ่าๆๆๆ รอดตายแล้วโว้ย! คอยดูเถอะ อีตาฮ่องเต้! ฉันจะเปลี่ยนตำหนักเย็นร้างๆ นี่ ให้เป็นภัตตาคารที่ทำเงินได้มากกว่าท้องพระคลังของนายให้ดู!”
กงล้อแห่งโชคชะตาและธุรกิจการค้าข้ามมิติ ได้เริ่มหมุนอย่างเป็นทางการแล้ว! น้ำขิงนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงไม้ที่ปูด้วยฟางแห้ง ในมือของเธอมีก้อนตำลึงเงินก้อนเล็กๆ ที่เพิ่งรีดไถ เอ้ย! แลกเปลี่ยนมาจากองครักษ์หน้าประตูตำหนักเย็นเมื่อเช้า เธอจับก้อนเงินนั้นขึ้นมากัดเบาๆ เพื่อทดสอบความแข็งตามสัญชาตญาณที่เคยดูในละครย้อนยุค ก่อนจะหัวเราะร่วนออกมาอย่างอารมณ์ดี
“ของแท้! เงินแท้ๆ เลยผิงเอ๋อร์! นี่คือทุนรอนก้อนแรกของการสร้างอาณาจักรไทยมาร์เก็ตของพวกเรา!” น้ำขิงชูก้อนเงินขึ้นเหนือหัว ดวงตาเป็นประกายวิบวับราวกับเห็นกระเป๋าแบรนด์เนมคอลเลกชันใหม่ ผิงเอ๋อร์ที่กำลังนั่งคุกเข่าพับเพียบเรียบร้อยอยู่ข้างๆ มองเจ้านายด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเทิดทูนบูชา นางไม่เข้าใจคำว่า ‘ไทยมาร์เก็ต’ หรือ ‘พริตตี้’ ที่พระสนมมักจะบ่นพึมพำ แต่สิ่งที่นางเข้าใจอย่างถ่องแท้คือ พระสนมหลินเฟยในยามนี้ แตกต่างจากอดีตราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน จากสตรีที่เอาแต่ใจ โมโหร้าย และเหยียบย่ำบ่าวไพร่ กลับกลายเป็นสตรีที่เข้มแข็ง ฉลาดเฉลียว และที่สำคัญ... ทำอาหารอร่อยจนนางแทบอยากจะกลืนลิ้นตัวเอง!
“พระสนมเก่งกาจที่สุดเลยเพคะ! เทพเซียนเบื้องบนจะต้องภูมิใจในตัวพระองค์แน่ๆ”ผิงเอ๋อร์ประจบประแจงด้วยความซื่อสัตย์
“แน่นอนสิ! แต่ว่านะผิงเอ๋อร์...” น้ำขิงหุบยิ้ม เปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจัง
“เงินแค่นี้มันยังไม่พอหรอก การจะเปิดร้านอาหารที่ยิ่งใหญ่ได้ เราต้องมี ‘ซัพพลายเชน’ หรือก็คือแหล่งวัตถุดิบที่มั่นคง ถ้าเราต้องคอยพึ่งระบบ... เอ๊ย พึ่งเทพเซียนประทานของให้ตลอดเวลา มันไม่ยั่งยืนหรอก เราต้องลงมือสร้างแหล่งผลิตวัตถุดิบด้วยตัวเราเอง!”
ว่าแล้วน้ำขิงก็ผุดลุกขึ้นยืน เดินนำหน้านางกำนัลน้อยทะลุผ่านโถงกลางของตำหนักเย็น ทะลวงใยแมงมุมและฝุ่นผง มุ่งหน้าไปยังพื้นที่ลานกว้างด้านหลังตำหนัก ซึ่งเป็นส่วนที่พวกเธอยังไม่ได้เข้าไปสำรวจอย่างจริงจัง เมื่อเปิดประตูด้านหลังออก ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำเอาน้ำขิงถึงกับสูดปากด้วยความตื่นตะลึง
ซูเจียวกุ้ยเฟยหน้าซีดเผือด นางคลานเข่าเข้าไปเกาะชายชุดเกราะของฮ่องเต้ น้ำตานองหน้า“ฝ่าบาท! หม่อมฉันไม่รู้เรื่องนะเพคะ! หม่อมฉันจงรักภักดีต่อฝ่าบาท ฝ่าบาททรงลืมความรักของพวกเราแล้วหรือเพคะ! นังหลินเฟยต่างหากที่เป็นปีศาจ! มันใช้มนต์ดำเสกเสบียง มันต้องเป็นตัวกาลกิณีแน่ๆ!”น้ำขิงที่ยืนฟังอยู่นาน ทนความตอแหลไม่ไหว เธอเดินกร่างเข้าไปหากุ้ยเฟย ยกเท้าขึ้นเขี่ยมือของกุ้ยเฟยออกจากชุดเกราะฮ่องเต้“โอ๊ยยย นังเจียวเจียว! หลักฐานมัดตัวแน่นหนาขนาดนี้ ยังจะกล้าแถอีกนะ! มนต์ดำบ้าบออะไรของแก นั่นมันสินค้าพรีเมียมจากระบบไทยมาร์เก็ตต่างหาก! คนที่เอาข้าวปลาอาหารไปซ่อนปล่อยให้ทหารอดตายอย่างพวกแกนั่นแหละ ที่เรียกว่าปีศาจตัวจริง!” ฮ่องเต้ทรงพยักหน้าเห็นด้วย ทรงตรัสด้วยสุรเสียงเด็ดขาด“ตระกูลซู ก่อกบฏสมคบคิดศัตรู ฉ้อราษฎร์บังหลวง โทษคือประหารเจ็ดชั่วโคตร! ริบทรัพย์สินทั้งหมดเข้าคลังหลวง! ส่วนซูเจียวกุ้ยเฟย... ปลดออกจากตำแหน่งสนม ให้ประทานยาพิษตามธรรมเนียมราชสำนัก ลากตัวพวกมันไป!” “ไม่!! ฝ่าบาท! ไว้ชีวิตหม่อมฉันด้วย! กรี๊ดดดด!” เสียงกรีดร้องของกุ้ยเฟยและเสนาบดีซูดังก้องสะท้านลานก่อนจะห่างออกไปและ
และในค่ำคืนนั้นเอง... ขณะที่น้ำขิงและไทเฮากำลังคีบเนื้อวากิวจุ่มซุปหม่าล่าเดือดปุดๆเสียงควบม้าสับเท้าเร็วรี่ก็ดังสนั่นมาถึงหน้าตำหนักรื่นรมย์ ทหารม้าเร็วส่งสารถลันเข้ามาคุกเข่ากลางห้องโถง ใบหน้าเปื้อนฝุ่นทว่าเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มกว้างแห่งความปีติ!“รายงานด่วนจากชายแดนพ่ะย่ะค่ะ! มหาชัยชนะ!กองทัพต้าเซ่าของเราบดขยี้ทัพแคว้นเป่ยจนราบคาบ! ฝ่าบาททรงตัดหัวแม่ทัพทัวป๋าหงได้ด้วยพระองค์เอง! บัดนี้... กองทัพหลวงกำลังยาตราทัพเสด็จกลับเข้าเมืองหลวงแล้วพ่ะย่ะค่ะ!!”เพล้ง!...ตะเกียบในมือน้ำขิงร่วงหล่นกระทบชาม หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำรัวยิ่งกว่าเสียงกลองรบ! ‘ชนะแล้ว! อีตาฮ่องเต้ชนะแล้ว! เขาปลอดภัย... และเขากำลังจะกลับมา!’น้ำขิงผุดลุกขึ้นยืน รอยยิ้มที่กว้างที่สุดในชีวิตปรากฏบนใบหน้า การรอคอยสิ้นสุดลงแล้วบุรุษผู้ยิ่งใหญ่กำลังจะกลับมาเคลียร์บิลค่าเสบียงสิบล้านแต้ม พร้อมกับคำสัญญาที่จะมอบ ‘ตำแหน่งที่คู่ควรที่สุด’ ให้แก่เธอ!ศึกนอกสิ้นสุดลงอย่างงดงาม และศึกในวังหลังก็กำลังจะถูกกวาดล้างจนหมดจด บัลลังก์หงส์เคียงข้างมังกรหนุ่ม กำลังเตรียมพร้อมต้อนรับเถ้าแก่เนี้ยสายเปย์ เสียงแตรเขาสัตว์ดังกึกก้องกังวา
พวกเราก็ต้องใช้ ‘กฎมณเฑียรบาล’ จัดการมัน! นังหลินเฟยเสกของประหลาดออกมามากมาย ทั้งเสบียงทหาร ทั้งน้ำแข็ง ทั้งอาหารที่รูปร่างหน้าตาพิลึกพิลั่น... สิ่งเหล่านี้ หากมองในแง่ดีก็คือของวิเศษ แต่หากมองในแง่ร้าย... มันคือ ‘มนต์ดำคุณไสย’ ที่ใช้ล่อลวงผู้คนต่างหาก!” กุ้ยเฟยแสยะยิ้มเย็นเยียบ นางตัดสินใจใช้จังหวะที่ฮ่องเต้ยังไม่กลับมา และขุนนางในราชสำนักหลายคนที่สูญเสียผลประโยชน์จากการที่หลินเฟยแจกเสบียงฟรี ต่างก็ผูกใจเจ็บและพร้อมจะร่วมมือกับตระกูลซู“ชุ่ยหลิง! ไปตามผู้บัญชาการทหารองครักษ์ฝ่ายใน และบรรดาขุนนางเฒ่าในสังกัดท่านพ่อของข้ามา เปิ่นกงจะนำกำลังไปบุก ‘ไทยมาร์เก็ต’ ของมันวันนี้! ข้อหาใช้มนต์ดำคุณไสยล่อลวงเบื้องสูง โทษของมันคือ ‘ประหารชีวิตสถานเดียว’!” ยามเว่ย (13.00 - 14.59 น.) ณ ตำหนักรื่นรมย์ (ไทยมาร์เก็ต โอมากาเสะ) น้ำขิงกำลังยืนหั่น ‘แซลมอนนอร์เวย์’ สดๆ ที่เพิ่งเบิกจากระบบ เพื่อเตรียมทำเมนู ‘ยำแซลมอนแซ่บปลาร้านัว’ ให้แก่ลูกค้าช่วงบ่าย ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของทหารนับร้อยนายก็ดังกระหึ่มขึ้น พร้อมกับเสียงทุบประตูดังปัง!“เปิดประตู! ถ่ายทอดคำสั่งจากซูเจียวกุ้ยเฟย ให้ตรวจค้นตำหนักรื่
“เถ้าแก่เนี้ย... เจิ้นจะไปแล้วนะ เจิ้นจะรีบไปรีบกลับมาเคลียร์บิลค่าเสบียงกับเจ้า”ทรงตรัสเย้าแหย่ น้ำขิงเม้มปาก ก่อนจะล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ หยิบ ‘เครื่องดื่มชูกำลังกระทิงแดง’ สองขวดที่ซ่อนไว้ ส่งให้พระองค์“เอ้านี่... ของแถมจากระบบ เอาไว้กินตอนออกรบนะเพคะ ห้ามตายเด็ดขาดนะฝ่าบาท ถ้าท่านตาย ใครจะมาจ่ายหนี้ค่าเสบียงสิบล้านแต้มให้ข้า!”ฮ่องเต้ทรงรับขวดเครื่องดื่มชูกำลังมาถือไว้ ทรงแย้มพระสรวลอ่อนโยนที่สุดเท่าที่เคยมีมา พระองค์ทรงเอื้อมพระหัตถ์ที่สวมถุงมือหนัง มาลูบพวงแก้มของนางอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นเต็มไปด้วยความรักและความอาวรณ์“รอเจิ้นกลับมานะ หลินเฟย... เมื่อสงครามสิ้นสุด เจิ้นจะมอบ ‘ตำแหน่ง’ ที่คู่ควรที่สุดในแผ่นดินนี้ ให้แก่เจ้าเพียงผู้เดียว” สิ้นพระดำรัส ฮ่องเต้ก็ทรงชักม้าหันหลังกลับ ทรงชูพระแสงดาบขึ้นฟ้า กองทัพต้าเซ่าเคลื่อนพลออกสู่สมรภูมิรบอย่างยิ่งใหญ่ ทิ้งให้น้ำขิงยืนหน้าแดงก่ำ หัวใจเต้นโครมครามอยู่ริมกำแพงวัง‘ตำแหน่งที่คู่ควรที่สุดงั้นเหรอ... บ้าจริง! นี่ตาฮ่องเต้กำลังขอฉันแต่งงานทางอ้อมใช่ไหมเนี่ย!’ น้ำขิงยกมือขึ้นกุมแก้มที่ร้อนผ่าวมหากาพย์สงครามที่ใช้ปลากระป๋องและบะ
“ระบบ! เปิดโหมดขายส่งคลังสินค้าทหาร! แลกแต้มสิบล้านแต้มเป็นเสบียงฉุกเฉินระดับพรีเมียม สั่งจ่ายลงตรงลานหน้าท้องพระโรงเดี๋ยวนี้!”[ติ๊ง! ยืนยันคำสั่งซื้อเสบียงทางทหารลอตใหญ่! ใช้แต้ม 10,000,000 แต้ม!][สถานะแต้มปัจจุบัน: 154,000 แต้ม][กำลังทำการเคลื่อนย้ายมวลสาร... โปรดระวังของหล่นทับ!]ทันใดนั้นเอง ท้องฟ้าที่สว่างไสวก็เกิดปรากฏการณ์ประหลาด แสงสีทองสว่างวาบขึ้นเหนือลานกว้างราวกับมีเทพบุตรจุติลงมา ขุนนางทุกคนต่างยกแขนขึ้นบังตาและร้องอุทานด้วยความหวาดกลัวตึง! ตึง! โครม!! เมื่อแสงสว่างจางลง ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำเอาทุกคน รวมทั้งเซ่าเซวียนฮ่องเต้ ถึงกับอ้าปากค้างจนขากรรไกรแทบหลุด! กลางลานหินอันกว้างใหญ่ ปรากฏภูเขากล่องกระดาษประหลาดและกระสอบพลาสติกสานสีขาวเรียงซ้อนกันสูงท่วมหัว กินพื้นที่กว้างขวางราวกับโกดังสินค้าขนาดยักษ์! มันมีจำนวนมากมายมหาศาลจนแทบจะบดบังทัศนียภาพของพระราชวัง!“นะ... นี่มัน... นี่มันคือเวทมนตร์อันใดกัน!” เสนาบดีกรมคลังล้มทรุดลงไปกองกับพื้น ชี้มือสั่นเทาไปยังภูเขาเสบียงน้ำขิงเดินไปที่กล่องกระดาษลังใบหนึ่ง เธอใช้มีดพกกรีดเทปกาวออก เผยให้เห็นกระป๋องโลหะสีแดงสดเงาวั
บรรยากาศภายในท้องพระโรงยามเช้าตรู่ของแคว้นต้าเซ่า มืดครึ้มและกดดันจนแทบจะหายใจไม่ออก แม้ท้องฟ้าภายนอกจะสว่างไสว ทว่าในใจของเหล่าขุนนางกลับเต็มไปด้วยเมฆหมอกแห่งความหวาดกลัว รายงานสถานการณ์ศึกจากชายแดนเหนือถูกส่งเข้ามาอย่างต่อเนื่อง ทุกฉบับล้วนมีเนื้อหาที่ทำให้ใจหาย ด่านอวี้เหมินกวนแตกพ่าย กองทัพม้าแสนนายของแคว้นเป่ยกำลังรุกคืบเข้ามาดุจคลื่นยักษ์แต่สิ่งที่เลวร้ายที่สุด ไม่ใช่ความแข็งแกร่งของศัตรู ทว่าคือ ‘ความอดอยาก’ ของทหารฝ่ายตน!“ทูลฝ่าบาท! ทัพหน้าของเราถอยร่นมาถึงเมืองหยางเฉิงแล้วพ่ะย่ะค่ะ! แม่ทัพใหญ่ส่งม้าเร็วมาแจ้งว่า ทหารของเราไม่มีเสบียงตกถึงท้องมาสองวันแล้ว! เรี่ยวแรงจะยกดาบแทบไม่มี หากภายในห้าวันไม่มีเสบียงส่งไปถึง กองทัพของเราคงต้องแตกพ่ายยับเยิน เมืองหลวงก็จะตกอยู่ในอันตรายพ่ะย่ะค่ะ!” เสนาบดีกลาโหมรายงานด้วยเสียงสั่นเซ่าเซวียนฮ่องเต้ประทับนั่งอยู่บนบัลลังก์มังกร พระพักตร์ที่เคยหล่อเหลาเย็นชาบัดนี้ตึงเครียดจนเส้นพระโลหิตปูดโปน ทรงตบพระหัตถ์ลงบนที่วางแขนเสียงดังสนั่น“กรมคลัง! เจิ้นสั่งให้พวกเจ้ารวบรวมเสบียงจากทุกสารทิศมาตั้งแต่เมื่อคืน ได้ความว่าอย่างไรบ้าง!” ฮ่องเต้ตวาดลั่น







