ตอนที่ 5

หนึ่งปีผ่านไป

นับตั้งแต่หลิวเมิ่งหรันมาอยู่ที่หมู่บ้านตระกูลหยางแห่งนี้ โดยไร้วี่แววของผู้เป็นสามีอย่างสิ้นเชิง ดูเหมือนนางจะถูกสามีทอดทิ้งอย่างสมบูรณ์แล้วสินะ!

เป่าหนิงที่ในตอนนี้อายุขวบเศษ เด็กน้อยที่กำลังหัดย่างก้าวโดยที่มีหลันมามาคอยประคองอยู่ไม่ห่างกาย

"ฮูหยิน! ท่านดูสิเจ้าคะ คุณชายน้อยหัดเดินได้แล้วเจ้าค่ะ ช่างเก่งเหลือเกิน ทูนหัวของบ่าว"

"เป่าเอ๋อมาหาแม่สิลูก"

"แมะ แมะ"

"ฮูหยิน คุณชายน้อยเรียกท่านได้แล้วเจ้าค่ะ คุณชายของเสี่ยวจูช่างฉลาดเฉลียวยิ่งนัก หากนายท่านได้เห็นจะต้องหลงรักคุณชายน้อยเป็นแน่" 

"เสี่ยวจู!"หลันมามาเอ่ยดุเสี่ยวจูเสียงดัง ที่อยู่ ๆหญิงสาวก็เอ่ยถึงนายท่านขึ้นมา ก่อนจะลอบมองสีหน้าของฮูหยิน แต่กลับพบกับความว่างเปล่า เช่นนี้หมายความว่าฮูหยินทำใจได้แล้วใช่หรือไม่

"ขออภัยเจ้าค่ะ"

"ช่างเถิด ถึงอย่างไรสักวันเขาสองคนพ่อลูกก็ต้องได้พบกัน แต่หากเขามิต้องการพบนั่นก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง"

"ฮูหยิน"

"เอาละ หลันมามา พรุ่งนี้ข้ากับเสี่ยวจูจะเดินทางเข้าเมืองหยางโจว คงต้องฝากให้ท่านดูแลเป่าหนิงสักวัน ข้าจะทิ้งให้หานซัวอยู่เป็นเพื่อนท่าน" 

"เจ้าค่ะ ท่านมิต้องห่วง บ่าวจะเป็นผู้ดูแลคุณชายน้อยเองเจ้าค่ะ" 

หลิวเมิ่งหรันพยักหน้าเบาๆ หานซัวคือน้องชายฝาแฝดของหานเข่อ เมื่อหกเดือนก่อนเพราะบิดามารดาของนางรู้สึกเป็นกังวล จึงได้ส่งองครักษ์ให้มาดูแลนางเพิ่มอีกหนึ่งคน ทำให้ในตอนนี้จวนของนางมีคนเพิ่มมาอีกหนึ่งคนแล้ว

พรุ่งนี้หลิวเมิ่งหรันตั้งใจว่าจะเข้าไปในตัวเมืองหยางโจวเพื่อสำรวจหลายๆสิ่งหลายๆอย่าง ไปพร้อม ๆกัน ในตอนนี้บุตรชายของนางเติบโตขึ้นมาก คงต้องถึงเวลาที่นางจำเป็นจะต้องมองหาลู่ทางเพื่อตัวนางบ้างแล้ว

จวนตระกูลหยาง

"ชิงเอ๋อ เจ้าอยากให้แม่ตรอมใจตายหรืออย่างไร เหตุใดเจ้าจึงได้ใจร้ายกับหรันเอ๋อร์นัก!"

"ท่านแม่ นางทำผิด"

"ทำผิด หึ! เจ้าเกลียดนาง อคติต่อนาง เพียงเพราะนางหึงหวงเจ้า เจ้าถึงกับขับไล่นางไปอยู่เรือนที่ห่างไกลถึงเพียงนั้น ฮือ ๆ ข้ามิคิดเลยว่าตัวข้าจะเลี้ยงดูบุตรชายให้ออกมาเป็นคนจิตใจอำมหิต ใจร้าย ใจดำได้ถึงเพียงนี้ เพียงเรื่องเล็กน้อย เจ้าถึงกับทอดทิ้งนางไปนานถึงปีกว่า"

"ท่านแม่ มิต้องห่วง นางย่อมสบายดี"

"หึ ชิงเอ๋อ! เมิ่งหรันรักเจ้า แม่รู้ว่าในตอนแรกจะเป็นนางที่ทำผิดต่อเจ้า แต่เจ้าสองคนก็แต่งงานร่วมผูกผมกันแล้ว เจ้าทำเช่นนี้ มิต่างจากหย่าขาดจากนางหรอกหรือ หากวันใดที่นางหมดรักเจ้า! เมื่อถึงวันนั้นเจ้าจะมาสำนึกเสียใจในภายหลังก็สายเกินไปแล้ว"

"ท่านแม่ ข้ายังมีงานต้องสะสาง ข้าขอตัวก่อนขอรับ"

"หึ! เจ้าไปทำงานที่เจ้ารักเถิด อย่าได้มาสนใจยายแก่เช่นข้าเลย" กล่าวจบฮูหยินผู้เฒ่าหยางก็เบือนหน้าหนีไม่หันมามองใบหน้าของบุตรชายอีก 

หยางลู่ชิงเองก็สับสนไม่น้อย เขานั่งมองดูกล่องไม่ที่บรรจุจดหมายหลายฉบับของหญิงสาวที่ส่งมา เป็นเขาที่มิคิดเปิดอ่านมันตั้งแต่แรก แต่หลังจากจดหมายฉบับสุดท้ายส่งมา จากวันนั้นจนกระทั่งถึงวันนี้ก็เป็นเวลาเกือบหนึ่งปีแล้วที่หลิวเมิ่งหรันมิได้ส่งจดหมายมาหาเข้าอีกเลย ก่อนจะเบือนหน้าหนีแล้วหันมาสนใจงานที่ของตนที่วางอยู่ตรงหน้า

ทางด้านหลิวเมิ่งหรันที่เดินทางมาถึงตัวเมืองหยางโจว ที่นี่ในยุคของนางก็เป็นที่ที่เหมาะแก่การทำธุรกิจ พื้นที่ ๆอยู่ติดกับทะเลเช่นนี้มีแต่สิ่งที่น่าสนใจ ในวันที่หญิงสาวเข้ามาในเมืองก็เพียงเพื่อสำรวจทุกสิ่งอย่างรวมถึงการดำเนินชีวิตของคนที่นี่ในยุคนี้ ก่อนจะพบว่าทุกอย่างก็ล้วนมีพร้อมหมด ขาดก็แค่เพียง...ความแปลกใหม่

หญิงสาวสังเกตเห็นว่าสตรีในเมืองหยางโจวเองก็แต่งกายอวดโฉมกันอยู่ไม่น้อย ทั้งเสื้อผ้าและเครื่องประดับก็ล้วนประณีตหรูหรา ไม่ได้แตกต่างจากเมืองหลวงลั่วหยางในความทรงจำของหลิวเมิ่งหรันมากนัก หากที่ใดมีสตรีที่นั่นย่อมต้องมีของใช้ฟุ่มเฟือย เพราะพวกนางสามารถเลือกซื้อได้ด้วยจำนวนเงินที่ไม่อั้น ก็ประชันความงามกันไปมา เมื่อนึกได้เช่นนั้นหลิวเมิ่งหรันก็ยกยิ้ม ในใจพลันรู้สึกตื่นเต้นอยากจะลงมือทำเสียตั้งแต่ตอนนี้ ได้แต่ปลอบประโลมใจตนเองให้ใจร่มๆ ค่อยๆคิดค่อยๆทำ

นางเองเป็นเพียงสตรีผู้หนึ่งจะรีบร้อนเกินไปเกรงว่าจะไม่ดีต่อตนเอง แต่เพราะมีเบื้องหลังที่ไม่ธรรมดาทำให้หลายๆอย่างดูง่ายขึ้น ไม่ว่าจะเป็นชื่อเสียงของสามีที่เป็นขุนนางขั้นหนึ่งรั้งตำแหน่งเสนาบดีกลาโหม และบิดาของนางที่เป็นถึงท่านแม่ทัพบูรพาสร้างคุณงามความดีมาตั้งแต่รุ่นสู่รุ่นของตระกูลหลิวที่เป็นนักรบมากว่าสามรุ่นแล้ว

หลิวเมิ่งหรันตัดสินใจให้หานเข่อบังคับรถม้าไปยังจวนผู้ว่า ก่อนจะขอพบผู้ว่าการหยางโจวเป็นการส่วนตัว แต่เพราะเขาไม่อยู่จึงได้พบเพียงผู้ช่วยของเขา ติงฉีเล่อ ปีนี้อายุยี่สิบสาม ใบหน้าหล่อเหลาท่าทางราวกับบัณฑิตของเขาทำให้เขาได้รับความไว้วางใจเมื่อปีก่อนชายหนุ่มสอบได้ในตำแหน่งจี่เหริน หากแต่การสอบจอหงวนในครั้งต่อไปจะมีอีกในสองปีข้างหน้า ผู้ว่าการหยางโจวเห็นท่าทางฉลาดเฉลียวของเขาจึงได้เอ่ยทาบทามให้เขาเข้ามาทำงานกับตน เพื่อรอสอบจอหงวนในอีกสองปีข้างหน้า

ชายหนุ่มเดินออกเข้ามาในห้องรับรองก่อนจะพบกับสตรีผู้หนึ่ง ใบหน้าที่งดงามล่มเมืองและท่าทางที่ดูอ่อนโยนและสูงศักดิ์ทำให้เขามิอาจมองข้ามนางได้เลย

"ไม่ทราบว่าแม่นางต้องการพบใต้เท้าซ่ง มีธุระอันใดหรือ" หลิวเมิ่งหรันลุกขึ้นก่อนจะกล่าวด้วยเสียงอันไพเราะทำให้ชายหนุ่มถึงกับเคลิ้ม

"ท่านผู้นี้คือ..."

"ข้าน้อยติงฉีเล่อ เป็นผู้ช่วยใต้เท้าซ่งขอรับ"

"อ๋อ ที่แท้ก็ท่านติง ข้าหลิวเมิ่งหรันเป็นฮูหยินของท่านเสนาบดีกลาโหม หยางลู่ชิง" ติงฉีเล่อได้ยินที่หญิงสาวแนะนำตัวก็เกิดแปลกใจ เหตุใดสตรีสูงศักดิ์เช่นนี้จึงได้มาอยู่ในที่แห่งนี้ได้

"คารวะหยางฮูหยิน"

"ท่านติงอย่าได้มากพิธี"

"เชิญหยางฮูหยินนั่งก่อนเถิด"

"ขอบคุณท่านมากเจ้าค่ะ"

"หยางฮูหยินมีเรื่องใดให้ข้ารับใช้โปรดกล่าวมาเถิดอย่าได้เกรงใจ"

"เช่นนั้น ข้าคงต้องขอรับกวนท่านติงเสียแล้ว พอดีว่าข้าสนใจอยากจะซื้อตึกที่อยู่ติดกับท่าเรือด้านฝั่งทิศตะวันออกโน้น แต่ว่าข้าเป็นเพียงสตรีผู้หนึ่งทั้งยังมิรู้ว่า คนที่นี่เป็นอย่างไร เกรงว่าจะถูกเอาเปรียบจึงได้มาขอความช่วยเหลือจากท่าน หวังว่าท่านติงจะเมตตาข้าสักนิด"

ติงฉีเล่อเคยได้ยินข่าวเมื่อราวปีก่อนว่าหมู่บ้านตระกูลหยางนั้น มีหยางฮูหยินที่ร่างกายไม่แข็งแรงมาอาศัยอยู่ในหมู่บ้าน แต่มิคิดว่าจะใช่สตรีผู้นี้หรือไม่ แต่ดูๆไปแล้วนางก็มิได้ดูขี้โรคอย่างที่เล่าลือ แต่ใครจะรู้เล่าว่าเรื่องราวเรือนหลังของตระกูลใหญ่นั้นมักซับซ้อนเสมอ ชายหนุ่มได้ฟังเช่นนั้นก็เกิดความเห็นใจ นางเป็นสตรีตัวคนเดียว ย่อมต้องถูกรังแกเป็นแน่ แต่หากนางนั้นเลือกจะใช้ประโยชน์จากอิทธิพลของสามีได้นั่น ย่อมเป็นสตรีที่ไม่ธรรมดา

"ฮูหยินโปรดวางใจ ที่ตรงนั้นปิดกิจการมานานแล้ว เพราะมีข่าวลือที่ไม่ดีนัก"

"เรื่องผีนะหรือ"

"เป็นเช่นนั้น"

"ท่านติงโปรดวางใจ พอดีว่าข้ามิกลัวผี"

"หากฮูหยินกล่าวเช่นนั้น ข้าน้อยจะลองเรียกนายหน้าเพื่อพาท่านไปดูที่นั่นดีหรือไม่"

"ต้องรบกวนท่านติงแล้ว"

"มิได้ๆ ท่านเป็นเพียงสตรี เรื่องเช่นนี้ให้ข้าน้อยช่วยเหลือย่อมเป็นเรื่องที่เหมาะสม"

ติงฉีเล่อส่งทหารยามออกไปตามตัวนายหน้ามาที่จวนผู้ว่า ชายชราเห็นว่าตนถูกตามตัวก็ตกใจไม่น้อย แต่เมื่อมาถึงก็พบกับสตรีโฉมสะคราญผู้หนึ่ง ท่านติงฉีเล่ายังแนะนำว่านางคือ หยางฮูหยิน ฮูหยินของท่านเสนาบดีกลาโหม หญิงสาวต้องการซื้อตึกและจวนแต่เพราะไม่ค่อยคุ้นเคยจึงได้ให้ คนของจวนผู้ว่าช่วยเป็นธุระให้ เช่นนี้ เถียนห่าวผู้เป็นนายหน้าจึงปฏิบัติต่อหญิงสาวค่อนข้างดี ทั้งยังให้ราคาที่ดีต่อใจหลิวเมิ่งหรันยิ่งนัก

ชายชราพานางไปดูตึกแห่งนั้นที่ถูกปิดมานาน เพราะข่าวลือที่ไม่ค่อยดี แต่หญิงสาวสังเกตดูทำเลแล้วและมั่นใจว่าที่นี่เหมาะสม หรืออาจเรียกได้ว่าทำเลทองก็ว่าได้ โดยตึกไม้สามชั้นแห่งนี้ว่างอยู่เป็นจำนวนห้าห้อง แต่ละห้องก็มีความกว้างราวสิบห้าจั้ง(1จั้งเท่ากับ 2.5 เมตร) ก่อนจะตัดสินใจซื้อที่นี่ ชายชราเห็นว่าตนขายที่ตรงนี้ได้ก็ดีใจยิ่งนัก เพราะตั้งแต่มีข่าวลือไม่ดีก็ไม่มีผู้ใดกล้าซื้อมันเลยทำให้เขาจมทุนอยู่นาน เมื่อเห็นว่าหญิงสาวไม่มากความทั้งยังซื้อง่ายจึงได้ลดราคาให้พิเศษเพียงแค่ห้าพันตำลึงทองเท่านั้น ซึ่งเป็นราคาที่ถูกแสนถูกราวกับได้เปล่า หลิวเมิ่งหรันลอบยกยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะให้สาวใช้จ่ายเงินออกไปโดยที่ใบหน้าไม่เปลี่ยนสีแม้แต่น้อย ก่อนจะเดินทางต่อเพื่อไปดูจวนสักหลังหนึ่งเอาไว้ในยามฉุกเฉินจะได้ไม่ต้องเสียเวลาไปกลับ

และพบว่ามีจวนหลังหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากจวนผู้ว่า เป็นจวนของเศรษฐีผู้หนึ่งที่ต้องการจะย้ายเรือนไปอยู่กับบุตรชายในเมืองหลวง สองสามีภรรยาจึงได้บอกขายจวนของตนเอง พื้นที่จวนขนาดกว่าห้าสิบหมู่ ไม่เล็กไม่ใหญ่ มีเรือนยิบย่อยด้านใน ถึงเจ็ดเรือนเพียงเท่านี้ก็ทำให้หลิวเมิ่งหรันรู้สึกพอใจเป็นอย่างมาก ก่อนจะตกลงซื้อในทันที

การตัดสินใจซื้ออย่างง่ายดายของหญิงสาวทำให้ติงฉีเล่อรู้สึกแปลกใจไม่น้อย นางเพียงมองผ่านและคิดคำนวณในใจเพียงเท่านั้น ก่อนจะตกลงใจซื้อมันด้วยราคาที่ไม่ได้แพงอย่างที่คิดเพราะว่านางให้เถียนห่าวที่เป็นนายหน้าพาเข้าไปหาสองสามีภรรยา ก่อนจะออกมาด้วยสีหน้าระรื่น พร้อมกับแจ้งว่าตกลงซื้อทันที

สำหรับราคานั้นสองสามีภรรยาลดให้นางเหลือเพียงสองหมื่นตำลึงทองเท่านั้น ซึ่งโดยปกติแล้วจวนหลังใหญ่เพียงนี้จะต้องราคาไม่ต่ำกว่าสี่ถึงห้าหมื่นตำลึงทองเป็นอย่างต่ำ แต่หลิวเมิ่งหรันที่เข้าไปพบคนทั้งสองเพียงไม่นานก่อนจะกลับออกมา แล้วชายชราผู้เป็นเจ้าของเรือนกับภรรยาก็ตัดสินใจขายจวนให้นางให้ราคาที่น่าตกใจยิ่งนัก

ชายหนุ่มยกยิ้มที่มุมปากเบาๆ นางช่างเป็นสตรีที่ไม่ธรรมเสียจริง