ตอนที่ 4

เมื่อกลับถึงเรือนหญิงสาวก็ตรงไปยังห้องนอนทันที ก่อนจะพบกับบุตรชายอายุราวสามเดือนนอนกลิ้งไปมาส่งเสียงหัวเราะกับหลันมามาอยู่

หลังจากที่หลิวเมิ่งหรันมิได้รับการตอบรับจากสามี หญิงสาวจึงตัดสินใจเขียนจดหมายถึงผู้เป็นบิดาและมารดา ก่อนทั้งคู่จะส่งหลันมามาให้มาช่วยดูแลหลานชายตัวน้อยทันที หญิงสาวมิได้เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นระหว่างนางและสามีให้บิดาและมารดาได้รับรู้ บอกเล่าเพียงว่าสิ่งที่ทำเป็นตัวนางเองที่ต้องการ ทั้งคู่มิได้กล่าวสิ่งใดได้แต่เคารพในการตัดสินใจของหญิงสาว ทั้งยังกล่าวอีกว่าหากไม่ไหวก็ให้กลับมายังบ้านเดิม ที่นั่นทุกคนพร้อมต้อนรับนางกลับไป หลิวเมิ่งหรันได้แต่กลั้นน้ำตาเมื่ออ่านจดหมายของบิดามารดาจบ

ภพก่อนนางเป็นเด็กกำพร้า ต้องอดทนนอนในลังกระดาษและอาศัยเศษอาหารที่เหลือในถังขยะเพื่อประทังชีวิตจนกระทั่งอายุแปดขวบได้พบกับ หลิวเต๋อเหลียง บิดาบุญธรรมของนาง ในขณะนั้นชายหนุ่มบาดเจ็บสาหัสจากการตามล่า เมิ่งหรันที่ยังเป็นเพียงเด็กน้อยตัวผอมแห้งรู้สึกสงสารจึงลากร่างสูงเข้ามาหลบอยู่ในกล่องกระดาษของนาง ก่อนจะนำผ้าและขยะไปเทกลบเกลื่อนรอยเลือดที่เปื้อนตามทาง โชคดีที่ค่อยข้างมืดหากมิสังเกตก็จะไม่เห็นสิ่งผิดปกติ หลังจากที่ชายหนุ่มฟื้นขึ้นมาก็กล่าวขอบคุณเด็กน้อยก่อนจะยื่นสินน้ำใจให้เธอเป็นจำนวนเงินหลายหมื่นหยวน จะเรียกว่าโชคชะตาหรือเหตุผลอันใดก็ตามเมิ่งหรันมิได้รับเงินก้อนนั้น แต่ขอติดตามชายหนุ่มผู้นั้นกลับไปที่บ้านแทน

"เธอกลับไปกับฉันไม่ได้หรอก ชีวิตของชั้นมันสกปรกเกินไป" เมิ่งหรันได้แต่ส่ายหน้าก่อนจะจ้องมองชายหนุ่มด้วยแววตาจริงจัง

"หนูไม่มีบ้าน ขอแค่มีบ้านให้ซุกหัวนอนก็พอแล้ว" เมื่อหลิวเต๋อเหลียงมองไปรอบ ๆก็พบว่าชีวิตของเด็กน้อยช่างน่าอนาถยิ่งนัก ที่ซุกหัวนอนที่มีเพียงกล่องลังขนาดใหญ่ ร่างกายที่กำลังโตขึ้นทุก ๆวัน หากปล่อยเช่นนี้ต่อไป คงไม่แคล้วต้องถูกลากไปข่มขืนในสักวัน ชายหนุ่มยื่นมือออกมาก่อนจะกุมมือเล็กของเมิ่งหรันแล้วพาเด็กน้อยกลับไปที่คฤหาสน์หลังใหญ่ 

หลิวเต๋อเหลียงให้คนคอยดูแลเมิ่งหรันอย่างดี พร้อมกับรับตัวเธอเป็นลูกสาวบุญธรรม ทำให้หลังจากนั้นเด็กน้อยจึงกลายมาเป็นทายาทคนเดียวของหลิวเหลียนกรุ๊ป ที่มีเบื้องหลังเป็นธุรกิจสีเทาทุกประเภท จากเด็กน้อยวัยแปดขวบในวันนั้น ยี่สิบปีผ่านไปกับการเข้าดูแลหลิวเหลียนกรุ๊ปอย่างเต็มรูปแบบ หญิงสาวถูกขัดเกลาและถูกสอนสั่งทุกสิ่งอย่างจนเชี่ยวชาญ อาจารย์ที่ถูกเชิญมาสอนก็ล้วนเป็นคนที่เก่งกาจ ชีวิตที่เพียบพร้อมนี้เบื้องหลังกลับเต็มไปด้วยกลิ่นเลือด และการห้ำหั่นอยู่ตลอดเวลา หลิวเต๋อเหลียนประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตในวัยห้าสิบปี ทำให้หลิวเมิ่งหรันเกิดความสูญเสียครั้งใหญ่ หญิงสาวถึงกับซวนเซไม่เป็นท่าเมื่อบิดาบุญธรรมมาจากไป เธอยังไม่ได้ตั้งตัวทำให้เธอเองจมอยู่กับความเจ็บปวดนานร่วมเดือนจนกระทั่งร่างกายทรุดโทรม ในขณะที่ทุกสิ่งทุกอย่างดับวูบไป หญิงสาวก็มาโผล่ที่นี่ ที่ ๆไม่รู้จัก ที่ ๆไม่คุ้นเคย อยู่ในร่างของหญิงสาวที่มีชื่อแซ่เดียวกันกับเธอ

หลิวเมิ่งหรันได้แต่บอกตัวเองว่าเป็นเช่นนี้ก็ดีแล้ว นับตั้งแต่พ่อบุญธรรมจากไปชีวิตเธอก็ไม่มีใครอีกแล้ว แต่เมื่อหลุดข้ามมิติมาที่นี่ หลิวเมิ่งหรันกลับมีครบทั้งพ่อและแม่ เช่นนั้นชีวิตนี้ก็ขอให้เธอได้ใช้มันอย่างคุ้มค่าสักครั้งทีเถิด!

"ฮูหยิน ท่านไปพักเถิดเจ้าค่ะ บ่าวจะเป็นผู้ดูแลคุณชายน้อยเอง"

"เช่นนั้นก็รบกวนหลันมามาด้วยก็แล้วกัน"

"เจ้าค่ะ"

"เสี่ยวจู ประเดี๋ยวเจ้าตามข้าเข้าไปในห้องทีเถิด"

"เจ้าค่ะฮูหยิน"

หลิวเมิ่งหรันสั่งให้เสี่ยวจูนำสมุดจดรายการสินเดิมของนางออกมาให้นางดู ก่อนจะพบว่าสินเดิมที่นางมีนั้นส่วนใหญ่เป็นทองคำหลายหมื่นตำลึงทองและมีตั๋วเงินอีกนับแสนตำลึงที่ถูกเก็บไว้ในช่องลับของหีบสินเดิมเป็นอย่างดี เมื่อหญิงสาวได้เห็นจำนวนเงินที่มีอยู่ก็ได้แต่พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ เช่นนี้แม้ว่าสามีของนางจะทอดทิ้งนางไปตลอดชีวิต นางและบุตรชายก็ไม่มีวันอดตายเป็นแน่

"ที่นี่ห่างจากเมืองหยางโจวมากน้อยเพียงใดหรือ"

"เอ่อ บ่าวก็มิทราบเจ้าค่ะ ประเดี๋ยวบ่าวไปเรียกท่านหานเข่อมาสอบถามดีหรือไม่เจ้าคะ"

"เจ้าไปสอบถามมาก็พอ"

"ได้เจ้าค่ะ บ่าวจะรีบไปเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ" เพียงไม่นานร่างของสาวใช้คนสนิทก็กลับมาพร้อมกับคำตอบที่นางเฝ้ารอ

"ว่าอย่างไรบ้าง"

"จากเหลียนถงเดินทางถึงเมืองหยางโจวใช้เวลาเดินทางด้วยรถม้าราว ๆเพียงชั่วยามก็ถึงเจ้าค่ะ ฮูหยินจะเดินทางไปหยางโจวหรือเจ้าคะ"

"อืม...ข้าว่าจะออกไปสำรวจบางอย่าง แล้วจะกลับมาทันเวลากินนมของเป่าหนิงหรือไม่"

"เกรงว่าจะมืดค่ำเสียก่อนเจ้าค่ะ"

"เช่นนั้น ก็รอไปก่อนก็แล้วกัน รอให้เป่าหนิงโตมากกว่านี้อีกสักหน่อยค่อยไปก็ยังมิสาย"

"เจ้าค่ะฮูหยิน"

"เจ้ามีอันใดก็ไปทำเถิด ข้าว่าจะนอนพักสักประเดี๋ยว"

"เจ้าค่ะ" เสี่ยวจูเดินเข้ามาประคองหลิวเมิ่งหรันนอนลงบนเตียงก่อนจะดึงผ้าห่มผืนบางขึ้นมาคลุมถึงสะโพกของนาง หลิวเมิ่งหรันที่แต่เดิมเป็นคนช่างสังเกตได้แต่มองการกระทำของสาวใช้คนสนิทอย่างเงียบๆ ก่อนจะเอ่ยขอบคุณนาง

"ขอบใจเจ้ามาก"

"มิเป็นอันใดเจ้าค่ะ ท่านพักผ่อนเถิดเจ้าค่ะ บ่าวจะไปช่วยหลันมามาดูแลคุณชายน้อยเอง"

"อืม"

บิดามารดาของนางนอกจากจะส่งหลันมามามาดูแลนางแล้ว ยังส่งหานเข่อซึ่งเป็นองครักษ์ของบิดามาช่วยดูแลนางอีกแรง ทำให้ในตอนนี้ที่เรือนมีคนเพิ่มขึ้นรวมเป็นห้าคนแล้ว หลิวเมิ่งหรันจะต้องคิดหาวิธีเพิ่มพูนรายได้ที่มีอยู่ให้มากขึ้นอีก หากวันข้างหน้ามีผู้คนมาพึ่งพานางเพิ่มขึ้น จะได้มิต้องลำบาก

ในขณะที่หัวเล็ก ๆของนางคิดทบทวนเรื่องราวซ้ำไปซ้ำมา หนังตาก็เริ่มจะหนักอึ้งก่อนจะค่อยๆปิดลงในที่สุด