ตอนที่5 หมากกระดานใหม่

แสงเทียนไขในตำหนักทรงอักษรวูบไหวตามแรงลมที่ลอดผ่านหน้าต่างไม้ฉลุลายมังกร ก่อให้เกิดเงาตะคุ่มเต้นระบำอยู่บนผนังห้องราวกับภูตผีปีศาจที่กำลังเย้ยหยันชะตากรรมของผู้เป็นเจ้าของห้อง

‘จ้าวเหยียน’ ฮ่องเต้หนุ่มแห่งราชวงศ์ต้าเยี่ยน ประทับนั่งอยู่หลังโต๊ะทรงงานที่เต็มไปด้วยกองฎีกา พระพักตร์ที่ยังคงเค้าความเยาว์วัยดูอิดโรยและหมองคล้ำยิ่งกว่าราษฎรสามัญชนที่ตรากตรำทำงานหนักเสียอีก พระหัตถ์ที่จับพู่กันสั่นระริกเล็กน้อยขณะจรดปลายขนสัตว์ลงบนผ้าแพรสีเหลืองทอง

“ฝ่าบาท พระทัยเย็นๆ พ่ะย่ะค่ะ” ขันทีชราคนสนิทกระซิบเตือนด้วยความเป็นห่วง พลางรินชาร้อนถวาย “หากทรงรีบร้อนเกินไป ลายพระหัตถ์อาจจะไม่สมบูรณ์”

จ้าวเหยียนสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามข่มความหวาดกลัวที่กัดกินจิตใจมาตลอดหลายปี “เจิ้น เรารอไม่ได้แล้ว คืนนี้เว่ยชิงกลับมาถึงเมืองหลวงแล้ว หนิงอันก็แอบไปพบเขา หากช้าไปกว่านี้ มู่หรงเจวี๋ยจะต้องรู้ทันและขัดขวางแน่”

ดวงตาของมังกรหนุ่มทอประกายวาวโรจน์ด้วยความหวังอันริบหรี่

ราชโองการฉบับนี้คือ ‘ไพ่ตาย’ ใบสุดท้ายที่พระองค์จะใช้เดิมพัน ราชโองการพระราชทานสมรสระหว่าง องค์หญิงจ้าวหนิงอัน กับ แม่ทัพทิศอุดรเว่ยชิง

หากสองตระกูลใหญ่เกี่ยวดองกัน หากกองทัพทิศอุดรสามแสนนายกลายมาเป็นราชบุตรเขย อำนาจของมู่หรงเจวี๋ยย่อมต้องถูกสั่นคลอน และน้องสาวเพียงคนเดียวของพระองค์และบัลลังก์ก็จะรอดพ้นจากเงื้อมมือของอสรพิษผู้นั้น

“เสร็จแล้ว” จ้าวเหยียนวางพู่กันลง แย้มสร้อยพระโอษฐ์อย่างดีใจเมื่อเห็นตราประทับลัญจกรสีชาดประทับลงบนราชโองการอย่างสมบูรณ์ “เจ้าจงรีบนำราชโองการนี้ไปประกาศที่จวนสกุลเว่ยและตำหนักหนิงอันทันทีที่ฟ้าสาง ห้ามให้ผู้ใดรู้เด็ดขาด!”

“รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ!” ขันทีชรารับราชโองการม้วนนั้นมาประคองไว้ด้วยสองมือราวกับเป็นของล้ำค่าที่สุดในชีวิต

ปัง!

เสียงประตูตำหนักทรงอักษรที่ควรจะปิดสนิท ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรงจนบานประตูไม้สักทองกระแทกผนังเสียงดังสนั่น ลมกรรโชกแรงพัดเข้ามาวูบใหญ่จนเทียนไขหลายเล่มดับวูบลง เหลือเพียงความมืดสลัวและแสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามา

ขันทีชราสะดุ้งสุดตัวจนราชโองการในมือแทบหล่น จ้าวเหยียนผุดลุกขึ้นยืน ตัวแข็งทื่อด้วยความตระหนก

“ใคร! บังอาจนัก! ทหาร! ทหารไปไหนหมด!” ฮ่องเต้หนุ่มตวาดลั่น แต่เสียงของพระองค์กลับก้องสะท้อนไปมาในความว่างเปล่า ไม่มีทหารองครักษ์แม้แต่คนเดียววิ่งเข้ามา

มีเพียงเสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ก้าวเข้ามาอย่างเชื่องช้า สม่ำเสมอ และเยือกเย็น

รองเท้าบูทหนังสีดำสนิทหยุดลงกลางห้อง ร่างสูงสง่าในชุดขุนนางเต็มยศยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางเงามืด ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะประดับด้วยรอยยิ้มบางเบา บัดนี้เรียบตึงดุจแผ่นศิลา ดวงตาคมกริบจ้องมองมายังมังกรหนุ่มบนบัลลังก์ราวกับกำลังมองลูกไก่ในกำมือ

“ดึกดื่นป่านนี้แล้ว ฝ่าบาทยังทรงงานอยู่อีกหรือพ่ะย่ะค่ะ? ช่างเป็นมหากรุณาธิคุณต่อปวงประชาเสียจริง”

น้ำเสียงนั้นทุ้มต่ำ นุ่มนวล แต่แฝงไปด้วยรังสีสังหารที่รุนแรงจนอากาศในห้องดูเหมือนจะลดอุณหภูมิลงฉับพลัน

“มะ.. มู่หรงเจวี๋ย” จ้าวเหยียนเรียกชื่ออีกฝ่ายเสียงสั่น ขาที่เคยยืนมั่นคงเริ่มอ่อนแรงจนต้องทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อีกครั้ง “เจ้า... เจ้าเข้ามาได้อย่างไร ทหารยาม”

“ทหารยามหรือพ่ะย่ะค่ะ?” มู่หรงเจวี๋ยเลิกคิ้วเล็กน้อย “พวกเขาง่วงนอน กระหม่อมเลยอนุญาตให้พวกเขาไป ‘นอนหลับ’ กันหมดแล้ว ตลอดกาล”

คำว่า ‘ตลอดกาล’ นั้นเน้นย้ำชัดเจนจนจ้าวเหยียนหน้าซีดเผือด

มู่หรงเจวี๋ยเดินเข้ามาใกล้โต๊ะทรงงานอย่างไม่เกรงกลัวอาญาสิทธิ์ เขาปรายตามองขันทีชราที่ยืนตัวสั่นงันงกอยู่ข้างๆ เพียงแค่ปรายตามอง ขันทีผู้นั้นก็เข่าอ่อนทรุดลงหมอบกราบกับพื้น ตัวสั่นราวกับเจ้าเข้า

“นั่นอะไรในมือเจ้ากงกง?” ราชครูหนุ่มถามเสียงเรียบ

“มะ ไม่มี ไม่มีสิ่งใดพ่ะย่ะค่ะ” ขันทีเฒ่าพยายามซ่อนม้วนผ้าแพรไว้ด้านหลัง

“โอ้” มู่หรงเจวี๋ยลากเสียงยาว เขาเดินอ้อมโต๊ะทรงงานมายืนซ้อนหลังขันที ก่อนจะเอื้อมมือไปดึงราชโองการออกมาจากมือที่สั่นเทานั้นอย่างง่ายดาย

“อย่านะ! คืนมาเดี๋ยวนี้!” จ้าวเหยียนตะโกนห้าม พยายามจะเอื้อมมือไปแย่งคืน แต่สายตาพิฆาตของมู่หรงเจวี๋ยที่ตวัดกลับมามองทำให้พระองค์ชะงักค้าง ราวกับถูกตรึงด้วยหมุดที่มองไม่เห็น

มู่หรงเจวี๋ยคลี่ราชโองการออกอ่านอย่างช้าๆ ริมฝีปากได้รูปขยับอ่านข้อความในใจ ก่อนจะเหยียดยิ้มที่มุมปาก รอยยิ้มที่ดูน่ากลัวเสียยิ่งกว่าใบหน้าบึ้งตึง

“ราชโองการพระราชทานสมรส ระหว่างองค์หญิง หนิงอัน กับแม่ทัพเว่ยชิง” เขาอ่านทวนเสียงดังฟังชัด น้ำเสียงเจือความขบขัน “ลายพระหัตถ์งดงาม สำนวนสละสลวย ฝ่าบาททรงมีพรสวรรค์ด้านอักษรศาสตร์จริงๆ เสียดาย ที่ทรงไร้พรสวรรค์ด้านการเมือง”

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร!” จ้าวเหยียนกัดฟันถาม แม้ในใจจะหวาดกลัวจนแทบสิ้นสติ