ตอนที่6 ไพ่ทุกใบในมือ

มู่หรงเจวี๋ยม้วนราชโองการเก็บอย่างประณีต แล้วถือมันไว้ในมือข้างหนึ่ง เขาเดินเข้าประชิดตัวฮ่องเต้ ใช้ราชโองการม้วนนั้นเคาะเบาๆ ที่บ่าของโอรสสวรรค์ เป็นกิริยาที่จาบจ้วงล่วงเกินจนโทษประหารเจ็ดชั่วโคตรก็ยังน้อยไป แต่ ณ เวลานี้ กฎหมายใดๆ ก็ไม่อาจใช้กับบุรุษผู้นี้ได้

“ฝ่าบาททรงคิดจริงๆ หรือพ่ะย่ะค่ะ ว่าการจับคู่มังกรพลัดถิ่นอย่างเว่ยชิง กับหงส์ปีกหักอย่างองค์หญิง จะสามารถต่อกรกับพยัคฆ์อย่างกระหม่อมได้?”

มู่หรงเจวี๋ยโน้มตัวลงมากระซิบข้างพระกรรณของฮ่องเต้ กลิ่นอายความตายแผ่ซ่านออกมาจากลมหายใจของเขา

“แม่ทัพทิศอุดรผู้นั้น ชะตาขาดตั้งแต่ก้าวเท้าเข้าเมืองหลวงแล้ว หากฝ่าบาทยังดึงดันจะมอบองค์หญิงให้เขา ก็เท่ากับส่งน้องสาวของพระองค์ไปลงหลุมศพพร้อมกัน”

“เจ้าจะทำอะไรเขา! เขาเป็นขุนนางตงฉิน เป็นเสาหลักของแผ่นดิน!” จ้าวเหยียนเถียงเสียงแข็ง

“เสาหลักที่ผุกร่อน ย่อมต้องถูกรื้อถอน” มู่หรงเจวี๋ย ตอบกลับทันควัน เขาผละตัวออกมา ยืนกอดอกมองฮ่องเต้ด้วยสายตาเวทนา “กระหม่อมมีหลักฐานว่ากองทัพทิศอุดรยักยอกเสบียงหลวง ค้าขายอาวุธเถื่อนกับชนเผ่านอกด่าน หลักฐานแน่นหนา มีพยานบุคคลครบถ้วน พรุ่งนี้เช้า ฎีกาจะถูกยื่นเข้าท้องพระโรง โทษประหารทั้งตระกูล”

“เจ้าใส่ร้ายเขา! เว่ยชิงไม่มีวันทำเช่นนั้น!” จ้าวเหยียนรู้ทันทีว่าเป็นแผนชั่ว

“จริงหรือเท็จ อยู่ที่ใครเป็นผู้ถือครองอำนาจในการตัดสิน มิใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ?” มู่หรงเจวี๋ยย้อนถามอย่างเลือดเย็น

“เจ้าต้องการอะไร” จ้าวเหยียนถามเสียงแหบพร่า น้ำตาแห่งความคับแค้นเอ่อล้น “เจ้ามีอำนาจล้นฟ้าแล้ว บัลลังก์นี้ข้าก็นั่งเป็นหุ่นเชิดให้เจ้าแล้ว เจ้ายังต้องการอะไรอีก!”

มู่หรงเจวี๋ยเงียบไปครู่หนึ่ง ดวงตาคมกริบอ่อนแสงลงเล็กน้อยเมื่อนึกถึงใบหน้าหวานละมุนของใครบางคน ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวเช่นเดิม

“สิ่งที่กระหม่อมต้องการ คือสิ่งที่ฝ่าบาทกำลังจะยกให้ผู้อื่น”

เขาชูม้วนราชโองการขึ้น แล้วเดินไปที่เชิงเทียนใหญ่กลางห้อง จ่อปลายม้วนผ้าแพรสีทองเข้ากับเปลวไฟ

“ไม่! อย่านะ!” จ้าวเหยียนร้องลั่น จะถลันตัวเข้าไปแย่ง แต่ถูกสายตาอำมหิตของมู่หรงเจวี๋ยตรึงไว้

เปลวไฟสีส้มลุกไหม้ราชโองการอย่างรวดเร็ว กลิ่นไหม้ของผ้าไหมและครั่งประทับลอยคลุ้ง มู่หรงเจวี๋ยถือมันไว้ในมืออย่างไม่สะทกสะท้าน รอจนไฟไหม้ลามเกือบถึงนิ้วมือเขา จึงค่อยโยนเศษซากที่เหลือลงบนพื้น แล้วใช้รองเท้าบูทขยี้ซ้ำจนเหลือเพียงเถ้าถ่านสีดำ

ความหวังสุดท้ายของจ้าวเหยียน มอดไหม้ไปพร้อมกับราชโองการฉบับนั้น

“พรุ่งนี้เช้า ฝ่าบาทจะต้องออกราชโองการฉบับใหม่” มู่หรงเจวี๋ยสั่งเสียงเรียบ เหมือนสั่งบ่าวไพ่ในเรือน “ประทานสมรสองค์หญิงหนิงอัน ให้แก่กระหม่อม มู่หรงเจวี๋ย”

“ไม่มีวัน! ข้าไม่มีวันให้น้องสาวข้าแต่งงานกับปีศาจอย่างเจ้า!” จ้าวเหยียนตะโกนทั้งน้ำตา

มู่หรงเจวี๋ยหัวเราะเบาๆ เขาเดินกลับมาที่โต๊ะทรงงาน วางมือทั้งสองข้างลงบนโต๊ะ โน้มตัวเข้าหาฮ่องเต้จนใบหน้าแทบชิดกัน

“ฝ่าบาททรงลืมเรื่องราวในคืนวันประสูติขององค์ชายสามไปแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

จ้าวเหยียนเบิกตากว้าง ร่างกายสั่นสะท้านอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม ใบหน้าซีดเผือดราวกับศพ

“ยาพิษถ้วยนั้น ที่ฮองเฮาองค์ก่อนเสวยเข้าไป ผู้ใดกันนะที่เป็นคนนำไปถวาย?” มู่หรงเจวี๋ยกระซิบถามเสียงนุ่ม แต่คำพูดนั้นเหมือนเข็มพันเล่มที่ทิ่มแทงหัวใจ “หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ว่าฮ่องเต้ผู้ทรงธรรม แท้จริงแล้วคือลูกอกตัญญูที่ปลงพระชนม์มารดาเลี้ยงเพื่อแย่งชิงบัลลังก์ ประชาชนจะว่าอย่างไร?”

“หุบปาก หุบปาก” จ้าวเหยียนยกมือปิดหู ร้องไห้ออกมาอย่างหมดสภาพ ความลับดำมืดที่สุดในชีวิตถูกขุดคุ้ยขึ้นมาข่มขู่

“เลือกเอาเถิดพ่ะย่ะค่ะ” มู่หรงเจวี๋ยยืดตัวขึ้นเต็มความสูง มองดูฮ่องเต้ที่พังทลายอยู่แทบเท้าด้วยสายตาของผู้ชนะ

“หนึ่ง ยอมยกร่างกายขององค์หญิงหนิงอันให้กระหม่อม แล้วกระหม่อมจะไว้ชีวิตเว่ยชิง จะเก็บความลับของฝ่าบาทไว้ และจะยังคงให้พระองค์นั่งบนบัลลังก์ต่อไป”

“หรือสอง ดึงดันจะสู้ แล้วเตรียมตัวดูเว่ยชิงถูกหามเข้าลานประหาร ดูองค์หญิงหนิงอันต้องตกระกำลำบาก และดูบัลลังก์มังกรนี้ ลุกเป็นไฟ”

ความเงียบอันน่าอึดอัดเข้าครอบงำตำหนักทรงอักษร จ้าวเหยียนสะอื้นไห้จนตัวโยน พระองค์รู้ดีว่าไม่มีทางเลือกอื่นหลงเหลืออีกแล้ว

ไพ่ทุกใบในมือ ถูกมู่หรงเจวี๋ยฉีกทิ้งจนหมดสิ้น

“ข้า.. ข้ายอม” เสียงตอบรับแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบของวิญญาณ

มู่หรงเจวี๋ยยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจและชัยชนะ เขาถอยหลังออกมา ค้อมศีรษะลงทำความเคารพอย่างงดงามตามธรรมเนียม แต่แฝงความยโสโอหังอย่างที่สุด

“ฝ่าบาททรงพระปรีชายิ่งนัก กระหม่อมจะรอรับราชโองการในวันพรุ่งนี้”

ราชครูหนุ่มสะบัดชายผ้าคลุม เดินหันหลังออกจากห้องไป ทิ้งไว้เพียงเถ้าถ่านของราชโองการเก่าที่ปลิวว่อนอยู่บนพื้น และฮ่องเต้ผู้พ่ายแพ้ที่นั่งกอดเข่าร้องไห้อย่างเดียวดายในความมืด

หมากกระดานนี้ มู่หรงเจวี๋ยชนะอย่างราบคาบ และเหยื่อรายต่อไปที่เขาจะ ‘กลืนกิน’ ก็คือแม่ทัพผู้โชคร้ายและองค์หญิงโฉมงามที่กำลังรอคอยความหวังอยู่อย่างไร้เดียงสา