ตอนที่4 ณ จวนราชครู

คำพูดนั้นทำให้หัวใจของหนิงอันเต้นแรง ความอบอุ่นวาบหวามแล่นพล่านไปทั่วร่าง นางมองลึกเข้าไปในดวงตาคมคู่นั้น เห็นเพียงความรักความภักดีที่มั่นคงดั่งขุนเขา

“ข้าจะขอพระราชทานสมรสจากฝ่าบาท” เว่ยชิงกล่าวต่อ จับมือนางมากุมไว้แน่น “ข้าจะพาเจ้าออกจากกรงขังแห่งนี้ ไปอยู่ที่ชายแดนทิศเหนือกับข้า ที่นั่นแม้จะกันดารและหนาวเหน็บ แต่เจ้าจะมีอิสระ ไม่มีใครทำร้ายเจ้าได้”

“พี่เว่ยชิง” หนิงอันน้ำตาซึมด้วยความซาบซึ้งใจ ความหวังที่ริบหรี่กลับมาโชติช่วงอีกครั้ง “ท่านสัญญาแล้วนะ”

“ข้าสัญญาด้วยเกียรติของแม่ทัพทิศอุดร” เว่ยชิงยกมือข้างหนึ่งขึ้นสาบาน “ข้าจะปกป้องเจ้าด้วยชีวิต”

ทั้งสองสบตากันเนิ่นนาน ท่ามกลางแสงจันทร์ที่เป็นพยานรัก สายลมพัดใบไผ่ไหวเอนเกิดเสียงซ่าๆ ราวกับดนตรีขับกล่อม โลกทั้งใบดูเหมือนจะมีเพียงแค่พวกเขาสองคน

จ้าวหนิงอันรู้สึกปลอดภัยที่สุดในรอบหลายปี อ้อมกอดของเว่ยชิงคือป้อมปราการที่แข็งแกร่งที่สุดสำหรับนาง นางเชื่อหมดใจว่าบุรุษผู้นี้จะสามารถพานางหนีพ้นจากเงาของมู่หรงเจวี๋ยได้

หารู้ไม่ว่า ในโลกของราชครูทรราช คำว่า “สัญญา” ของผู้อ่อนแอ มีค่าเพียงแค่ลมปากที่ไร้ความหมาย

และทุกการกระทำ ทุกคำพูด ทุกสัมผัสของพวกเขาในคืนนี้ ล้วนตกอยู่ในสายตาของ “ดวงตา” ที่ซ่อนอยู่ในเงามืดของพุ่มไม้

ณ จวนราชครู

ภายในห้องหนังสือที่ตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่แฝงความหรูหราด้วยเครื่องเรือนไม้พะยูงล้ำค่า มู่หรงเจวี๋ยนั่งเอนหลังอยู่บนเก้าอี้บุขนสัตว์ มือข้างหนึ่งถือพู่กันจีน ปลายพู่กันชุ่มหมึกสีดำสนิทกำลังจรดลงบนกระดาษเซวียนจื่อเนื้อดี

บรรยากาศในห้องเงียบสงบ มีเพียงเสียงเสียดสีของพู่กันกับกระดาษ และเสียงหายใจแผ่วเบาของบุรุษชุดดำที่คุกเข่าอยู่เบื้องหน้าโต๊ะทำงาน

“พวกมันพบกันที่ศาลาริมน้ำท้ายอุทยานขอรับ” บุรุษชุดดำ หรือหัวหน้าหน่วยองครักษ์เงา รายงานเสียงเรียบ “อยู่ด้วยกันราวครึ่งชั่วยาม 1 ชั่วโมง”

มู่หรงเจวี๋ยไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากแผ่นกระดาษ เขาเพียงแต่ขยับพู่กันเขียนตัวอักษรต่อไปอย่างใจเย็น “แล้วอย่างไรต่อ?”

“แม่ทัพเว่ยชิง กอดองค์หญิงขอรับ”

ปลายพู่กันชะงักไปชั่วครู่ หยดหมึกสีดำหยดลงบนกระดาษซึมแผ่เป็นวงกว้าง ทำลายความสมบูรณ์ของภาพวาดทิวทัศน์ที่เขากำลังวาดจนหมดสิ้น

มู่หรงเจวี๋ยวางพู่กันลงบนแท่นวางช้าๆ ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดมือขึ้นมาซับนิ้วที่ไม่มีรอยเปื้อนแม้แต่น้อย

“กอดรึ?” เขาถามย้ำ น้ำเสียงราบเรียบจนน่าใจหาย “แล้วนางเล่า ขัดขืนหรือไม่?”

“องค์หญิง ทรงกอดตอบและร้องไห้ขอรับ ทั้งยังสัญญากันว่าจะขอพระราชทานสมรสและหนีไปชายแดนด้วยกัน”

“หึ”

เสียงหัวเราะในลำคอของมู่หรงเจวี๋ยดังขึ้น มันไม่ใช่เสียงหัวเราะเยาะหยัน แต่มันคือเสียงหัวเราะของคนที่เจอเรื่องขบขันที่สุดในชีวิต เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ หลับตาลงช้าๆ พลางนึกภาพใบหน้าของจ้าวหนิงอันที่ซบหน้าลงกับอกของชายอื่น

ภาพนางที่ตัวสั่นเทาเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา แต่กลับโผเข้ากอดชายอื่นอย่างเต็มใจ ภาพนางที่มองเขาด้วยสายตาหวาดกลัว แต่กลับมองชายอื่นด้วยสายตาเปี่ยมรัก

ความริษยาที่ร้อนดั่งไฟนรกปะทุขึ้นในอก แต่สีหน้าของเขากลับยิ่งเย็นชาดุจน้ำแข็งพันปี

“เว่ยชิง เว่ยชิง” มู่หรงเจวี๋ยพึมพำชื่อศัตรูหัวใจราวกับกำลังลิ้มรส “เจ้าช่างกล้าหาญนัก กล้าแตะต้องของที่ข้าหมายตา กล้าให้สัญญาในสิ่งที่เจ้าไม่มีวันทำได้”

เขาลืมตาขึ้น นัยน์ตาสีรัตติกาลลุกวาวด้วยความอำมหิต “องครักษ์เงา”

“ขอรับ!”

“ข้าเปลี่ยนใจแล้ว เดิมทีข้าคิดจะค่อยๆ ตัดอำนาจมัน ให้มันได้เห็นความล่มสลายของตระกูลเว่ยอย่างช้าๆ” มู่หรงเจวี๋ยหยิบกระดาษที่เปื้อนหยดหมึกขึ้นมา ขย้ำมันจนยับยู่ยี่ในฝ่ามือเดียว

“แต่ในเมื่อมือของมันสกปรก กล้าแตะต้องตัวหนิงอัน ข้าก็ไม่จำเป็นต้องประวิงเวลาอีก”

เขาโยนก้อนกระดาษนั้นลงในเตาถ่านที่ตั้งอยู่มุมห้อง เปลวไฟลุกไหม้กระดาษแผ่นนั้นจนมอดไหม้เป็นจุณในพริบตา

“เตรียมหลักฐานเรื่องการยักยอกเสบียงกองทัพทิศอุดรที่ข้าให้พวกเจ้าสร้างไว้” มู่หรงเจวี๋ยสั่งเสียงเฉียบขาด “พรุ่งนี้เช้าในท้องพระโรง ข้าจะให้แม่ทัพเว่ยชิงผู้เก่งกาจ ได้ลิ้มรสความพ่ายแพ้ที่เจ็บปวดยิ่งกว่าความตาย”

“และเตรียมของขวัญให้องค์หญิงหนิงอันด้วย” รอยยิ้มบิดเบี้ยวปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา “นางอยากแต่งงานนักใช่หรือไม่? ได้ ข้าจะประทานงานมงคลให้นางสมใจ แต่เจ้าบ่าวต้องเป็นข้าคนเดียวเท่านั้น!”

บรรยากาศในห้องหนังสือลดต่ำลงจนเย็นยะเยือก ราวกับมัจจุราชได้ประกาศคำพิพากษาแล้ว

แสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวของจ้าวหนิงอันกำลังจะถูกความมืดมิดกลืนกินจนดับสูญ และกรงขังแห่งตัณหาที่มู่หรงเจวี๋ยสร้างขึ้น กำลังจะปิดตายลงชั่วนิรันดร์