ตอนที่ 7 ยอมถอยดีกว่า

         เอเดนอึ้งเล็กน้อยที่พี่ชายฝาแฝดของตัวเองพูดว่ามาเดตกับไลลาด้วย นั่นก็หมายความว่าเคย์เดนเองก็ชอบเธอเหมือนกัน รู้ดังนั้นเขาก็รู้สึกท้อจิตท้อใจทันที เคย์เดนคงอยากจะแข่งกับตนอีกแล้วสินะ ไม่ว่าจะอะไรก็ช่างเคย์เดนมักจะหาเรื่องมาแข่งกับเขาเสมอถึงแม้ว่าตัวเขานั้นไม่ได้อยากแข่งเลยแม้แต่เรื่องเดียว เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเคย์เดนถึงได้ชอบกับแข่งขันนัก

         “งั้นเหรอ นายเองก็ชอบคุณไลลาเหมือนกันสินะ” เอเดนอยากรู้ว่าเคย์เดนชอบไลลาจริง ๆ ใช่ไหม หากชอบจริง ๆ ตนคง ยอมถอยให้ดีกว่า เพราะรู้อยู่แล้วไลลาเองคงเลือกพี่ชายฝาแฝดเขาอย่างแน่นอน คงไม่มีผู้หญิงคนไหนไม่เลือกผู้ชายที่เพียบพร้อมอย่างเคย์เดนหรอก พอลองมองย้อนแล้วตนไม่สามารถสู้เขาได้เลยในเรื่องของผู้หญิง

         “ก็ต้องชอบสิ ชอบมากด้วย” เคย์เดนพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่จริงจังเท่าไหร่ ไอ้ชอบไลลามันก็ชอบอยู่หรอกแต่ว่าเขาอยากแข่งกับน้องชายมากกว่า ไลลาที่ได้ฟังสังเกตสองพี่น้องคุยกันก็รู้ในทันทีว่าเคย์เดนไม่ได้มีความรู้สึกชอบเธอขนาดนั้นเมื่อแทบกับเอเดนหมอหนุ่มดูจริงใจกว่าเยอะ เธอเลยรู้สึกไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่นัก

         “อ่า เข้าใจแล้ว งั้นก็ตามสบายเลยนะ ฉันยอมแพ้” เอเดนหลีกทางให้พี่ชายเดินหน้าจีบไลลาอย่างเต็มที่ การที่พี่น้องชอบผู้หญิงคนเดียวกันมันไม่ใช่เรื่องดีเท่าไหร่นักอาจจะมีปัญหาตามมาทีหลังก็ได้ ทางที่ดีชายหนุ่มขอตัดไฟทั้งแต่ต้นลมดีกว่าแม้ว่าจะชอบไลลามากก็ตาม

         “โอ้ว ขอบคุณมากเลยนะไอ้น้องชาย” เคย์เดนรู้สึกแปลกใจที่หมอหนุ่มยอมให้ง่ายขนาดนี้ ทั้งที่ผ่านแข่งกันแทบเลือดตากระเด็น ทำไมเอเดนถึงยอมแพ้ตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มกันนะเขาสงสัย แต่ก็ดีจะได้รู้ว่าตนนั้นเหนือกว่าเขาในเรื่องนี้ ประธานหนุ่มแอบยิ้มเยาะเย้ยใส่น้องชาย

          “ไม่ต้องขอบคุณหรอก ฉันขอตัวก่อนนะ คุณไลลาต่อไปผมจะไม่ติดต่อหาคุณอีกแล้วขอให้คุณโชคดีครับ” สิ้นสุดำพูดหมอหนุ่มก็ลุกขึ้นยืนพร้อมจะเดินออกไปจากร้านอาหารหรูทันที ไลลาเบิกตากว้างด้วยความตกใจแววตาที่เขามองมาทางเธอบ่งบอกว่ากำลังเศร้าเสียใจมากจนหญิงสาวเห็นใจ เธอมองสองพี่น้องสลับกันไปมาที่คนหนึ่งเสียใจส่วนอีกคนก็สะใจ จะทิ้งหมอหนุ่มไปไม่ได้เพราะเธอจะไม่สามารถล้วงข้อมูลส่งไปให้เคย์อีก แต่ในใจลึก ๆ แล้วเธอก็รู้สึกเห็นใจเอเดนเช่นเดียวกัน

           “คุณหมอคะ ไลลาไปด้วย” เธอลุกขึ้นมาเพื่อที่จะตามเขา

            “!” การที่ไลลาทำแบบนี้มันทำให้สองหนุ่มอึ้ง

            “ผมจะกลับแล้วครับ”

            “งั้นไลลาก็จะกลับด้วยค่ะ”

            “ไม่ได้นะครับ!” สองหนุ่มพูดพร้อมกัน

             “เคย์เดนเป็นผู้ชายที่ดี ฉะนั้นคุณไลลาควรเลือกเขานะครับ” เอเดนยังคงให้เธอเลือกพี่ชายของตัวเองมากกว่าตน

              “เอเดนยอมหลีกทางให้ผมแล้ว คุณไลลาก็ควรจะกลับกับผม” เคย์เดนพูดขึ้นมาบ้างในเมื่อเอเดนยอมแพ้แล้ว เธอก็ต้องเป็นของเขาสิไม่ใช่ยังจะกลับไปกับเอเดนแบบนั้น

             “ไลลารู้ค่ะว่าบอสไม่ได้ชอบขนาดนั้น ไลลาขอเลือกคุณหมอเอเดนค่ะ” ที่เธอต้องพูดแบบนี้เพราะอยากตัดความมั่นใจที่ดูจะมากเกินไปของเคย์เดนออก เขาดูอยากจะแข่งขันกับน้องชายตัวเองมากกว่าชอบเธอซะขนาดนั้นทำไมเธอจะดูไม่ออกกันและไลลาเองก็อยากให้เคย์เดนรู้ด้วยว่าเธอไม่ใช่ของเล่น

              “ผมชอบคุณจริง ๆ นะคะไลลา” เคย์เดนลุกขึ้นมาคว้าข้อมือเล็กของเธอไว้ เขาจะไม่ยอมเสียหน้าต่อคู่แข่งอย่างเอเดนเด็ดขาด

               “แล้วไงคะ คุณหมอเองก็ชอบไลลาเหมือนกัน บอสจะเสียสละอย่างที่คุณหมอเสียสละให้บ้างไม่ได้หรือไงคะหรือการที่คุณหมอยอมแพ้บอสก็เลยคิดว่าไลลาจะเลือกบอสอย่างนั้นเหรอคะ ไม่ค่ะมันอยู่ที่ไลลาเอง” เธอตอบโต้จนประธานหนุ่มถึงกับพูดไม่ออก

                “ผม…เอ่อ…ผม” เคย์เดนพูดอะไรไม่ออก เขาคิดว่าผู้หญิงทุกคนต้องเลือกเขา แต่มันไม่ใช่กับเธอ ทำไมเธอไม่เลือกเขาแล้วทำไมเธอถึงต้องเลือกเอเดนด้วย เขาอยากจะถามเธอแต่มันก็พูดไม่ออก

                 “ไลลาขอตัวนะคะ พรุ่งนี้เจอกันค่ะ ไปค่ะคุณหมอ” สิ้นสุดคำพูดไลลาก็ควงแขนของเอเดนออกไปทันที ได้แต่ปล่อยให้ประธานหนุ่มยืนอึ้งอยู่แบบนั้น

                  “!” เคย์เดนช็อกจนทำอะไรไม่ถูก ไม่อยากจะเชื่อว่าเธอจะทิ้งเขาไปกับน้องชายฝาแฝด ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนปฏิเสธเขา เธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่กล้าทำกับเขาขนาดนี้ ชายหนุ่มยืนมองทั้งคู่ออกไปจากร้านหรูด้วยกันก่อนที่จะตั้งสติแล้วนั่งลงเหมือนเดิม จากนั้นเขาก็ยกยิ้มขึ้นพูดในใจว่า ผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดาจริง ๆ แบบนี้แหละเขายิ่งชอบและยิ่งอยากได้เธอมาครอบครอง

ด้านไลลาและเอเดน

         ขณะที่ชายหนุ่มกำลังขับรถไปส่งที่คอนโดเขากลับรู้สึกไม่สบายใจที่เธอเป็นฝ่ายเลือกตนเพราะมันเท่ากับว่าตลอดชีวิตที่แข่งขันกันมา เขาเป็นคนชนะเป็นครั้งแรกและเคย์เดนเองก็เป็นแพ้เป็นครั้งแรกด้วยทั้งที่ตลอดเวลาที่ผ่านมาจะเสมอกันตลอด ไอ้การที่ให้เคย์เดนเป็นแพ้มีหรือว่าเขาจะเป็นยอมรับและยอมแพ้ง่าย ๆ ไม่มีทางหรอกเขาไม่ใช่คนแบบนี้เอเดนนั้นรู้จักพี่ชายตัวเองดี การแพ้ของเคย์เดนจะนำมาซึ่งความพยายามทะเยอทะยานกว่าเดิม ชายหนุ่มได้แต่กลุ้มใจเพราะไม่อยากแข่งกับพี่ชายฝาแฝดอีก

          “คุณเอเดนเป็นอะไรคะ?” ไลลาเอ่ยถามเพราะเห็นว่าคนข้าง ๆ ที่เงียบไปตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว ปกติเขาจะเป็นคนที่ชวนคุยเก่งมาก แม้ภายนอกจะดูเหมือนเขาขี้อายก็ตาม

           “ไม่มีอะไรครับ” เขาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ซึ่งไลลาไม่เชื่อแบบนั้น

            “บอกไลลามาเถอะค่ะ” เธออยากให้เขาพูดออกมาจะได้รู้หายจากความอึดอัด เอเดนเป็นแบบนี้ตั้งแต่เห็นหน้าเคย์เดนแล้ว

             “ผมไม่เป็นไรอะไรจริง ๆ ครับคุณไลลา” ชายหนุ่มยังยืนยันคำเดิม เขาไม่อยากให้เธอมารู้สึกไม่ดีไปตามตัวเอง

              “หรือว่าคุณไม่เชื่อใจไลลาอย่างนั้นเหรอคะ ไม่เป็นไรค่ะไลลาเข้าใจไม่ต้องเล่าก็ได้” เธอแกล้งเป็นพูดว่าน้อยอกน้อยใจที่เขาไม่ระบายออกมาให้ฟัง อุสาอยากรับฟังเพื่อให้เขาดีขึ้นแท้ ๆ

               “ไม่ใช่แบบนั้นนะครับ คือว่าผมน่ะรู้สึกไมค่อยสบายใจเท่าไหร่ครับ” สุดท้ายเขาก็ต้องยอมแพ้และเล่าให้เธอฟังอยู่ดี

                “ไม่สบายใจเกี่ยวกับบอสสินะคะ” ร่างเล็กรู้ในทันทีว่าอะไรทำให้เขาเป็นแบบนี้

                  “ก็…ครับ”

                  “คุณเอเดนไม่ต้องคิดมากนะคะ ไลลาน่ะเลือกคุณหมอนะ” เธอพูดเสียงหวานพูดเอาใจเอเดนเผื่อมันอาจจะทำให้เขารู้สึกดีขึ้น ซึ่งมันก็ได้ผลดีทีเดียวเชียว ชายหนุ่มถึงกับเขินหน้าแดงไปจนถึงหู ไลลาที่เห็นก็แอบดีใจและรู้สึกเอ็นดูในท่าทีที่เคอะเขินของคนตรงหน้า มันช่างน่ารักเหมือนหมาเด็กเลย

          “เอ่อ…ขอบคุณที่เลือกผมนะครับ ทะ…ทำถึงเลือกผมเหรอครับ” ชายหนุ่มก็อยากจะรู้เหตุผลของเธอ ทั้งที่เธอควรจะเลือกเคย์เดนด้วยซ้ำ

           “ก็ไลลาบอกแล้วไงคะว่า ไลลาน่ะชอบคุณเอเดน” เธอตอบอย่างตรงไปตรงมาโดยไม่มีความเขินอายเลยสักนิด

            “แต่ว่าผมกับเคย์เดนน่ะหน้าเหมือนมากเลยนะครับ หากคุณชอบผมก็ต้องชอบเคย์เดนด้วยสินะครับ” หากเขาไม่เซ็ตผมและใส่แว่นคงไม่สามารถเดาได้เลยว่าใครเป็นใคร

            “คุณเอเดนถามเหมือนบอสเป๊ะเลยนะคะ” เธอจำได้ว่าเคย์เดนก็เคยพูดแบบนี้

            “อย่างนั้นเหรอครับ คงเพราะเป็นแฝดกันบางครั้งก็อาจจะมีความนึกคิดเหมือนกันบ้างเป็นบางครั้งน่ะครับ”

            “ถึงหน้าจะเหมือนกันไลลาก็ชอบคุณเอเดนค่ะ ยังไงไลลาก็แยกแยะได้ค่ะว่าใครเป็นใคร” เธออธิบาย ทำเอาชายหนุ่มที่ได้ฟังใจชื่นขึ้น

            “ยังไงนั้นเหรอครับ ยังไงก็ขอบคุณที่เลือกผมนะครับ”

            “มาขอบคุณอะไรคะ ทำเหมือนคุณเอเดนใช้ให้ไลลาทำอย่างนั้นแหละ ว่าแต่คุณเอเดนยังไม่ได้ทานอะไรเลยหิวไหมคะ?” เธอนึกขึ้นได้ว่าอาหารยังไม่ทันที่จะเสิร์ฟเลยด้วยซ้ำเขาก็ออกมาเสียแล้ว

            “ก็นิดหนึ่งครับ”

            “ไปทานที่ห้องของคุณเอเดนไหมคะ?” แน่นอนว่าไปการได้ไปห้องของชายหนุ่มเป็นเรื่องที่ดีเพราะเธออาจจะได้ข้อมูลอะไรเล็ก ๆ น้อย ๆ มาบ้างก็ได้

              “ห้องผมอย่างนั้นเหรอครับ?”

              “หรือว่าคุณเอเดนไม่สะดวกไปห้องไลลาก็ได้นะคะ”

                “!”