บทที่ 3

ตอนที่ 2 : ไม่มีโอกาส

5.00 น.

มือเรียวเล็กจับไม้ถูพื้นและถูไปทุกซอกทุกมุมของภายในบ้าน ฉันจะตื่นตีสี่ของทุกวันเพื่อมาทำความสะอาดบ้านและเตรียมกับข้าวไว้ให้กับแม่เลี้ยง มันกลายเป็นแบบนี้ตั้งแต่พ่อฉันจากไป งานทุกอย่างก็กลายเป็นฉันที่ต้องทำ หลายคนต่างบอกให้ฉันหนีความอัปยศนี้แต่ฉันก็ยังยืนหยัดอยู่บ้านของตัวเองคนที่ควรออกไปคือแม่เลี้ยงกับลูกชาย ฉันเชื่อว่าสักวันคนพวกนี้จะได้รับกรรมกับสิ่งที่ก่อไว้

...แต่ว่าจะอยู่ทันได้เห็นสองคนแม่ลูกนี้รับผลกรรมหรือเปล่าน่ะสิ

"เฮ้อ" มีนตราถอนหายใจออกมาเบา ๆ และเป็นจังหวะเดียวกันที่ถูบ้านเสร็จพอดีทั้งเหนื่อยกายและเหนื่อยใจ หลังจากนั้นจัดการซักล้างผ้าถูพื้นให้สะอาดก่อนจะนำไปตากด้วยความชำนาญ

"อาบน้ำแต่งตัวรีบออกไปทำงานก่อนน้าดาวจะตื่นดีกว่า ไม่อยากฟังคำพูดทำร้ายจิตใจ" แต่ก่อนที่ฉันจะเดินเข้าห้องของตัวเองก็รีบหยิบบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปหนึ่งห่อติดมือไปด้วย ด้วยที่เมื่อคืนร้องไห้จนเผลอหลับไปความหิวก็ได้หายไปด้วย แต่พอตื่นขึ้นมาความหิวก็กลับมาประท้วงอีกครั้ง

___________

เวลาต่อมา...หญิงสาวร่างเล็กจัดการอาบน้ำและแต่งตัวเสร็จสรรพพร้อมออกไปทำงาน ชุดสวยของฉันก็มีเพียงแค่ชุดทำงานเสื้อยืดแขนยาวคู่กับกางเกงวอร์มขายาวสีดำที่พอจะกันแดดได้ และอีกหนึ่งอย่างที่เป็นอุปกรณ์คู่ใจก็คือหมวกสานปีกบานที่ช่วยบดบังแดดที่แผดเผาได้เป็นอย่างดี

เท้าเรียวเล็กเดินไปหาจักรยานคู่ใจที่จอดพิงต้นไม้ไว้เมื่อคืนและรีบปั่นออกมา ด้วยที่ตอนนี้เริ่มสว่างแล้วทำให้เริ่มมีชาวบ้านผ่านไปผ่านมาและทักทายกันอย่างเป็นมิตร จักรยานคันเก่าขี่มาตามถนนลูกรังอย่างระมัดระวัง ฉีกยิ้มให้กับผู้คนที่ผ่านไปผ่านมาด้วยความคุ้นเคย และบางคนก็ทักฉันด้วยความสนิท

"ไปทำงานเหรอ"

"จ้ะป้า"

"ไปดีมาดีเว้ย ว่าง ๆ ไปบ้านป้าบ้างนะมีขนมเพียบเลย"

"ได้เลยจ้ะ ถ้าว่างเดี๋ยวมีนเข้าไปนะ" เสียงหวานตอบรับคำชวนของป้าที่รู้จักพร้อมกับเผยรอยยิ้มอย่างเป็นมิตร กลายเป็นว่าคนอื่นดีกับฉันกว่าแม่เลี้ยงของฉันเสียอีก ทุกคนรู้ว่าฉันถูกแม่เลี้ยงทำอะไรบ้างแต่อย่างว่าไม่มีใครอยากเข้ามายุ่งเรื่องครอบครัวของใคร

มีนตราปั่นจักรยานไปยังบ้านที่จะจ้างงานในวันนี้ด้วยใบหน้าสดใสและมีรอยยิ้ม เพียงแค่ออกจากบ้านมาทำงานก็ทำให้สภาพจิตใจดีขึ้น

เอี๊ยดดด...

เสียงเบรกของจักรยานคันเก่าดังขึ้น เมื่อมือเรียวเล็กกำเบรกไว้แน่นเพื่อหยุดรถหลังจากขับมาได้ประมาณสิบนาทีก็มาถึงบ้านที่จะจ้างงานฉันในวันนี้

ดวงตากลมโตมองไปโดยรอบบ้านก่อนจะเดินไปนั่งในที่ประจำเป็นซุ้มไม้เล็ก ๆ ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันมาทำงานที่บ้านหลังนี้เลยคุ้นชินกับสถานที่ แต่ยังไม่ทันได้นั่งเต็มก้นลุงจันที่จะจ้างงานฉันก็ออกมาหน้าบ้านพอดี ทำให้มือเรียวเล็กพนมมือไหว้ทำความเคารพด้วยความนอบน้อม

"สวัสดีจ้ะลุงจัน"

"เออ ๆ เอ็งนี่มาเช้าตลอดเลยนะ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าอีนังแม่มดมันคงใช้งานเอ็งตั้งแต่เช้าตรู่ล่ะสิ"

เห็นไหมว่าเรื่องราวของฉันเป็นรู้จักกันในวงกว้าง ไม่จำเป็นต้องป่าวประกาศสรรพคุณชาวบ้านแถวนี้ก็รู้เรื่องราวระหว่างฉันกับแม่เลี้ยงเป็นอย่างดี อย่างว่าแหละวิถีชาวบ้านหูตาต้องไวเป็นธรรมดา

"พอดีมีนนอนไม่หลับจ้ะเลยลุกมาทำความสะอาดบ้านตั้งแต่ตีสี่"

"สะดุ้งตื่นกับจำเป็นต้องทำมันต่างกันนะ"

ริมฝีปากบางฉีกยิ้มเพื่อกลบเกลื่อน "ว่าแต่ทำไมวันนี้ลุงจันถึงแต่งตัวหล่อ หรือว่าที่ให้มีนมาช่วยเก็บกาแฟเพราะจะออกไปเที่ยว"

"อายุปูนนี้แล้วไม่เที่ยวแล้ว พอดีลูกสาวคนเล็กของข้าเข้ามหา'ลัยวันแรก ก็เลยอยากไปส่งสักหน่อย อยากรู้ว่าชีวิตเด็กมหา'ลัยในเมืองมันเป็นแบบไหนเหมือนกัน ข้าน่ะไม่มีโอกาสได้เรียนสูงก็อยากรู้เป็นธรรมดา ชีวิตข้าจบแค่ป.4เอง"

ลุงจันพูดร่ายยาวแต่คำพูดพวกนั้นทำให้มีนตรานิ่งเงียบและเผลอแสดงแววตาผิดหวังออกมาอย่างเปิดเผย จนลุงจันหยุดพูดเมื่อได้สติและรู้ว่ามีนตราไม่มีโอกาสได้เรียนมหา'ลัยเหมือนเด็กคนอื่น

"ข้าไม่ได้ตั้งใจพูดแทงใจดำเอ็งน่ะเว้ย"

"ไม่หรอกจ้ะ" ฉันไม่ได้โกรธลุงเลยเข้าใจดีคนเป็นพ่อเป็นแม่ก็อยากเห็นลูกเติบโตเป็นอย่างดี ถ้าพ่อกับแม่ฉันยังอยู่ทั้งสองคนก็ทำแบบที่ลุงจันทำกับลูกสาวเหมือนกัน

"พ่อจ้ะ หนูเสร็จแล้ว" เสียงหวานของเด็กสาวดังออกมาจากในบ้านก่อนที่เจ้าตัวจะเดินออกมาด้วยใบหน้าสดใสและระบายยิ้มให้กับคนที่รู้จัก "พี่มีนมาช่วยงานพ่อแต่เช้าเลยเหรอจ๊ะ ขยันจัง"

"จ้ะ วันนี้พิมสวยมากเลยนะ ดูโตไปเลยเมื่อใส่ชุดนักศึกษา" ดวงตากลมโตมองชุดนักศึกษาที่อยู่บนตัวน้องสาวที่รู้จัก และนึกถึงตัวเองที่ไม่เคยมีโอกาสได้ใส่ชุดสวย ๆ แบบนี้ ถ้าตอนนี้ฉันได้เข้ามหา'ลัยคงกำลังเรียนอยู่ปีสองแล้ว แต่มันก็ได้แค่คิดเพราะฉันไม่มีโอกาส

"พูดเหมือนแม่เลย ขอบคุณนะจ๊ะ"

"มีโอกาสเรียนแล้วก็ตั้งใจเรียนละ...งั้นมีนไปเก็บกาแฟที่ไร่เลยนะจ๊ะ" มีนตราบอกกับทั้งสองคนด้วยรอยยิ้มที่พยายามฝืนก่อนจะหมุนตัวเดินหันหลังให้และสาวเท้าเดินเพื่อออกไปจากตรงนี้โดยเร็วที่สุดกลัวว่าจะมีน้ำตาให้ทั้งสองคนได้เห็น

"เฮ้อ" ลุงจันมองอาการของเด็กสาวได้แต่ถอนหายใจและส่ายหัว

มีนตราเดินออกมาจนถึงไร่กาแฟและยืนหลบอยู่ที่ต้นไม้ใหญ่ นัยส์ตาแดงก่ำเมื่อนึกถึงชีวิตที่แสนอัปยศของตัวเองตั้งแต่พ่อสุดที่รักจากไป

"กูไม่ให้มึงไปเรียน มึงต้องไปทำงานเอาเงินมาให้กู"

"แต่มีนสอบเข้ามหา'ลัยได้แล้วนะจ้ะน้าดาว"

"เรียนไปก็ไม่ทำให้มึงมีแดก มีแต่ผลาญเงินไปวัน ๆ ไหนจะค่าชุด ค่าเทอม ค่ากิน กูไม่มีปัญญาส่งมึงหรอกนะอีมีน"

"มีนจะทำงาน และไม่มีทางขอเงินน้าดาวเลยจ้ะ"

"ต่อให้มึงไม่ขอเงินกู กูก็ไม่ให้มึงไปเรียน"

"แต่มันคือความต้องการของพ่อที่อยากให้มีนเรียนสูง ๆ ได้งานทำดี ๆ นะจ้ะ"

"พ่อมึงอยู่เหรอ พ่อมึงตายไปแล้ว คนที่จะสั่งมึงได้ก็คือกู คนที่เลี้ยงมึงมาตั้งแต่เด็กจนมึงโตขึ้นมาและยืนเถียงกูอยู่นี่ไงอีมีน อีลูกเลี้ยงเนรคุณ กูน่าจะเอาขี้เท่ายัดปากมึงตั้งแต่เด็กให้ตาย พี่ทศจะได้รักกูกับไอ้ตะวันแค่สองคน มึงมันตัวแย่งความรักจากลูกชายกู อีตัวกาลกิณี"

"มันจะมากไปแล้วนะน้าดาว ที่น้าดาวกินนอนอยู่ทุกวันนี้มันคือบ้านของแม่กับพ่อ น้าดาวควรรู้ตัวเองด้วยว่าเป็นแค่คนอาศัย"

"อีมีนมึงกล้าด่ากูเหรอ"

เพลี๊ยะ

มีนตราหลับตาลงคล้ายกับหวาดผวาเมื่อมือแม่เลี้ยงฟาดเข้ามาที่แก้มด้านซ้ายเต็มแรง ต่อให้ระยะเวลาจะผ่านมานานแล้วแต่ฉันยังจำน้ำหนักมือของความเจ็บปวดนั้นได้เป็นอย่างดี ทันทีที่โดนมือของน้าดาวตบหน้าอาการชาวาบก็เข้ามาทักทายและตามมาด้วยความเจ็บปวดจนได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วโพรงปาก

ร่างเล็กทรุดตัวลงนั่งกับพื้นดินและเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าหวานอย่างลวก ๆ ก่อนจะลืมตาขึ้นอีกครั้ง มือเรียวเล็กลูบแก้มนวลข้างที่เคยถูกตบอย่างแผ่วเบา

_________

ทางด้านแม่เลี้ยงกับลูกชาย

ดาวมองไปรอบบ้านด้วยความสบายใจที่บ้านสะอาดเอี่ยมและเดินตรงไปที่ห้องครัวแต่ต้องหงุดหงิดเพราะกับข้าวที่มีนตราทำเป็นเพียงไข่เจียว

"อีนี่เลี้ยงเสียข้าวสุก กลับมากูจะเอากระทะฟาดหัวมันให้หลาบจำ กล้าดียังไงทำแค่ไข่เจียวให้กูแดก"

"หงุดหงิดอะไรแต่เช้าแม่ มาลงทุนให้สบายใจดีกว่า" ตะวันเดินออกมาจากห้องนอนก็ได้ยินเสียงของแม่บ่นพี่สาว แต่ไม่ได้สนใจเพราะมีเรื่องที่น่าสนใจสามารถทำให้แม่สุดที่รักอารมณ์ดีได้

"เอ็งก็ขยันชวนข้าเล่นเหลือเกิน เมื่อคืนยิ่งเสียอยู่ เช้ามาอีมีนทำให้อารมณ์เสียหนักกว่าเดิมอีก"

"วันนี้อาจเป็นวันของเราก็ได้ ทางแอปมีให้กู้เงินเพื่อเล่นด้วยนะ เอาเงินมาก่อนถ้าเล่นได้ก็ค่อยใช้หนี้"

"จริงเหรอวะ มันง่ายขนาดนั้นเลยเหรอวะ" ดาวตาลุกวาวเมื่อรู้ว่ามีบริการกู้เงินมาลงทุนเล่นการพนัน

"จริงดิแม่ เมื่อคืนกู้มาหนึ่งหมื่นได้ทุนคืนแล้วนะ แถมยังได้กำไรด้วย ไม่ต้องลงทุนเองดีกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว"

"มันให้กู้ทีเป็นหมื่นเลยเหรอว่ะไอ้ตะวัน"

"เป็นล้าน"

"ห้ะ! เป็นล้าน" ดาวอุทานออกมาเสียงดังลั่นบ้าน ตาโตเป็นไข่ห่านกับเงินกู้ที่ยอดสูงเป็นล้าน จนรีบให้ลูกชายสุดรักสอนวิธีเอาเงินมาลงทุนเล่นพนันออนไลน์ด้วยสีหน้ามีความสุขต่างกับก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง

หนึ่งชั่วโมงต่อมา...

"เย้...ไอ้ตะวัน กูได้กำไรหนึ่งหมื่น แม่งได้จริงว่ะ"

"ลงทุนต่อเลยแม่ จากหมื่นจะกลายเป็นแสน"

"แสนเลยเหรอวะ" แม่กับลูกตาลุกวาว และจัดการกด ๆ จิ้ม ๆ ที่หน้าจอโทรศัพท์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวัง ใบหน้าของทั้งสองคนมีแต่ความสุข อยู่บ้านเฉย ๆ ได้เงินเป็นหมื่นหาที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว