แต่ถูกจับ

"ฉันจะเป็นอะไรกับใครมันก็ไม่ใช่เรื่องของเธอ บอกแล้วไงว่าให้แก้ผ้าออก หรือว่าต้องให้ฉันเป็นคนไปถอดให้เอง ถอด!"

เสียงตะคอกยังคงดังขึ้นเสมอต้นเสมอปลาย นี่ถ้าจะว่าไปเธอกับนายคนนี้ก็ตะโกนคุยกันมาน่าจะเป็นเกือบยี่สิบนาทีได้ หลังจากที่บอกให้เธอนั้นถอดเสื้อผ้าออกให้หมด คนที่สั่งก็จัดการถอดเสื้อยืดสีน้ำเงินเข้มของตัวเองออกมาบิดน้ำด้วย เหลือไว้แค่เพียงกางเกงยีนต์ขายาวสีดำขาดเข่าที่เจ้าตัวสวมอยู่ตัดกับเข็มขัดหนังเส้นสีน้ำตาลเข้มดูเท่ ยิ่งทั้งเนื้อตัวนั้นเต็มไปด้วยมัดกล้ามอย่างกับพวกนายแบบห้องเสื้อด้วยแล้ว ทำเอาพริมาถึงกับตัวชาด้วยความตะลึงไปได้เหมือนกัน

"มองอะไร อย่าบอกนะว่าพอเห็นหุ่นฉันแล้วก็เกิดอาการ คัน ขึ้นมา ถ้าอย่างงั้นก็คงต้องบอกว่าเสียใจด้วย เพราะว่าฉันไม่สามารถ เกา ให้เธอหายคันได้ อย่างที่บอกว่าฉันขยะแขยงเธอ ที่ผ่านมาเธอคงจะต้องทนกล้ำกลืนฝืนทนให้ไอ้แก่นั่นปู้ย่ำปู้ยีเพื่อแลกกับเศษเงินทองข้าวของเครื่องใช้สินะ แต่ก็ช่วยไม่ได้ที่เธอดันเลือกแบบนั้นเอง"

"นายชื่ออะไร"

นายหัวฉัตราถึงกับคิ้วกระตุก เมื่อดูเหมือนว่าสิ่งที่เขาพึ่งจะพูดไปนั้นมันคงจะลอยผ่านเข้าหูซ้ายและทะลุออกทางหูขวา ทั้งที่เขาพูดออกไปเสียจนยืดยาว แต่ผู้หญิงคนนี้กลับเลี่ยงประเด็นเปลี่ยนเรื่องมาเป็นเรื่องอื่นเฉย 

"ถามทำไม หรือว่าถ้าเธอรู้แล้ว จะเอาชื่อฉันไปทำของให้หลงเสน่ห์ยอมช่วย เกา ในที่ๆเธอกำลัง คัน ให้ บอกไว้ก่อนนะว่าฝันไปเถอะ"

"เปล่าหรอก ที่ฉันถามก็เพื่อจะได้บอกคุณป๋าถูกว่าไอ้คนที่จับตัวฉันมาทำเรื่องอะไรบ้าๆแบบนี้คือใคร คุณป๋าฉันจะได้ตามจับตัวแกถูกไงไอ้บ้า เอาฉันกลับไปส่งคืนคุณป๋าเดี๋ยวนี้เลยนะไอ้ชั่ว"

ในเมื่อต่างคนต่างก็พูดกันไปคนละทิศละทาง ต่างฝ่ายต่างก็พูดแต่ในสิ่งที่ตนอยากจะพูด ดูเหมือนว่าหากยังคงปล่อยให้เป็นอย่างนี้ต่อไปก็คงต้องเถียงกันยาวไม่มีที่สิ้นสุด

"โธ่โว้ย! พูดมาก บอกให้ถอดเสื้อผ้าออก หรือว่าอยากให้ปอดบวมตายไปก่อนหรือไงถึงได้ยืดเยื้อนัก ถอดออกมา จ้างให้ฉันก็ไม่มีวันหน้ามืดตามัวไปจับเธอปล้ำหรอก ถอดสิวะ ชักช้าจนน่ารำคาญอยู่ได้เสียเวลา มานี่!"

"กรี๊ด ถอยออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะฉันไม่ถอด เอามือสกปรกๆของแกออกไป"

แหวก! ทั้งเสื้อนักศึกษาตัวจิ๋วกับกระโปรงทรงเอแหวกข้างถูกจับฉีกออกอย่างง่ายดาย จนตัวทั้งตัวของพริมาเหลือเพียงแค่ชุดชั้นในบางเบาที่แทบจะไม่สามารถปกปิดอะไรได้ พริมานั้นอายแสนอาย เกิดมาจนกระทั่งอายุเท่านี้ แม้แต่แฟนสักคนก็ยังไม่เคยมี แล้วนี่ดันต้องมาถูกจับแก้ผ้าต่อหน้าผู้ชาย เท่ากับว่าเรือนร่างของเธอกำลังประจักษ์สู่สายตาใครที่ไหนก็ไม่รู้ คิดแล้วก็ทำได้เพียงนั่งปิดหน้าร้องไห้อย่างน่าสงสาร แต่กระนั้นภาพที่เห็นตรงหน้าก็ไม่ได้ทำให้คนที่เป็นต้นเหตุในความหน้าอับอายนั้นใจอ่อนลงเลย

 "หยุดสำออย แล้วออกไปจัดการสิ่งที่ทำค้างเอาไว้อยู่เดี๋ยวนี้!"

"นี่แกหมายความว่ายังไง"

ถึงแม้ว่าจะตกใจ แต่พริมาก็สงสัยมากกว่าว่าสิ่งที่พึ่งได้ยินมานั้นคืออะไรกันแน่ ก็เลยต้องเงยหน้าเปื้อนน้ำตาขึ้นมาถาม หากแต่ก็ยังคงนั่งกอดเนื้อตัวเอาไว้ไม่กล้าลุกขึ้นมา

"ก่อนโดดลงไปเธอทำอะไรค้างเอาไว้อยู่ล่ะ ในเมื่ออยากเล่นบ้าๆให้เสียเวลาชีวิต ตอนนี้ก็ต้องกลับไปทำให้เสร็จ ตักน้ำจากบ่อขึ้นมาใส่ตุ่มเอาไว้ให้เต็ม"

"แต่ว่าที่นี่มันไม่ได้มีใครอยู่ แกจะให้ฉันตักน้ำมาไว้ให้ใครใช้"

"ก็เธอไง เธอนั่นแหละที่จะเป็นคนใช้มัน เพราะว่าเธอจะต้องอยู่ที่นี่ต่อไปอีกนาน"

"นี่แกอย่าบอกนะว่าจะให้ฉันกลับออกไปหาบน้ำ แกจะบ้าเหรอ แกเป็นคนฉีกชุดฉันทิ้งออกจนหมดแล้วจะให้ฉันเดินแก้ผ้าออกไปโทงๆแบบนี้หรือไง เกิดใครมาห็นเข้าล่ะ ฉันก็อายเป็นนะ ฉันไม่ทำ"

"แล้วเธอไม่แหกตาดูหรือไงว่าเกาะนี้ทั้งเกาะไม่ได้มีคนอื่นอยู่ ถ้าจะมีก็มีแค่ฉันกับเธอเท่านั้น อย่ามัวแต่โอเอ้พูดมากชักช้า ออกไปหาบน้ำเข้ามาไว้เดี๋ยวนี้"

"ไม่! กรี๊ด"

หลังจากที่ตะโกนคำว่าไม่ออกไปเสียงดัง ข้อมือของเธอก็ถูกฉกกระชากขึ้นมาอย่างแรง พริมาตกใจมากที่อยู่ๆตัวเองก็ถูกฉุดจนร่างลอยหวือตามติดเขาไป จึงได้พยายามทั้งสะบัดเหวี่ยงทั้งแขนและขาตัวเองอย่างแรงเพื่อเป็นการแสดงให้อีกฝ่ายรับรู้ว่าเธอไม่ยอม 

ส่วนอีกฝ่ายพอเห็นว่าคนตัวเล็กฤทธิ์เยอะก็เกิดโมโห เห็นเป็นผู้หญิงตัวเล็กแบบนี้แต่พอเหวี่ยงทีก็ทำเอาผู้ชายตัวใหญ่อย่างเขาเซได้ สงสัยคงอยากให้ใช้มาตรการขั้นรุนแรง 

ปกติคนอย่างนายหัวฉัตราเวลาได้เหวี่ยงผู้หญิงทีก็มีแต่เหวี่ยงลงเตียงและพวกหล่อนเองก็เต็มใจ แต่กับสถานการณ์ตอนนี้ สงสัยเขาคงต้องใช้วิธีที่มันอาจจะต้องถึงเนื้อถึงตัวแม่นี่เสียหน่อย 

นึกแล้วก็ยิ่งหงุดหงิดใจที่ต้องเอามือไปสัมผัสเนื้อตัวของผู้หญิงสกปรก ว่าแล้วจึงต้องทั้งจับทั้งกดวงแขนที่ทั้งล่ำและใหญ่นั่นลงไปบนนวลเนื้อขาว เธอสะบัด เขาจับรวบ เธอดีดสะดิ้ง เขาตามตะครุบ พยายามใช้เข็มขัดที่พึ่งถอดออกมาจากกางเกงตัวเองผูกมัดเข้าที่แขนเล็กสองข้างเอาไว้ก่อน แล้วจึงได้ฉุดกระชากตัวออกมาจากกระท่อม

"ปล่อยฉันนะไอ้บ้า ปล่อย!"

"บอกให้ไปตักน้ำ!"

"โอ๊ย ฉันเจ็บนะ"

แรงผลักนั่นแรงมากพอที่จะทำให้พริมาล้มคว่ำคะมำหงายหน้าลงไปบนพื้น จนเนื้อตัวขูดครูดไปกับพื้นไม้ เพราะว่าทั้งเนื้อทั้งตัวมีเพียงแค่ชุดชั้นในที่เหลือติดกาย ผิวกายที่แสนขาวผ่องมันจึงขึ้นรอยแดงได้อย่างง่ายดายเมื่อไร้สิ่งใดปกปิด 

แม้ว่าจะอายแสนอายที่ต้องทั้งนอนหงายอ้าซ่าเพราะว่าทั้งเนื้อทั้งตัวก็ถือว่าจะเกือบเปลือยต่อหน้าผู้ชายแปลกหน้า แต่พอได้เห็นสายตาที่กำลังมองมายังเธอนั้นมีแต่ความโกรธเกลียด ความเหยียดหยามและไร้ซึ่งความปรานีอยู่แล้ว ความอายจึงได้ถูกแทนที่ด้วยความโมโหแทน