มิติที่ติดตัวมา

หลังจากที่จิวอิงหลับไปแล้วนั้นตัวเธอรู้สึกว่าตัวเองกำลังล่องลอยไปที่ไหนซักแห่งและเมื่อเธอลืมตาขึ้นมาอีกครั้งกลับพบว่าตนเองนั้นกำลังยืนอยู่หน้าบ้านพักส่วนตัวสามชั้นของเธอที่โลกเดิมที่สร้างและออกแบบมาให้คล้ายๆ กับห้างสรรพสินค้าเพราะในชีวิตก่อนนั้นเธออาศัยอยู่คนเดียวจึงเป็นคนที่ชอบความสะดวกสบายดังนั้นจึงออกแบบบ้านให้เหมือนกับห้างอีกแห่งเลยก็ว่าได้

โดยมีทั้งหมดสามชั้นคือชั้นแรกนั้นจะเป็นชั้นทานอาหารและเก็บสิ่งของพวกอาหารทั้งสด แห้ง สำเร็จรูปและพวกเครื่องปรุงต่าง ๆ และเครื่องครัวอีกมากมาย ส่วนชั้นที่สองนั้นเป็นชั้นเก็บพวกของใช้ ยารักษาโรค ของใช้เสื้อผ้าและผ้าไหมผ้าฝ้ายต่าง ๆ ที่เธอชอบซื้อมาเก็บเอาไว้ในตอนที่ไปเที่ยวตามสถานที่ต่าง ๆ ซึ่งก็มีมากจนต้องใช้ห้องเก็บถึงสองห้องเลยทีเดียว

และชั้นสุดท้ายคือชั้นที่สามเป็นชั้นห้องนอน ห้องทำงานและห้องเก็บสมบัติต่าง ๆ ซึ่งเธอนั้นชอบเก็บเงินในรูปแบบของทองแท่ง สร้อยทอง แหวนเพชร แหวนทอง สร้อยคอ กำไลต่าง ๆ ที่ทำจากทองและเพชร แต่ก็จะมีเงินสดบ้างส่วนที่เหลือนั้นก็เขียนพินัยกรรมถ้าหากเธอตายจากไปให้ยกทรัพย์สินทั้งหมดที่เธอมีทั้งหมดให้กับมูลนิธิต่าง ๆ ทั่วประเทศ

หลังจากที่หายจากอาการมึนงงแล้วนั้นจิวอิงก็ได้รู้ทันทีว่าตนเองนั้นได้ทะลุมิติมาเกิดใหม่พร้อมกับบ้านพักสามชั้นของตัวเอง เธอก็แทบอยากจะกรีดร้องออกมาด้วยความตื่นเต้นดีใจที่อย่างน้อยสวรรค์ก็ไม่ได้ใจร้ายกับหญิงสาวที่แสนจะเป็นคนดีอย่างเธอจนเกินไป

“ดียิ่งอย่างน้อยสวรรค์ก็ไม่ได้ใจร้ายกับข้าจนเกินไป ไหนดูสิว่าข้านั้นสามารถนำสิ่งของออกไปจากที่นี้ได้ไหม” กล่าวจบจิวอิงก็เพ่งจิตออกจากมิติก่อนที่จะพบว่าตนเองได้นอนอยู่ที่เตียงไม้เก่าๆ ตัวเดิมที่อยู่ภายในห้องแล้วนั้นเอง หลังจากนั้นเธอจึงได้นึกถึงบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่อยู่ในบ้านของเธอก่อนที่มันจะมาปรากฏอยู่บนฝ่ามือบางในทันทีหลังจากที่เธอนึกถึง เมื่อเห็นดังนั้นดวงตาใสกระจ่างก็ถึงกลับเบิกกว้างขึ้นด้วยความตื่นเต้นดีใจ

จากนั้นจิวอิงจึงลองนำสิ่งของอื่น ๆ ออกมาอีกสองสามอย่างซึ่งนั้นก็สามารถทำได้อย่างง่ายดายแถมสิ่งของที่ถูกนำออกมาแล้วนั้นยังมีจำนวนเท่าเดิมนั้นจึงยิ่งสร้างความยินดีให้กับเธอเป็นอย่างมาก และเมือเธอทดลองทำไปทำมาอยู่หลายครั้งจึงได้หยุดลงก่อนที่จิวอิงจะเริ่มคิดวางแผนจัดการกับชีวิตในวันข้างหน้าว่าจะทำเช่นไรต่อไป แต่เรื่องที่สำคัญเป็นอันดับแรกก็คือเธอจะต้องหาข้อมูลของโลกใบใหม่นี้ให้ดีเสียก่อนเพื่อวางแผนอนาคตให้กับครอบครัวใหม่ของเธอ

เมื่อตกลงกับตนเองได้แล้วจิวอิงจึงได้ลุกขึ้นจากนั้นจึงออกเดินไปด้านนอกห้องทันทีเพื่อสำรวจดูรอบๆ ตัวบ้านและที่ดินที่พวกเธอกำลังอาศัยอยู่แห่งนี้ด้วย หลังจากที่เดินออกมาพ้นตัวบ้านแล้วนั้นที่แรกที่จิวอิงเดินไปสำรวจก็คือครัวที่สร้างจากไม้ไผ่มุงด้วยหญ้าแบบง่ายๆ แยกออกมาจากตัวบ้าน ส่วนพวกข้าวของเครื่องใช้นั้นก็มีเพียงไม่กี่ชิ้นและแต่ละชิ้นยังดูเก่าและชำรุดพอๆ กับของเก่าที่คนชอบเอาไปขายเป็นเศษเหล็กที่โลกก่อนยิ่งนัก

ส่วนพวกเครื่องปรุงนั้นก็มีเพียงเกลือที่มีติดก้นไหน้อยนิดจนแทบจะหมดนอกจากนั้นก็มีเพียงแผ่นแป้งหยาบๆ ไม่กี่แผ่นถ้วยชามเองก็มีแต่ใบเก่าๆ เพียงสามสี่ใบเท่านั้น เห็นแบบนี้แล้วเธอก็แทบอยากจะขนทุกอย่างออกมาจากมิติให้หมดทุกอย่างเสียจริงๆ เมื่อสำรวจครัวเสร็จเรียบร้อยเธอก็เดินไปที่หลังกระท่อมและพบเข้ากับแปลงผักสองสามแปลงที่ดูจากสภาพแล้วคงไม่โตมาให้ได้เก็บผลผลิตเป็นแน่แท้ นั้นก็เพราะว่ามันมีแค่แปลงแห้งๆ พร้อมทั้งต้นผักที่เหลืองกรอบจนแทบจะยืนต้นตายไปแล้วอย่างไรอย่างนั้น

“เฮ้อออ……นี้ข้าจะต้องเริ่มเปลี่ยนแปลงจากไหนก่อนดีนะ แต่ว่าเท่าที่จำได้สามีและน้องๆ ของเขายังไม่ได้แยกบ้านออกมาจากบ้านของบิดาผู้โง่งมและผู้หญิงน่ารังเกียจคนนั้นสินะ หึ ช่างเป็นบิดาที่ไร้สมองเสียจริง เช่นนั้นสิ่งแรกที่ข้าต้องทำก็คงจะเป็นหว่านล้อมให้สามีผู้อาภัพของข้าไปขอแยกบ้านกับบิดาของเขาก่อน มิเช่นนั้นต่อให้ข้าจะหาเงินได้มากแค่ไหนก็คงไม่มีเหลือเป็นแน่”

เมื่อคิดได้เช่นนั้นจิวอิงจึงได้เดินกลับเข้าไปในบ้านก่อนที่จะมองหาร่างเล็กผอมแห้งของลู่ฟางน้อย น้องสามีที่ช่างอาภัพและน่าสงสารนอกจากเกิดมาจะไร้มารดาคอยปกป้องแล้วซ้ำร้ายยังมีบิดาที่ไร้ซึ่งความเป็นบิดาเสียอย่างนั้นนอกจากจะไม่เคยเลี้ยงดูแล้วยังทำเป็นมองไม่เห็นสิ่งที่เด้กน้อยต้องพบเจอจากยัยแม่เลี้ยงใจทรามนางนันอีกต่างหาก คิดแล้วช่างน่าโมดยิ่งนัก ‘มีแม่เลี้ยงเหมือนมีพ่อเลี้ยง’ คำนี้ไม่เกินจริงไปเลยจริงๆ

หลังจากที่หาภายในบ้านไม่พบเธอจึงได้เดินออกมามองหานอกบ้านแต่ก็ยังไม่พบร่างเล็กๆ จิวอิงจึงตัดสินใจออกเดินไปที่ลำธารที่ชาวบ้านใช้สำหรับซักผ้าตามความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมทันที โดยที่ระหว่างที่เดินไปตามทางนั้นจิวอิงก็ได้ทบทวนเรื่องเกี่ยวกับร่างเดิมไปด้วย จิวอิงคนเดิมนั้นมีนิสัย พูดน้อย ขี้อาย ไม่ชอบมีเรื่องกลับใคร ไม่สู้คนชอบถูกพวกหญิงสาวในหมู่บ้านรังแกอยู่บ่อยครั้งแต่นางกลับปล่อยผ่านไม่เคยคิดที่จะลุกขึ้นสู้เลยแม้แต่น้อย

เป็นหญิงสาวที่บอบบาง อ่อนแอ ไม่มีปากมีเสียง เมื่อคิดมาถึงตรงนี้แล้วหญิงสาวถึงกลับกุมขมับตนเองนั้นก็เพราะว่าจิวอิงคนใหม่นั้นกลับมีนิสัยตรงข้ามกับเจ้าของร่างคนเดิมอย่างกับด้านบวกด้านลบคือ เธอนั้นกลับมีนิสัยตรงไปตรงมา ไม่เคยปล่อยให้ใครมารังแกหรือเอาเปรียบได้ ฉลาด ทันคน มีเส้นแบ่งเขตความอดทน เข้มแข็งและขยันแต่ที่ทั้งสองคนมีเหมือนกันคือนิสัยพูดน้อยและเป็นคนเรียบๆ สบายๆ คิดไปคิดมาเธอก็ได้เดินมาจนถึงลำธารเป็นที่เรียบร้อย และตอนนี้เธอก็มองเห็นร่างเล็กๆ ที่ตนเองเดินตามหาไปทั่วกำลังนั่งร้องไห้อยู่ที่พื้นแถมสภาพยับเยินเสื้อผ้าเปียกปอน ไม่รอช้าจิวอิงรีบวิ่งเข้าไปหาร่างเล็กทันที

******************************************************************************************************