ข้ามีสามีแล้ว?

หลังจากที่ทบทวนความทรงจำเสร็จเรียบร้อยแล้วนิดาที่อยู่ในร่างของจิวอิงก็ได้หันหน้าไปมองใบหน้าของสามีผู้อาภัพเพื่อสำรวจดูใบหน้าให้ชัดๆ อีกครั้ง ลู่เฟิงนั้นถือได้ว่าเป็นชายหนุ่มที่มีใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มตามแบบฉบับชายจีนเพียงแต่สีผิวนั้นหมองคล้ำเนื่องจากการตากแดดทำงานมา รูปร่างสูงโปร่งตามมาตรฐานชายแท้ และสิ่งที่มีเสน่ห์ที่สุดบนใบหน้าของเขาก็คือนัยน์ตาคมเข้มสีรัตติกาลคู่นั้นที่กำลังจ้องมองมาที่เธอด้วยสีหน้าเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัดก่อนที่ชายเขาจะเอ่ยถามกับเธออีกครั้ง

“อิงเอ๋อร์……เจ้าเป็นอะไรไป เจ้าเจ็บตรงไหนหรือว่าต้องการสิ่งใดรีบบอกพี่มาเร็วเข้า”

“ฉะ….ข้าไม่เป็นอะไรเจ้าค่ะท่านพี่ เพียงแต่อาจจะเพราะว่าตอนที่ข้านั้นตกลงไปในน้ำหัวของข้าได้กระแทกเข้ากับโขดหินพอดีจึงทำให้ข้ารู้สึกมึนงงแล้วก็สับสนเล็กน้อยเจ้าค่ะ” จิวอิง (ต่อไปนี้เรียกนิดาว่าจิวอิงแทนนะคะ) พูดไปตามบทที่ตนเองพึ่งคิดออกมาได้สดๆ ร้อนๆ เมื่อซักครู่ให้กับสามีของนางฟังอย่างลื่นไหล

เมื่อลู่เฟิงได้ฟังภรรยาตัวน้อยของตนเอ่ยบอกแบบนั้นก็รีบมองสำรวจอีกฝ่ายอย่างเป็นห่วงพร้อมทั้งเอ่ยกับภรรยาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

“แล้วเจ้ายังได้รับบาดเจ็บที่ใดอีกหรือไม่ ถ้ามีต้องรีบบอกพี่โดยเร็วเข้าใจหรือไม่? ”

“เจ้าค่ะท่านพี่ ตอนนี้ข้าก็รู้สึกดีขึ้นบ้างแล้วถ้ายังไงพวกเรากลับบ้านกันเถิดเจ้าค่ะ เดี๋ยวพวกเด็กๆ จะเป็นห่วงเอาได้”

“ได้สิ เจ้าลุกเดินไหวหรือไม่ ให้พี่อุ้มเจ้ากลับดีกว่า” ลู่เฟิงกล่าวจบก็จัดการรวบร่างบางของภรรยาตัวน้อยขึ้นแนบอกก่อนที่จะลุกขึ้นแล้วเดินอุ้มภรรยาของตนกลับบ้านอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางเหล่าชาวบ้านที่มายืนดูเหตุการณ์ ไม่นานเรื่องของสามีภรรยาแซ่ลู่ก็รู้กันไปทั่วทั้งหมู่บ้านป่าไผ่ ถึงเหตุการณ์ในวันนี้

ทางด้านลู่เฟิงและจิวอิงสองสามีภรรยาก็ได้กลับมาถึงบ้านของพวกเขา แต่จากสายตาของจิวอิงแล้วนั้นจะเรียกว่าบ้านก็ไม่มีความใกล้เคียงเลยแม้แต่น้อย ต้องเรียกว่ากระท่อมปลายนาเสียมากกว่าจึงจะเหมาะสม ก็สภาพมันคือกระท่อมหลังเล็กๆ ที่ทำจากหญ้าและดินมีสองห้องนอนเพียงเท่านั้นส่วนครัวก็ต้องสร้างแยกออกมาจากกระท่อมอีกทีหนึ่งแถมสภาพก็ไม่ต่างจากเพิงผู้ลี้ภัยในโลกเดิมของเธอเลยแม้แต่น้อย

ส่วนรอบๆ กระท่อมก็มีเพียงแค่แปลงผักสองสามแปลงที่ไม่รู้ว่าปลูกผักอะไรแค่มองดูสภาพเธอก็เดาอนาคตของแปลกผักทั้งสามนี้ได้เลยว่าไม่งอกออกมาให้ได้กินอย่างแน่นอน เมื่อจิวอิงมองดูสภาพของบ้านหลังใหม่ที่ตัวเธอต้องมาอยู่ไปตลอดชีวิตแล้วนั้นก็ได้แต่ทอดถอนใจออกมาอย่างเวทนาในชีวิต

จากหญิงสาวผู้เพียบพร้อมทั้งรูปร่าง หน้าตาและทรัพย์สินสู่การเป็นภรรยาชายยากจนที่แม้แต่ข้าวก็แทบจะไม่มีให้กิน ช่างเป็นชะตาชีวิตที่แสนจะบัดซบสิ้นดี

“คนอื่นเขาทะลุมามีเงินมีทองแต่เราดันทะลุมามีสามีพร้อมเด็กน้อยทั้งสองที่ต้องเลี้ยงดู แล้วแบบนี้เราจะเอาชีวิตรอดต่อไปได้ยังไงกันละเนี้ย เห้ออออออ” จิวอิงได้แต่บ่นตัดพ้อต่อชะตาชีวิตของตนเองเพียงลำพังอย่างเงียบๆ

ไม่นานหลังจากนั้นก็ได้มีเสียงเปิดประตูห้องของเธอพร้อมทั้งเสียงและร่างผอมแห้งของเด็กหญิงที่เนื้อตัวมอมแมม ผมชี้ฟูไม่ค่อยเป็นทรง ผิวนั้นก็แห้งกร้านสวมชุดที่มีรอยปะชุนจนแทบจะทั้งชุดเดินเข้ามาพร้อมทั้งในมือเด็กน้อยยังถือชามข้าวต้มมาด้วยก่อนที่เจ้าตัวจะเอ่ยบอกพี่สะใภ้ด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

“พี่สะใภ้พี่ใหญ่ให้ข้านำข้าวต้มมาให้ท่านทานเจ้าค่ะ”

“หืม…ฟางเอ๋อร์? ” จิวอิงเอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจ

“เจ้าคะ? ข้าเองเจ้าค่ะพี่สะใภ้ ท่านเป็นอะไรมากหรือไม่ให้ข้าไปตามพี่ใหญ่ให้ดีหรือไม่เจ้าคะ” ลู่ฟางกล่าวกับพี่สะใภ้ของตนด้วยความเป็นห่วงและตั้งท่าเตรียมจะออกไปตามพี่ใหญ่ของตนอย่างที่กล่าวมาจริงๆ

“อะ…ไม่เป็นไรหรอกฟางเอ๋อร์พี่แค่ยังมึนๆ หัวนิดหน่อยเท่านั้น เจ้านำชามข้าวมาให้พี่เถิด” จิวอิงรีบเอ่ยห้ามเด็กน้อยตรงหน้าทันที

“เจ้าค่ะ” กล่าวจบร่างเล็กก็รีบส่งชามข้าวต้มที่ถืออยู่ในมือให้กับพี่สะใภ้ใหญ่ทันที จากนั้นจึงได้ถอยหลังไปยืนรออยู่ห่างๆ เพื่อรอรับชามข้าวไปเก็บหลังจากที่พี่สะใภ้ทานเสร็จ

เมื่อจิวอิงรับชามข้าวมาถือไว้แล้วจึงได้ก้มลงมองชามข้าวต้มที่ในมือของตนแล้วถอดหายใจออกมาหนึ่งครั้งนั้นก็เพราะว่าภายในชามข้าวนั้นมีเพียงน้ำที่ใสจนสามารถมองเห็นเมล็ดข้าวจำนวนน้อยนิดได้อย่างชัดเจนนั้นเอง แต่เพื่อไม่ทำให้เด็กน้อยที่ยืนจ้องชามข้าวด้วยดวงตาเปล่งประกายพร้อมทั้งเสียงกลืนน้ำลายด้วยความหิวที่อยู่ด้านข้างต้องเสียงใจเธอจึงต้องแสร้งทำเป็นตักข้าวในชามขึ้นมาทานลงท้องไปสี่ห้าคำจากนั้นจึงได้ยื่นชามไปให้เด็กน้อยก่อนจะเอ่ยขึ้น

“พี่อิ่มแล้ว ฟางเอ๋อร์ก็ออกไปทานข้าวเถอะ ส่วนข้าวที่เหลืออยู่ในชามเจ้าก็เอาไปทานเถิด”

“พี่สะใภ้พึ่งทานไปเพียงไม่กี่คำเองนะเจ้าคะ ทำไมจึงอิ่มไวนักเล่าเจ้าคะ” เด็กน้อยฟางเอ๋อร์เอ่ยถามออกมาอย่างสงสัย

“พี่ไม่ค่อยหิวหน่ะอีกอย่างพี่สะใภ้รู้สึกเหนื่อยอยากพักผ่อนด้วย”

“เจ้าค่ะ ถ้าอย่างนั้นฟางเอ๋อร์ไปก่อนนะเจ้าคะแล้วจะบอกพี่ใหญ่ตามที่พี่สะใภ้บอกมานะเจ้าคะ” กล่าวจบลู่ฟางก็หมุนตัวเดินออกจากห้องไป ภายในห้องตอนนี้จึงเหลือเพียงจิวอิงที่นั่งอยู่บนเตียงเพียงเท่านั้น

เมื่อไม่มีสิ่งใดให้ทำแล้วนั้นนั้นร่างบางจึงได้ล้มตัวลงนอนยังเตียงไม้แข็งๆ อย่างเหนื่อยล้าก่อนที่เธอจะหลบตาลงแล้วหลับไปในเวลาไม่นาน

******************************************************************************************************