ตอนที่ 4

“เพื่อนกันเขาไม่มานั่งบดกันแบบนี้หรอกนะ”

“บด บดอะไร”

“บด... ค... เรา”

คนฟังยังไม่มีสติอยู่ดี เธอเมามึนและหนักหัว แค่จะยกเปลือกตาขึ้นมองว่าคุยกับใครยังไม่มีปัญญา ได้ยินทุกคำแต่จับใจความไม่ได้ ถึงได้ก็ได้เป็นบางคำ

ส่วนคนบอกถอนหายใจหนัก ๆ ข่มทุกอารมณ์ที่มี

“อย่าขยับ นิ่งก่อน เดี๋ยวได้เดือดร้อนจริงนะซอว์”

สิบทิศต้องรีบปรามเพราะมือบางเล่นสอดเข้าชายเสื้อที่เขาสวม แถมยังลูบไล้ช่วงเอวสอบไปมาอย่างกับจะหาอะไร ไม่พอ ยังมุดหน้าแทบจะฝั่งจมูกเข้าช่วงลำคอแกร่ง 

ตัวเธอแนบไปกับตัวเขาจนชิด สองมือสิบทิศยังจับไหล่เล็กไว้ แต่ไม่ได้ออกแรงผลักมาก ทำเพียงกดปลายนิ้วลงแผ่วเบาให้คนเมามีสติ ไม่ทำอะไรไปมากกว่านี้

“ซอว์ ทำไมดื้อวะ”

“อือ~ หนาวนี่”

ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ เพราะจิ๊กซอว์ขยับซุกหน้าซุกตัวเข้าหาไออุ่น ผิวแขน ผิวขา ข้างแก้ม รู้สึกเย็นไปหมด เย็นกระทั่งหนังศีรษะ

เจ้าของรถอาวดี้ผละมือจากไหล่เล็ก เอี้ยวตัวจากเบาะคนขับ ขยับยื้อแขนหยิบเสื้อแจ็กเกตจากเบาะหลังมาคลุมให้ยัยตัวดี

“หนาวสิ ชุดที่ซอว์ใส่ ถ้าเราเห็นวางไว้คงมีเก็บทิ้ง นึกว่าเศษผ้า”

บนตัวเธอมีเพียงเกาะอกกับกระโปรงสั้นกุด สิบทิศก็เข้าใจว่ามาเที่ยวคลับต้องแต่งตัวจัดเต็ม เปรี้ยวหน่อย แต่นี่ก็เปรี้ยวไป เปรี้ยวจนคนมองยังรู้สึกเข็ดฟันจนคัน อยากกัดสักทีข้อหามันเขี้ยว

“อือ~”

“อุ่นยัง”

คนถามยังจับเสื้อคลุมตัวให้คนที่กอดติดตัวเขาเหมือนลูกลิง แต่เป็นลูกลิงที่โคตรดื้อ เล่นเอาเสียเขาแข็งไปทั้งตัว โดยเฉพาะส่วนนั้น แต่สิบทิศยังข่มอารมณ์ที่มีไว้ เพราะเธอเมา เขาไม่คิดจะฉวยโอกาส

“อือ~”

“นอนห้องเราไหม”

นัยน์ตาคู่คมถอนจากคนบนตักไปมองเวลาจากหน้าจอรถ มันเลยเข้าวันใหม่มาหลายชั่วโมง เขาเหนื่อยมากและต้องจัดการตัวเอง

คอนโดฯ จิ๊กซอว์สิบทิศรู้ว่าอยู่ไหน แต่อยู่ชั้นไหน ห้องไหน เขาไม่รู้ เธอเมาขนาดนี้ จะพาขึ้นอย่างไร จะให้โทร.ถามยอดเตยตอนนี้ เห็นทีคงไม่ดี เพราะเพื่อนไม่สบายอยู่ด้วย ฟังจากที่พี่ยอดตองบอกตอนอยู่ร้านเฮียบาร์

“อือ~”

คนบนตักกอดกันไว้เสียแน่นทั้งหลับไปแล้ว ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดช่วงลำคอแกร่งไม่ห่าง

สิบทิศถอนหายใจหนัก ๆ จิ๊กซอว์ก็อือออตามประสาคนเมา แต่ถึงอย่างไรก็มีหนทางเดียว กลับห้องเขาก่อน

มือหนายกลูบกลุ่มผมคนซุกตัวนอนในอ้อมแขน อีกข้างตบลงแผ่นหลังบางแผ่วเบา อยู่ใกล้เธอขนาดนี้ มันไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับเขาเลย

ไม่นาน สิบทิศย้ายจิ๊กซอว์จากหน้าตักไปนั่งเบาะข้างคนขับพร้อมรัดเข็มขัดให้เรียบร้อย ถึงได้ขับรถกลับคอนโดฯ ตัวเองซึ่งอยู่โซนหน้ามหาวิทยาลัย ขับเข้าซอยเล็กผ่านบ้านยอดเตยไปสุดซอยถึงเป็นถนนหลักอีกเส้น เลี้ยวซ้ายไปสองร้อยเมตรก็เป็นคอนโดฯ จิ๊กซอว์ แล้วอย่างไร ไปก็ขึ้นห้องไม่ได้อยู่ดี

คนนึกคิดทิ้งสายตาไว้ที่คนหลับครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนกลับมามองทาง เปิดสัญญาณไฟเลี้ยวไปด้านขวา ผ่านคลองน้ำขนาดใหญ่ถึงจะเป็นคอนโดฯ สิบทิศ ถัดไปอีกนิดก็เป็นคอนโดฯ เพลิง

รถจอดดับเครื่องยนต์ลงใต้ตึก คนขับเปิดประตูก้าวลงพร้อมเดินอ้อมมาอีกฝั่ง เปิดประตูฝั่งผู้โดยสารด้านหลัง หยิบเอากระเป๋าใบเล็กมาคล้องคอไว้

ถึงถอยมาเปิดประตูฝั่งเจ้าของกระเป๋านั่งอยู่

“มา ยัยจิ๊กซอว์ตัวต่อไม่ครบ”

“อือ~ สิบปากดีจังวะ”

คนกำลังจะอุ้มกลับชะงักไป ทั้งที่ยกแขนเรียวเล็กข้างหนึ่งขึ้นพาดคอไว้แล้ว เธอหลับแล้วก็เมา รู้ได้อย่างไรว่าเป็นเขา

“รู้ได้ไงว่าเป็นเรา” ขอลองถาม เพราะเคยมีคนบอกว่าคนเมาจะชอบเล่าความจริง ขอล้วงข้อมูลก่อนได้ไหม

“ก็มีแต่สิบ...”

“หืม~ อะไรนะ”

สิบทิศเอียงหน้ายื่นหูไปฟังใกล้ปากว่าเธอพูดอะไร คล้ายจะได้ยินเหมือน ‘ก็มีแต่สิบที่เรียกเราแบบนี้’ แต่มันไม่ชัด

“ซอว์ ขออีกที โอ๊ย”

คนบอกขออีกทีอุทานลั่นลานจอดรถเมื่อโดนกัดหู ทั้งรีบขยับตัวถอยออกห่างจนศีรษะชนเข้ากับขอบประตูรถ

“อยู่ใกล้ทีไร ต้องได้เจ็บตัวทุกที”

สิบทิศยกมือจับหู ผละออกมาดูว่ามีเลือดออกไหม ดีที่ไม่มีรอยเลือดติดมา

“คนหรือหมา กัดมาได้ อย่าให้ได้กัดคืนบ้าง จะไม่ปล่อยเลย ยัยตัวดี”

คนบ่นยกมือเท้าเอวมองคนที่เพิ่งกัดเขาไป เธอยังทำปากขมุบขมิบอย่างกับได้กินอะไรสักอย่าง

สิบทิศยืนลังเลอยู่นานเพราะกำลังนึกคิดว่าต้องอุ้มจิ๊กซอว์ท่าไหนดี เขาถึงจะไม่เจ็บตัว หรือไม่ก็เจ็บตัวน้อยที่สุด

ตัดสินใจอุ้มพาดบ่าห้อยหัวลงพื้นอย่างเคย ท่านี้น่าจะปลอดภัยสุดแล้ว

ตอนปากอิ่มสัมผัส ไอ้ชอบมันก็ชอบ แต่ช่วยสัมผัสแบบคนปกติพอจะได้ไหม สิบทิศคิดแค่นั้นทั้งพาก้าวเดินเข้าลิฟต์ขึ้นห้องไป

กว่าจะพาคนเมามาถึงห้อง เล่นเอาเหนื่อย พอกำลังจะวางเธอลง เขากลับต้องอุทานขึ้นอีกรอบ

“โอ๊ย~ ซอว์ เจ็บนะ เป็นหมาหรือไงฮะ !”

สิบทิศรีบโน้มตัวปล่อยคนบนบ่าลงมาเร็ว ๆ พร้อมพยุงพาไปทิ้งไว้ที่โซฟาตัวยาวกลางห้อง ระบบไฟในห้องเปิดตั้งแต่ทั้งคู่เดินผ่านประตูมา

มือหนาถกรั้งชายเสื้อขึ้นดูผิวข้างเอวพร้อมลูบไล้ตรงนั้น มันเจ็บนิด ๆ เพราะจิ๊กซอว์กัดเขาอีกแล้ว เป็นรอยด้วย