LOGINคอร์นีเลียสยืนพิงราวกระจกของดาดฟ้าอยู่ในเงามืด แสงไฟสลัวพอให้เห็นประกายเย็นเฉียบในดวงตาคมที่ไม่บอกอารมณ์ใด ๆ
เขาไม่ได้ตั้งใจที่จะแอบฟัง เพียงเดินมาตามผู้หญิงของเขา ที่หายตัวออกจากงานโดยไม่ขออนุญาต ทุกถ้อยคำที่รินลดาและปีเตอร์สนทนากัน ถึงจะไม่ได้ตั้งใจฟัง แต่เขาก็ได้ยินมันทุกประโยคอยู่ดี มาเฟียหนุ่มยืนนิ่ง มือหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง สูดลมหายใจเข้าปอดช้า ๆ อย่างคนที่กำลังประเมินสถานการณ์ รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก รอยยิ้มของนักล่าที่รู้ตัวว่า เหยื่อกำลังคิดว่าเกมอยู่ในมือของตัวเอง เขารู้จักปีเตอร์ดี รู้จักความตื่นเต้นในดวงตาคู่นั้น และรู้ดีว่าคนที่เขาเรียกว่าเพื่อน คนนั้นกำลังสนุกและตื่นเต้นมากแค่ไหน การเปิดตัวรินลดาต่อหน้าสื่อ ทำให้ครอบครัวของเขาไม่พอใจ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาแคร์ สิ่งสำคัญของคอร์นีเลียสในตอนนี้ มีเพียงสองอย่างเท่านั้น งาน และรินลดา ห้าปีก่อน เขาทำตามคำสั่งของพ่อแม่ ยอมทิ้งทุกอย่าง เพื่อก้าวขึ้นมาเป็นผู้นำของตระกูลอย่างทุกวันนี้ และเมื่อเขายอมทิ้งผู้หญิงที่เขารักไปในวันนั้น วันนี้เขาก็ควรได้ในสิ่งที่ต้องการที่สุด...รินลดา คอร์นีเลียสเดินเข้าไปหาคนทั้งคู่ ดวงตาคมกริบจ้องมองเพียงรินลดาที่จ้องมองมาที่เขาอยู่เช่นกัน สีหน้าของเธอแสดงความเบื่อหน่ายอย่างไม่ปิดบัง แต่ในแววตาคู่นั้น กลับพราวระยับเกินกว่าจะซ่อนความรู้สึกได้ ...เธอกำลังดีใจ… คอร์นีเลียสคิดเข้าข้างตัวเอง แต่เขาไม่จำเป็นต้องยืนยันความคิดนั้นด้วยคำพูด มาเฟียหนุ่มก้าวเข้าไปใกล้ ก่อนจะใช้มือหนาจับข้อมือเรียวของผู้จัดละครสาว ดึงเข้าหาตัวอย่างถือสิทธิ์ เป็นการประกาศความเป็นเจ้าของ รินลดาไม่ทันตั้งตัว ร่างบางเซถลาเข้าไปเกือบชนอกแกร่งของเขา ทว่าในวินาทีนั้นเอง มืออีกข้างของเธอก็ถูกดึงรั้งไว้ ปีเตอร์คว้าข้อมืออีกด้านเอาไว้แน่น และในช่วงเวลาสั้น ๆ นั้น รินลดาก็ยืนอยู่ตรงกลาง ระหว่างผู้ชายสองคน ที่ไม่มีใครคิดจะปล่อยข้อมือของหญิงสาวก่อน "ปล่อยริต้า" คอร์นีเลียสคำรามเสียงต่ำ ราวกับสัตว์นักล่าที่ถูกกำลังถูกล่วงล้ำอาณาเขต ปีเตอร์ไม่คิดจะปล่อยมือผู้หญิงที่ถูกดึงเข้ามาอยู่ตรงกลาง ทั้งที่เธอไม่ได้เป็นคนเลือกเอง ชายหนุ่มยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ สายตาจับจ้องไปที่คอร์นีเลียส มองเห็นสิ่งที่ไม่ค่อยมีใครได้เห็น ความสงบเยือกเย็นที่อีกฝ่ายแสดงออกมาตลอด กำลังแตกร้าวจากข้างใน ดวงตาคมกริบวาวโรจน์เพราะกำลังการสูญเสียการควบคุม เพราะผู้หญิงคนนี้ ปีเตอร์ออกแรงกระชับข้อมือของรินลดาแล้วพยายามดึงเธอเข้าหาตัว เขาอยากสนุกกว่านี้ อยากเห็นคนที่คิดว่าอยู่เหนือคนอื่นมาตลอดชีวิตดิ้นพล่าน จุดอ่อนของแก…คือริต้า คอร์นีเลียสยกยิ้มมุมปากเพียงข้างเดียว มันเป็นรอยยิ้มของหมาป่าที่กำลังจ้องมองเหยื่อ ซึ่งยังไม่รู้ตัวว่ากำลังก้าวล้ำเข้ามาในอาณาเขตของผู้ล่า ดวงตาคมกริบของคอร์นีเลียสหรี่ลงเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะออกแรงดึงรินลดาเข้าหาตัวอย่างฉับไว ราวกับสายฟ้าฟาด ในจังหวะเดียวกันนั้น เท้าขวาของเขาก็ยันเข้าที่ลำตัวของปีเตอร์อย่างแม่นยำ รวดเร็ว จนอีกฝ่ายไม่ทันได้ตั้งตัว ร่างของปีเตอร์ถอยหลังไปตามแรงกระแทก ความได้เปรียบที่คิดว่ามี หายไปในพริบตา คอร์นีเลียสกอดรั้งรินลดาไว้แน่น ทว่าหญิงสาวกลับดิ้นออกจากอ้อมกอดเขาอย่างสุดแรง "พอกันที" เสียงของรินลดาไหวสั่น แต่มันดังชัดจากความเหลืออด "ฉันจะกลับไทย และพวกคุณอยากจะกัดกันเหมือนหมาก็เชิญ ฉันไม่เกี่ยวด้วย" ผู้ชายพวกนี้ทำเหมือนเธอเป็นสิ่งของ อยากแย่งก็แย่ง อยากครอบครองก็ครอบครอง โดยไม่เคยถามความสมัครใจของเธอสักคำเดียว รินลดาหันหลัง วิ่งตรงไปยังประตูกระจกของดาดฟ้า แต่ในจังหวะนั้นเอง คอร์นีเลียสพุ่งเข้าหาเธออย่างรวดเร็ว ปัง! ปัง! เสียงปืนดังขึ้นสองนัดติดกัน กระจกแตกกระจาย เศษแก้วปลิวว่อน "บัดซบ" ปีเตอร์สบถออกมา เขาพยายามพุ่งเข้าหารินลดาเช่นกัน แต่ช้ากว่าคอร์นีเลียสเพียงเสี้ยววินาที คอร์นีเลียสมองไปยังมือปืนที่กำลังเล็งอาวุธเข้ามาอีกครั้ง มือของเขาชักปืนออกจากซอง แต่ยังไม่ทันได้ยิงตอบโต้ เสียงปืนอีกนัดก็ดังขึ้นก่อน ปีเตอร์เป็นคนยิง "ไป!" เขาตะคอกใส่คอร์นีเลียส ท่ามกลางเสียงปืนที่ดังไม่หยุด มาเฟียหนุ่มไม่ต้องให้พูดซ้ำ เขาพยุงร่างบอบบางของรินลดาไว้แน่น มืออีกข้างคว้ารองเท้าส้นสูงที่เธอถอดทิ้งไว้ ก่อนจะพาเธอวิ่งไปอีกฝั่งของทางออก โดยมีปีเตอร์คอยยิงสกัดด้านหลังให้ แม้ทั้งสองจะเป็นคู่แข่ง เป็นเพื่อนรักเพื่อนร้าย และพร้อมจะห้ำหั่นกันได้ทุกเมื่อ แต่คนเดียวที่มีสิทธิ์ทำร้ายคอร์นีเลียสได้ มีเพียงปีเตอร์เท่านั้น โดยที่เขาไม่รู้ตัวเลยว่า สิ่งที่เขากำลังปกป้องอยู่ ไม่ใช่คอร์นีเลียส หากแต่เป็น รินลดา ตั้งแต่ต้น บอดี้การ์ดของคอร์นีเลียสพุ่งสวนทางกับเจ้านาย เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วราวกับฝึกมาเป็นร้อยครั้ง เสียงปืนดังสนั่น พวกเขายิงสวนกลับอย่างแม่นยำ เพื่อเปิดทาง...และป้องกันปีเตอร์ให้หลบออกจากแนวกระสุน ท่ามกลางห่ากระสุนที่ถาโถมเข้ามาโดยไม่รู้จำนวน สถานการณ์โกลาหล เสียงปืนสะท้อนก้องไปทั่วดาดฟ้า "ทางนี้ครับ" เสียงหนึ่งตะโกนขึ้นอย่างชัดเจน แดเนียล มือขวาคนสนิทของคอร์นีเลียส วิ่งฝ่าควันปืนเข้ามาหาเจ้านาย สายตากวาดมองสถานการณ์อย่างรวดเร็ว ก่อนจะส่งสัญญาณให้ลูกน้องคนอื่นเคลื่อนที่ตาม คอร์นีเลียสมองใบหน้าซีดเผือดของหญิงสาวในอ้อมแขน ก่อนจะกอดแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว "ไม่ต้องกลัว ผมไม่มีวันปล่อยให้คุณเป็นอะไร" เขากระซิบข้างหูเธอ เสียงแหบต่ำ รินลดาพยักหน้า ดวงตากลมโตสั่นระริก ตั้งแต่เกิดมา เธอไม่เคยต้องวิ่งหนีลูกปืนมาก่อนเลย ทั้งสองวิ่งลงทางหนีไฟอย่างรวดเร็ว ลูกน้องนำหน้า แดเนียลตามหลัง เมื่อถึงชั้นที่สี่สิบ มือปืนสองคนโผล่มาดักหน้า เสียงปืนดังสนั่น บอดี้การ์ดของคอร์นีเลียสล้มลงในพริบตา มาเฟียหนุ่มเหวี่ยงรินลดาให้หลบอยู่ด้านหลัง ตัวเขาก้าวขึ้นบังเต็มตัว ปัง! ปัง! เสียงปืนดังขึ้น มือปืนที่ปิดบังใบหน้าทั้งสองคน คนละนัดเข้าจุดตายอย่างแม่นยำ รินลดาเอายกมือขึ้นมาปิดหูพร้อมกับกรีดร้องอย่างตกใจ เลือดของบอดี้การ์ดคนที่นำทางกระเด็นมาโดนเธออยากจัง รวมทั้งคอร์นีเลียสด้วย แดเนียลพุ่งขึ้นมาแทนตำแหน่งผู้นำทางทันที ไม่เสียเวลาแม้เสี้ยววินาที พวกเขาวิ่งต่อจนถึงชั้นที่สามสิบ ประตูเปิดออก รถยนต์หรูกันกระสุนจอดเทียบรออยู่แล้ว คอร์นีเลียสพาร่างบอบบางเข้าไปที่เบาะหลัง พร้อมที่ตัวเองตามเข้าไปติด ๆ แดเนียลขึ้นนั่งข้างคนขับ ปิดประตูอย่างแรง ก่อนจะออกคำสั่งสั้น กระชับ "ไปที่ปลอดภัย เดี๋ยวนี้"รินลดาปรือตาขึ้นมองเพดานห้องนอนอย่างเลื่อนลอย ก่อนที่ภาพเหตุการณ์อันร้อนแรงที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ยาวนานไปจนถึงเกือบเที่ยงวัน จะค่อยๆ ไหลย้อนกลับเข้ามาในสมองเหมือนภาพฉายซ้ำ ความร้อนผ่าวลามไปทั่วแก้มเมื่อนึกถึงบทลงโทษที่เธอเป็นคนเริ่ม แต่กลับถูกเขาเอาคืนจนร่างแทบแตกสลายผู้จัดละครสาวพยายามจะขยับกาย ทว่าเพียงแค่ขยับแขนเล็กน้อย ความรู้สึกระบมก็แล่นไปทุกสัดส่วนของร่างกายจนเธอต้องนิ่วหน้า ความเมื่อยขบที่ช่วงเอวและรอยกัดที่บ่าระหงย้ำเตือนว่าเธอถูกเคี่ยวกรำหนักหนาแค่ไหนหญิงสาวพยายามฝืนกายพลิกนอนตะแคงเพื่อหนีจากความอึดอัด ทว่าทันทีที่หันหน้าไป เธอกลับต้องชะงักกึกเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมกริบที่นอนท้าวศอกจ้องมองเธออยู่ก่อนแล้ว คอร์นีเลียสส่งยิ้มกว้างที่ดูเป็นต่อ เขาเลิกคิ้วสูงมองแม่แมวป่าที่ตอนนี้กลายเป็นแมวเซื่องซึมกำลังพยายามพลิกตัวหนีเขาอย่างสุดชีวิต"ตื่นแล้วเหรอครับ..." น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นยังคงแหบพร่าเล็กน้อย มือหนาเอื้อมมาลูบไล้เส้นผมที่ยุ่งเหยิงของเธออย่างเบามือ ทว่าแววตากลับวาวโรจน์ไปด้วยความนัยบางอย่างที่ทำให้รินลดาต้องหดคอหนี"ฉันไม่ไหวแล้วนะนีล... คุณไปอดอยากมาจากไหน" รินลดาประท้วงด้วยน้ำ
รินลดาขยับกายลุกขึ้นทรงตัวด้วยเข่าทั้งสองข้าง มือเรียวคว้าขอบชั้นในของเขาไว้ก่อนจะออกแรงรั้งมันลงร่างบอบบางลอบกลืนน้ำลายเมื่อความเป็นชายที่เคยถูกปกปิดไว้ ดีดตัวออกจากพันธนาการ ราวกับอึดอัดมานานแสนนาน ความใหญ่โตที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนและหยาดน้ำใสที่เริ่มปริ่มออกตรงปลาย พร้อมกับสีหน้าที่เต็มไปด้วยความต้องการของเขา ทำให้ผู้คุมเกมตัวน้อยเริ่มรู้สึกว่าตัวเองกำลังเล่นกับไฟที่ร้อนแรงเกินไปเสียแล้ว"กลัวเหรอริต้า... ลองชิมดูไหมล่ะครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่สั่นพร่าไปด้วยแรงอารมณ์กระชากสติของรินลดาให้กลับมา หญิงสาวสบตาคมกริบที่บัดนี้วาวโรจน์ไปด้วยความปรารถนาอย่างเปิดเผยรินลดาเม้มริมฝีปากแน่น ความหวาดหวั่นในตอนแรกถูกแทนที่ด้วยความหมั่นไส้และความรู้สึกอยากเอาชนะ หญิงสาวขยับกายเข้าไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวตนอันยิ่งใหญ่ของเขา กลิ่นอายบุรุษเพศที่เข้มข้นขึ้นตามอารมณ์ดิบทำให้เธอมึนเมา"อยากลองทำอย่างอื่นมากกว่า..." รินลดาเอ่ย มุมปากมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะขยับกายขึ้นไปนั่งคร่อมทับบนกลางกายแกร่งของเขาอย่างเต็มรัก วินาทีที่จุดอ่อนไหวที่ชุ่มฉ่ำของเธอแนบชิดลงบนความอลังการที่แข็ง
รินลดาถอยออกมาหยุดยืนอยู่ที่ปลายเตียง หญิงสาวกอดอกพลางกวาดสายตามองผลงานของตัวเองด้วยความพึงพอใจ รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าสวยเมื่อเห็นมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลถูกตรึงไว้กับเตียงกว้างในสภาพที่ขยับเขยื้อนไม่ได้ แสงอาทิตย์อัสดงที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างอาบไล้ไปบนร่างกายกำยำของเขา ยิ่งขับให้ภาพตรงหน้าดูเย้ายวนและอันตรายในเวลาเดียวกันหัวใจของคอร์นีเลียสเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากอก ความตื่นเต้นที่ถูกกระตุ้นด้วยสถานะเหยื่อทำให้อะดรีนาลีนในกายพลุ่งพล่าน เขาจ้องมองร่างบางที่ยืนมองเขาจากปลายเตียงด้วยสายตาที่ลุกโชนไปด้วยไฟสวาทการได้เห็นรินลดาแสดงอำนาจเหนือเขามันช่างน่าหลงใหลอย่างที่เขาไม่เคยสัมผัสจากใครมาก่อน ยิ่งเห็นเธอมั่นใจในชัยชนะมากเท่าไหร่ ความต้องการที่จะถูกเธอทำลายและทำลายเธอคืนก็ยิ่งทวีคูณขึ้นจนยากจะข่มกลั้นรินลดาค่อย ๆ ขยับกายคลานขึ้นไปบนเตียง ท่วงท่าที่เย้ายวนทว่าทรงพลังทำให้เธอดูเหมือนนางสิงห์ที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม นิ้วเรียวลากไล้ไปตามหน้าแข้งแกร่งผ่านเนื้อผ้าของกางเกงสแล็กเนื้อดี ก่อนจะค่อย ๆ เคลื่อนสูงขึ้นตามแนวขาของชายหนุ่ม สัมผัสที่แผ่วเบาแต่เน้นย้ำนั้นสร้างกระแสไฟฟ้าแปลบปลาบไปท
รินลดาหมุนตัวเดินฉับ ๆ จากชายหาดขาวละเอียด มุ่งหน้าสู่ที่พักโดยไม่รอคนตัวโตที่ยังยืนทำหน้าไม่ถูก หญิงสาวเดินลัดเลาะไปตามทางเดินหินอ่อนที่ขนาบข้างด้วยพรรณไม้เขียวขจี จนกระทั่งถึงวิลล่าหรูส่วนตัวที่ตั้งตระหง่านอยู่บนเนินเขาจุดที่สูงที่สุดของแหลมพันวาทันทีที่ก้าวเข้าสู่ตัววิลล่า ความโอ่อ่าก็โอบล้อมเธอไว้ ห้องพักเพดานสูงแบบสกายเพดานทำให้พื้นที่ดูโปร่งสบาย ผนังฝั่งหนึ่งเป็นกระจกใสบานใหญ่ยักษ์ที่เผยให้เห็นทัศนียภาพของท้องทะเลอันดามันแบบพาโนรามา แสงอาทิตย์ยามเย็นสะท้อนผิวน้ำดูราวกับเพชรที่ระยิบระยับอยู่เบื้องล่างถัดจากตัวห้องนอนขนาดใหญ่ คือระเบียงกว้างขวางที่มีสระว่ายน้ำส่วนตัว ขอบสระกลืนไปกับเส้นขอบฟ้าและสีครามของน้ำทะเลจนแยกไม่ออก รินลดาเดินผ่านส่วนนั่งเล่นตรงเข้าสู่ห้องน้ำขนาดใหญ่ที่หรูหราไม่แพ้กัน กลางห้องมีอ่างจากุซซี่ดีไซน์ทันสมัยขนาดกว้างพอจะลงไปแช่ได้พร้อมกันสองคน ตั้งอยู่ริมหน้าต่างบานใหญ่ที่เปิดรับลมทะเลบริสุทธิ์รินลดาเดินมาหยุดยืนอยู่ตรงระเบียงกว้าง ปล่อยให้สายลมทะเลพัดเอาผมยาวสลวยให้ปลิวไสวไปตามแรงลม หญิงสาวทอดสายตามองออกไปที่เส้นขอบฟ้าอันไกลโพ้นครู่หนึ่ง ก่อนจะหมุนตัวกลับมาสบ
รินลดาเดินออกจากเกตสนามบินภูเก็ตด้วยชุดผ้าลินินสีครีมดูสบายตา หญิงสาวถอนหายใจยาวเมื่อนึกถึงเหตุผลร้อยแปดของเพื่อน ๆ ที่พร้อมใจกันเททริปนี้ในวินาทีสุดท้ายอย่างน่าสงสัย คนหนึ่งติดธุระด่วน อีกคนแมวป่วย ส่วนอีกคนก็ดันลืมพาสปอร์ตทั้งที่เป็นเที่ยวบินในประเทศ"ดีจริง ๆ เพื่อนแต่ละคน ทิ้งฉันไว้กลางทางแบบนี้เลยนะ" รินลดาพึมพำกับตัวเองพลางยิ้มหยัน เธอรู้ดี ในฐานะผู้จัดละครอะไรที่มันประจวบเหมาะเกินไป มักจะมีคนอยู่เบื้องหลังเสมอยิ่งไปกว่านั้นเงาประจำตัวอย่างคอร์นีเลียสที่ตามติดเธอเป็นตังเมมาตลอดปี กลับต้องบินด่วนไปอเมริกา เขาบอกเธอว่าเป็นเรื่องธุรกิจที่คอขาดบาดตาย แม้รินลดาจะแสร้งทำเป็นไม่สนใจและไล่เขาให้รีบไปทำงานของตัวเองเสียที ถึงจะรู้ว่างานของเขาเสี่ยงอันตรายแค่ไหน แต่เธอก็คิดเสมอว่าเขาจะต้องปลอดภัยหญิงสาวตัดสินใจมุ่งหน้าสู่รีสอร์ตสุดหรูริมหาดพันวาตามแพลนเดิม "เที่ยวคนเดียวก็ดี..."รินลดานั่งลงบนเก้าอี้ชายหาด มองดูเกลียวคลื่นที่ม้วนตัวเข้าหาฝั่ง แต่หญิงสาวกลับพะวงถึงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างตัว... เธอกำลังรอสายจากคนที่บอกว่ายุ่งหนักหนาที่อเมริกา หรือกำลังรอให้เขาปรากฏตัวต่อหน้าตอนนี้แต่
1 ปีผ่านไป รินลดาที่กำลังให้สัมภาษณ์สื่อถึงการเปิดตัวละครที่กำลังจะออนแอร์ทางช่อง... หญิงสาวอยู่ในชุดเดรสสีขาวจากแบรนด์ดังของคนไทย เธอแต่งหน้าอ่อน ๆ พร้อมรอยยิ้มที่ประดับไว้บนหน้า"ละครเรื่องมายาเงาคิดว่ากระแสจะดีไหมครับคุณริต้า" นักข่าวบันเทิงของช่องข่าวเอ่ยถาม"นักแสดงทุกท่านรวมถึงทีมงานตั้งใจทำงานอย่างสุดความสามารถ ผลตอบรับจะออกมายังไงพวกเราก็พร้อมรับค่ะ และหวังว่าคนดูจะชอบนะคะ""แล้วละครแนวตั้งที่จะออนแอร์ร่วมกับทางตุรกีละคะ" นักข่าวหญิงถามขึ้น"ใกล้จะได้เปิดตัวแล้วค่ะ จะได้ชมเร็ว ๆ นี้แน่นอน" รินลดายิ้มกว้าง ทว่าในอกกลับสั่นไหวอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อเอ่ยถึงประเทศที่เธอเกือบไม่ได้มายืนอยู่ตรงนี้แต่แล้วคำถามที่ทำเอาทุกคนในบริเวณนั้นหูผึ่งก็ดังขึ้น "ขออนุญาตถามเรื่องหัวใจคุณริต้าได้ไหมคะ ข่าวที่ว่าคุณริต้ากำลังซุ่มคบกับลูกชายของเจ้าสัววีระ... จริงไหมคะ"รินลดาชะงักไปแวบหนึ่ง ก่อนจะเบนสายตาเลยกลุ่มนักข่าวไปยังม้านั่งใต้ร่มไม้ไม่ไกลจากที่เธอยืนอยู่ ที่ตรงนั้นมีชายร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อยืดสีเรียบและกางเกงลินินดูสบายตา ทว่ารังสีความหล่อเหลากลับโดดเด่นจนแทบทะลุแว่นกันแดดสีเข้มที่เขาต้องสว




![กรงรักเถื่อนสวาท NC25+ [พระเอกมาเฟีย โหด คลั่งรัก]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


