บทที่ 6

เกือบเที่ยงคืนกว่า ๆ แต่โรสก็ยังข่มตานอนไม่หลับ เธอพลิกตัวไปมาก่อนที่จะลุกขึ้นนั่งร้องโวยวายอยู่เพียงลำพัง สุดท้าย หญิงสาวเบื่อจึงเดินออกจากห้องลงมาอยู่ข้างล่าง เสียงร้องสะอื้นเบาๆ ดังมาจากภายในห้องครัว เธอเอื้อมมือไปเปิดไฟก่อนที่มองเห็นป้าโซเฟียนั่งขดตัวอยู่ข้าง ๆ มุมฝั่งหนึ่งของห้อง

“ป้าคะ” เสียงสั่นของหญิงสาวมองผู้เป็นป้าด้วยความตกใจ หญิงสาวย่อตัวนั่งลงข้างๆ ก่อนจะเอื้อมมือเข้าไปหาโซเฟีย “ป้าเป็นอะไร...”

“โรส...” นางโซเฟียส่ายหน้าไม่ตอบ เพราะไม่มีใครทำอะไรหล่อนมันเป็นกรรมเสียมากกว่า

“ป้าคะมีเรื่องอะไรที่ทำให้ป้า...”

โซเฟียเงยหน้าขึ้นมาก่อนที่จะมองหลานสาวเพียงคนเดียวด้วยความรักและห่วงใย “โรส ป้าเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาวชนิดร้ายแรง...หมอบอกว่าป้าต้องเขารับการปลูกถ่ายไขกระดูกให้เร็วที่สุด...ป้าขอโทษที่ปิดบังเรา ป้าคิดว่าเงินแค่นี้ที่มีจะสามารถรักษาพอ แต่ป้า...”

“ไม่จริงใช่ไหมคะ ?” โรสถาม เธอไม่คิดว่าป้าที่เลี้ยงดูแลเธอมาแต่เด็กจะมาป่วยเป็นโรคร้ายทั้งที่ผ่านมาสุขภาพของป้าเธอแข็งแรงดีมาตลอด

“ป้าคะ ป้าจะต้องหายนะคะ หนูจะดูแลและออกค่ารักษาทั้งหมดให้ป้าเอง”

หญิงสาวขยับตัวเข้าไปกอดนางโซเฟีย เธอเหลือเพียงป้าคนเดียวเท่านั้นที่เป็นญาติของเธอ

“โรส ป้าไม่ต้องการจะรักษา เงินที่มีโรสต้องเก็บเอาไว้ เพียงแต่ป้าโทษตัวเองที่พระเจ้าไม่ยุติธรรม...ฮือ ๆ” โซเฟียพูดกับหลานสาว เพราะนางก็อายุมากแล้วอีกอย่างถึงเวลาที่นางจะต้องไปอยู่กับสามีแล้วก็ได้

“ป้าคะ ป้าจะต้องหายนะคะ ป้าอย่าทิ้งหนูไปไหนนะคะ” หญิงสาวร้องสะอื้นบอกผู้เป็นป้า

“โรส...”

“ป้าคะ ยังไงเรื่องเงินหนูจะเป็นคนจัดการเองค่ะ ป้าเข้ารับรักษาเถอะนะคะ” หญิงสาวพูดขึ้นซึ่งทำให้นางโซเฟียนั้นดูเครียดยิ่งกว่าเดิมเข้าไปอีก ค่ารักษาใช้ว่าจะน้อย ๆ สักที่ไหน ลำพังเงินที่หลานสาวหามาใช้ในแต่ละเดือนยังไม่พอเลย

โรสรู้ว่ามีเงินก้อนอยู่จากที่เธอนำสร้อยของวิวเลี่ยมไปขายเงินส่วนนั้นที่สามารถใช้พักรักษาตัวของป้าเธอได้สักระยะหนึ่งแต่มันไม่ใช่ทั้งหมดเพราะต้องมีค่าหมอและค่ารักษาพยาบาลอื่น ๆ อีกมากมาย

“โรสยังไงเงินที่มีก็ไม่พอหรอกนะ ป้าอยากให้โรสเก็บเอาไว้”

“ไม่ค่ะ หนูหาได้ ป้าแค่เข้ารับการรักษาก็พอค่ะ” หญิงสาวพูด พร้อมกับกอดผู้เป็นป้าแน่นไม่ยอมปล่อย

โซเฟียเอื้อมมือไปลูบเส้นผมของหลานสาวที่รักอย่างแผ่วเบา

“โรส..แต่...”

“หนูว่าดึกแล้ว คุณป้าไปพักผ่อนนะคะ” หญิงสาวตัดบทพูดพร้อมกับช่วยพยุงป้าโซเฟียขึ้นเดินไปส่งที่ห้องนอนแล้วกลับมายังห้องของตัวเองอีกครั้งหนึ่ง

โรสไม่รอช้าที่จะเดินตรงไปยังถังขยะเมื่อตอนหัวค่ำเพิ่งปาการ์ดของเขาทิ้งลงไป เธอหยิบขึ้นมาอ่าน

อันโตนีโอ ซอฟฟ์

“คงเป็นทางเลือกสุดท้ายแล้วสินะ” โรสพึมพำเบา ๆ เพราะเงินจากการที่เธอไปลวงหนุ่ม ๆ มานั้นไม่พอต่อค่ารักษาแน่ เมื่อคิดได้เช่นนั้นหญิงสาวจึงวางการ์ดไว้ที่โต๊ะเขียนหนังสือก่อนที่จะเดินกลับมานอนเช่นเดิม แม้พยายามข่มตาหลับเท่าไหร่เรื่องมากมายทำให้เธอไม่สามารถนอนหลับได้ลงจริง ๆ

แสงแดดผลัดขึ้นบอกวันใหม่ หญิงสาวแต่งตัวเรียบร้อยไปทำงานในตอนเช้าตามเวลาปกติหลังจากที่โทรนัดเพื่อคุยกับ ชายหนุ่มเรื่องข้อเสนอที่เขายื่นให้เธอเมื่อวาน โรสเลิกงานเร็วหนึ่งชั่วโมงเพื่อกลับมาที่บ้านเปลี่ยนชุด ที่แรกว่าจะใส่ธรรมดา แต่เปลี่ยนใจ...เธอแต่งตัวในชุดเดรสสีเลือดหมูเกาะอกสั้นเหนือเข่า พร้อมแต่งหน้าทาปาก เธอสำรวจตัวเองแล้วเดินออกจากห้องไป สายตามองป้าโซเฟียที่นอนหลับอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น ก่อนที่จะก้าวเดินออกไปจากบ้านอย่างรวดเร็ว

หญิงสาวใช้เวลาไม่นานในการเดินทางไปหาชายหนุ่มที่โรงแรมตามที่เขานัดเอาไว้ เธอเดินเข้ามาข้างในล็อบบี้พลางส่งสายตามองหาไม่นานสักพักมีชายชุดสูทสวมสองคนสวมแว่นดำเดินเข้ามาหาเธอ

“คุณโรสครับ”

หญิงสาวมองชายสองคนตรงหน้าอย่างไม่ไว้ใจ

“เจ้านายผมให้ผมมารับคุณขึ้นไปพบที่ห้องเพื่อคุยเป็นการส่วนตัวครับ” โรสคิ้วขมวดมองอย่างไม่พอใจ ทำไมต้องให้ขึ้นไปพบบนห้องด้วย ตรงนี้คุยไม่ได้หรือไงกัน

“เจ้านายสั่งไว้ครับ”

เธอถอนหายใจออกมาก่อนที่จะพยักหน้ารับ

“งั้นก็โอเคค่ะ”

หญิงสาวพูดขึ้นก่อนที่จะเดินตามชายชุดสูทสองคนไปอย่างเงียบๆ ใจของเธอแอบกลัวเขาขึ้นมาเพราะว่าอยู่สองต่อสองด้วยแล้ว...ไม่อยากจะคิดเลย

เมื่อก้าวออกจากลิฟต์ขาก็เริ่มสั่นเพราะกำลังจะเข้าปากเสือ เธอเดินมาจนถึงหน้าประตูห้องพร้อมกับสูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อรวบรวมความกล้าทั้งหมดก่อนที่ประตูจะเปิดออก สองเท้าก้าวเข้าไปในห้องอย่างกล้า ๆ

ประตูห้องปิดลง สายตากวาดมองไปยังห้องหรูขนาดใหญ่ที่ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ราคาแพง หญิงสาวสะดุ้งขึ้นเมื่อมีเสียงของชายหนุ่มกล่าวทักทายเธอ

“ผมนึกว่าคุณจะเปลี่ยนใจแล้วไม่มาหาผม” ชายหนุ่มพูดพร้อมกับลุกขึ้นจากโซฟาเดินเข้ามาหาหญิงสาว สายตาคมสำรวจมองหญิงสาวตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า แทบทำให้เขาละสายตาจากเธอไม่ได้เลย

“ฉันจำเป็น ถึงต้องมาค่ะ”

โรสพูดมองเขาเหมือนไม่ค่อยน่าไว้ใจสักเท่าไหร่ หรือว่าเธอควรจะกลับดี กลับไปตั้งหลักใหม่ก่อนดีไหม

“หมายความว่าคุณตัดสินใจจะมาทำงานกับผม ?”

“แต่งานของคุณคง ไม่ใช่...” โรสถามขึ้นทันทีเพราะเธอกลัวงานที่ว่าของเขาคือขายตัวนั่นเอง ขนาดแค่วิลเลี่ยมคนเดียวทำให้เธอขยะแขยงได้มากขนาดนี้ ถ้าเป็นแบบนี้จริงๆ เธอขอลาดีกว่า

อันโตนีโอหัวเราะออกมาก่อนที่จะรีบหุบยิ้มคืนเหมือนเดิม “คุณคิดว่าผมจะให้คุณทำงานอะไร ?”

“ฉันไม่รู้ และตอนนี้กำลังรอคำตอบจากคุณค่ะ” เธอกล่าวขึ้นสบสายตาคมที่เริ่มจ้องมองเธอ

ไม่แปลกใจเลยที่มาเฟียหนุ่มหัวใจน้ำแข็งเช่นเขาจะหัวใจกระตุกสั่นหวั่นไหวอีกครั้งหนึ่ง นานมากเท่าไหร่แล้วที่ความรู้สึกแบบนี้หายไปจนบางครั้งเขาคิดว่ามันไม่เคยจะเกิดขึ้นแล้วอีกครั้งด้วยซ้ำไป

“งั้นหรือ เอาเป็นว่าผมค่อยบอกแล้วกัน” มาเฟียหนุ่มพูดขึ้นแต่ดูท่าสีหน้าของคนฟังจะไม่พอใจ

“ไม่ค่ะ คุณต้องบอกก่อน ไม่อย่างงั้นฉันก็ไม่ทำงานกับคุณ”