ขอ..ลองได้ไหม

แยมเงยหน้าขึ้นมอง ทำตาหยีประหนึ่งคนสายตาสั้นเพ่งมองใบหน้าผู้ชายที่มายืนค้ำหัว

"ไหงมานั่งตรงนี้"

เก่ง หนึ่งในเจ้าของผับ เพื่อนของลูกพลับนั่งยองลงข้างเธอ เอ่ยถามด้วยความแปลกใจ

"เมาอ่า ยัยพีชก็หาย ส้มก็หาย ทิ้งเราไปหมดเลยอ่ะ"

"ไม่น่าจะกลับมาแล้วด้วย เราไปส่งไหม"

"ไม่เป็นไรๆ ไม่รบกวนนายหรอก"

เพราะรู้ว่าเก่งจะต้องอยู่ดูแลร้าน คอนโดก็ไม่ได้อยู่ใกล้ๆ แยมโบกมือปฏิเสธแล้วลุกขึ้นยืน เดินโซเซออกไปทางถนน เก่งไม่ได้คิดปล่อยผ่านเพราะก็ถือว่าเป็นเพื่อนๆ กันจากการที่เพื่อนเป็นพี่น้องกัน เคยติดรถไปเรียนกันก็บ่อย เขาเดินตามหลังเธอไปคว้าแขนของแยมเอาไว้

"ไปส่งเธอ เราก็กลับห้องเลยได้ ที่นี่มีคนดูแลอยู่"

"รู้ว่านายแสนดี แต่เราเกรงใจจริงๆ"

"ไม่เป็น.."

เอี๊ยด! พลันก็มีรถมาจอดตรงหน้า รถเก๋งสีดำที่แยมคุ้นตา แต่สติไม่ทันได้เอามาประกอบกันว่ารถของใคร คนขับก็ลงจากรถเดินดุ่มๆ มาคว้าแขนอีกข้าง ดึงตัวเธอให้ขยับมาอีกทางแล้วผลักดันให้เข้าไปในรถฝั่งคนนั่ง

ก่อนจะเดินกลับไปฝั่งคนขับ ภูทัชชัยมองหน้าเก่ง ดวงตาไม่ต่างจากมีดเฉือดเฉือน รถเคลื่อนตัวออกไปแล้วก็ยังยืนอยู่ตรงนี้งุนงงว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใครแล้วทำไมถึงทำเหมือนว่าเขาเป็นคนไม่ดีล่อลวงผู้หญิงอย่างนั้น

ภายในรถแอร์เย็นฉ่ำกับกลิ่นที่คุ้นเคย แยมรู้แล้วว่าหมอภูที่เป็นคนพาเธอขึ้นมาบนรถ ท่าทางปกป้องเมื่อครู่ทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นรุนแรงผสมความมึนเมาจึงทำให้เก็บอาการไม่อยู่ เธอโผเข้าไปจูบท่อนแขนแกร่ง จุ๊บๆ สองครั้งก็กอดพิงซบเอาไว้แน่น

โชคดีที่ภูทัชชัยมีสติดีเลยไม่มีอาการตกใจ แค่ร้อนวูบวาบตรงตำแหน่งที่โดนจูบเท่านั้น

"หนูชอบคุณหมอมากเลยนะ ไม่เคยเจอใครหล่อเท่าคุณหมอมาก่อนเลย"

"ต้องดีด้วยไม่ใช่หล่ออย่างเดียว"

"แล้วคุณหมอไม่ดีเหรอคะ"

เธอเงยหน้าขึ้นวางคางเกยท่อนแขนแกร่ง ถึงจะมึนเมาแต่ก็มีสติรับรู้ว่าอยู่กับใครและพูดอะไร สำคัญเลยคืออยากกอบโกยเวลานี้ให้ได้มากที่สุด

"ไม่ตอบอีกล่ะ แชทไปก็ไม่ตอบ ถามว่ายานั่นเป็นของคุณหมอไหมก็ไม่ตอบ เป็นคนพูดน้อยเหรอคะ"

แน่นอนว่าก็ไม่ได้คำตอบ เขาเอาแต่ตั้งใจขับรถ

"ลองดูหน่อยไม่ได้เหรอ"

"ลองดูอะไรครับ"

"ลองคุยกับหนูไงคะ ขอลองหน่อยได้ไหม เนี้ยๆ ยอมมาส่งแล้ว มีใจนิดๆ หรือเปล่า ลองดูหน่อยสิค้า"

"ไม่ได้"

ยังยืนยันหนักแน่น จากที่อ่อนแรงอยู่แล้วเรี่ยวแรงหดหาย แยมผละกลับมานั่งที่เดิมกอดกระเป๋าสะพายใบเล็ก

ไม่น่าไปชอบคนแก่จีบยาก ไม่น่าเลย

ถึงคอนโดแล้วแยมก็พนมสองมือไหว้ขอบคุณ ลงจากรถในสภาพมึนเมาเดินโงนเงนเข้าไปในอาคาร ภูทัชชัยมองตามจนสุดสายตาจะมองเห็นเพราะหากเป็นอะไรขึ้นมา จะมีคนมาโทษหมอเอาเปล่าๆ

ถึงบนห้องแยมก็ทิ้งตัวลงนอนบนเตียง กางแขนกางขาหลับตาลง อาการหน่วงหนึบของหัวใจกลั่นน้ำตาให้ไหลลงหางตาช้าๆ

รู้สึกชอบยังเจ็บขนาดนี้ เกิดวันหนึ่งรักเขาขึ้นมา วันนั้นจะไม่ทรมานเจียนตายเลยหรือไง

ขอบคุณอาการมึนเมาที่ทำให้หลับได้ง่ายๆ แต่ก็ต้องตื่นมาเผชิญกับอาการมึนศีรษะ แยมรีบอาบน้ำให้สดชื่น รีบออกมาแต่งตัวเพราะตื่นสายกว่าปกติ

แต่งตัวเสร็จแล้วก็เปิดดูนัดทำฟันอีกครั้ง คอนเฟิร์มว่าเลื่อนมาเป็นวันนี้

แปะ! มือเล็กตบหน้าผากตัวเอง ไม่มีช่องว่างให้เว้นทำใจเลยแหะ

ช่างเถอะ! อะไรจะเกิดก็เกิด ทำตัวหน้าด้านขนาดนี้แล้วคงไม่ต้องกังวลอะไรแล้วล่ะ

น้ำส้มหายไปเมื่อคืนเพราะมีเรื่องด่วนของครอบครัว ส่วนลูกพีชเคลียร์เรื่องหัวใจ แยมยังไม่ได้คิดบอกว่าเมื่อคืนไปทำตัวหน้าด้านขอคุณหมอลองคุย เจอะเจอเก่งโดยบังเอิญก็ได้สบตากัน ขอบคุณมากที่เขาไม่แฉว่าเกิดอะไรขึ้น

ยามปกติแยมยังคงทำตัวร่าเริง ไม่อยากให้เพื่อนมารู้ว่าเศร้าเพราะอกหัก ไม่อยากถูกแซวให้อับอายหนักกว่าเดิม

ตอนเย็นมาถึงคลินิกทำฟันตามเวลานัดหมาย ใบหน้าของแยมเซื่องซึมตั้งแต่โดยสารรถมาที่นี่ มองเห็นป้ายชื่อคุณหมอแล้วก็ยิ่งซึม

ถึงคิวทำฟันเดินเข้ามาในห้อง หมอภูหันมายิ้มนิดๆ ทักทายคนไข้ตามปกติ แต่คนไข้กลับทำเพียงพนมมือไหว้แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ ไม่ยิ่มแย้มหวานเหมือนทุกครั้ง

"อ้าปากนะครับ เดี๋ยวใส่เครื่องมือ เจ็บยกมือบอกได้นะครับ"

เป็นการพูดคุยกับเธอ แต่ไร้การตอบสนองจากคนไข้ หมอภูเริ่มขมวดคิ้วชนชิด มือยังคงทำงานอย่างคล่องแคล่ว

ครั้งที่สองใช้เวลาไม่นานก็เสร็จสิ้น แยมบ้วนปากแล้วก็ลุกจากเตียงเดินออกไปทันที ไม่ได้เฝ้ารอให้หมอได้อธิบายถึงนัดต่อไป เขาหันกลับมาก็ไม่เจอคนไข้แล้ว ผู้ช่วยยังนึกแปลกใจไปด้วยอีกคน

"เดี๋ยวพี่เอาไปอธิบายเองค่ะ"

ผู้ช่วยรับกระดาษใบประวัติคนไข้ออกจากห้องมาอธิบายนัดหมายครั้งถัดไป

"ครั้งหน้าจะครอบฟันนะคะ เดี๋ยวให้ที่เคาน์เตอร์นัดวันให้นะ เนี้ย! คุณหมอจะคุยด้วยไม่ยอมคุย น่าเสียดาย"

ไหล่บางตกลู่ แยมยิ้มเจื่อนเจือความทุกข์

เห็นจะมีก็แต่เรื่องนี้ที่เขายินดีพูดคุยด้วยโดยไม่อิดออดใดๆ

ผู้ช่วยกลับเข้ามาก็พบว่าคุณหมอไม่ได้อยู่ในห้องตรวจแล้วเพราะยลลดาเป็นคิวสุดท้ายของภูทัชชัยในวันนี้

ไม่นานเขาก็ขับรถออกไปจากคลินิก ทำกิจกรรมที่นานๆ ครั้งจะนัดแนะกับเพื่อนได้อีกเช่นเคย

แยมเองก็ไม่ได้ตรงกลับห้องพัก ไม่นานมานี้เธอเจอรีวิวว่าสวนสาธารณะใจกลางกรุงเทพฯ มีคนนิยมไปออกกำลังกายด้วยการเต้นแอโรบิค เธอกำลังหาอะไรทำอยู่พอดีจึงตรงดิ่งไปที่นั่น

ปกติเธอเป็นคนชอบเต้นตามเพลงฮิตในติ๊กต๊อกอยู่ในห้องคนเดียวเป็นประจำ ในเมื่ออยากเรียกความสดชื่นกลับมาจึงคิดว่าออกมาเต้นกับคนเยอะๆ ดีกว่า

เธอวางกระเป๋าสะพายลงบนพื้น ยืนปะปนอยู่กับพี่ป้าน้าอาทั้งหลาย เด็กก็มี คนแก่เลยก็เยอะ เสียงเพลงดังมาจากลำโพงรอบตัวปลุกความหึกเหิม เพลงฮิตที่เต้นเป็นประจำดังขึ้น แยมเริ่มเต้นตามให้แรงที่สุด ไม่คิดอายใครเพราะอย่างไรก็ไม่มีคนรู้จัก อยากสะบัดอาการหงอยเหงานี้ทิ้งไปซะแล้วกลับมาสดใสอีกครั้ง

"เอส! เอส!"

ขาเรียวยกขึ้นสูงตามท่วงท่าแม้จะใส่กระโปรง เอวหมุนควงตลกบ้างเซ็กซี่บ้าง ทุกท่วงท่าอยู่ในสายตาของใครคนหนึ่งที่ยืนมองมาสักระยะแล้ว