ตั้งใจเรียนนะครับ

รักษารากฟันมีขั้นตอนหลายอย่าง หลังจากนั้นแยมถูกเชิญให้ออกมาเอ็กซเรย์ฟันแล้วก็ไม่ได้กลับเข้าไปในห้องนั้นอีกเลย เธอได้แต่ชะเง้อคอมองดูว่าคุณหมอสุดหล่อจะออกมาให้ยลโฉมอีกไหม กระทั่งทำการนัดแนะเสร็จแล้วเขาก็ไม่ออกมา

แต่เธอจดจำชื่อเขาได้นะ ป้ายหน้าห้องตรวจหมายเลขหนึ่งมีป้ายชื่อของแพทย์ติดอยู่ ทพ.ภูทัชชัย สราญภิรมย์ เธอเอาชื่อของเขาไปค้นหาในกูเกิ้ล เจอะเจอทั้งรูปภาพและข้อมูลของเขาตั้งแต่ยังเป็นนักศึกษาแพทย์เลยด้วยซ้ำ

"ฮ็อตเหรอเนี้ย ถึงว่ารีวิวดี๊ดี"

แต่จะดีกว่านี้ถ้าเขาไม่มองแรงตอนถามหาโปรโมชั่น ตอนนั้นเขาทำเพียงยิ้มนิดๆ ยิ้มแบบธุรกิจเลยล่ะ

แถมยังพูดว่า 'ตั้งใจเรียนดีกว่านะครับ'

เจ็บแต่กร้าวใจ แยมรู้สึกชอบเขา เป็นความรู้สึกตกหลุมรัก รักแรกพบตั้งแต่แผ่นหลังกว้าง ตอนนี้กลับมานอนตีขาอยู่บนที่นอนแล้วก็ยังเอาแต่นึกถึงดวงตาคมดุมีเสน่ห์คู่นั้น

"เป็นศิษย์เก่ามอเราด้วยแหะ เป็นรุ่นพี่เหรอค้าคุณหมอ"

คราวหน้าคงต้องไปทำความรู้จักให้มากกว่านี้เสียแล้ว

@คณะนิเทศน์ศาสตร์

สามสาวสาขาการแสดงปีสามนั่งเล่นกันอยู่ใต้อาคารเรียน ลูกพีชกำลังชวนเพื่อนดูสีลิปสติกออกใหม่ของแบรนด์หนึ่งอยู่ แต่คนที่ไม่ค่อยมีอารมณ์ร่วมคือแยม

"ปวดฟันง่ะ" แยมบ่น เอาลิ้นดันฟันซี่ที่ปวดทำหน้ายุ่ง "กินยาแก้ปวดไปแล้วนะเนี้ย"

"ไม่ยอมแปรงฟันก่อนนอนน่ะสิ" ลูกพีชว่า

"แปรงตลอดย่ะ แต่ฟันซี่นี่มันถูกฟันคุดเบียดจนผุ ตอนฉันไปถอนฟันคุดออก หมอเขาก็บอกว่าให้ไปอุดซี่นี้ แต่ฉันไม่ได้สนใจ สุดท้ายเลยผุจนต้องรักษาฟันแพงๆ เลยเนี้ย"

"จะรักษารากฟันหรือใส่ฟันปลอมล่ะยะ" น้ำส้มถามขำๆ

"ถึงว่าหมอบอกฉันอายุยังน้อย ให้รักษารากดีกว่า เสาร์นี้คงต้องกลับไปอ้อนขอเงินแม่แล้วล่ะ"

แม่โอนเงินมาให้สามพันบาท ไม่เพียงพอต่อการทำฟัน แบบนี้เธอคงต้องกลับไปช่วยแม่เก็บทุเรียนทั้งสวนเพราะอย่างไรก็ต้องกลับไปทำฟันกับคุณหมอภูทัชชัยให้ได้

"พีช"

มีเสียงร้องเรียกลูกพีชดังมาจากหน้าตึกวิศวะในขณะเดินผ่านจะไปโรงอาหาร ลูกพีชกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปทางนั้น ไปหาพี่ชายฝาแฝดที่เป็นหนุ่มวิศวะ น้ำส้มกับแยมยืนอยู่ตรงนี้เฝ้ารอ แยมยังคงหมกมุ่นอยู่กับการตามหาไอจีของหมอภู น่าแปลกที่มีข้อมูลแต่ไม่มีคนเปิดวาร์ปของเขาเลย

"ป่ะ พลับให้เงินมากินหนม"

ไม่นานลูกพีชก็กลับมาพร้อมเงินจำนวนหนึ่ง คนนี้บ้านฐานะดีโดยเฉพาะคนเป็นพี่ที่รับเงินจากพ่อมาให้น้องสาวเป็นประจำ

"เสาร์นี้ฉันกลับบ้าน จะเอาทุเรียนมาฝากนะ"

"หูย! รอกินเลย"

แยมเก็บมือถือใส่กระเป๋า ตัดใจหาไอจีของหมอภูในตอนนี้ เดี๋ยววันจันทร์หน้าก็จะได้เจอเขาอีกครั้งแล้ว วันนั้นเธอจะทำตัวหน้าด้านอีกรอบอย่างแน่นอน

บ้านของแยมอยู่อำเภอทองผาภูมิจังหวัดกาญจนบุรี แถบนี้ติดแม่น้ำแควน้อย มีป่ารกทึบตลอดแนว อากาศเย็นชื้นเสียส่วนใหญ่ บ้านของเธออยู่ตำบลท่าขนุน มีสวนทุเรียนและสวนเงาะอยู่หลังบ้านเป็นอาชีพของครอบครัว

เธออยู่กับการทำสวนมาตั้งแต่เด็ก เป็นสาวน้อยตัวเล็กมอมแมม เพิ่งจะเริ่มรักสวยรักงามก็ตอนเรียนมัธยมปีที่หกนี่เอง

"เอาเถอะๆ เงินที่มีก็ให้ลูกทั้งนั้นแหละ นี่ก็ให้พี่ยักษ์เขาไปซื้อรถมอเตอร์ไซต์คันใหม่มาขี่ แต่เงินก็ยังเหลืออีกเยอะแยะ"

"แม่น่ารักที่สู๊ดเลย"

ลูกสาวกอดแม่ อ้อนเก่งตามประสาลูกคนเล็กที่ถูกตามใจมาตั้งแต่เด็ก พี่ชายอายุสามสิบปีแล้วก็ยังตามใจไม่เคยเปลี่ยนเช่นกัน

พูดถึงเขาก็เดินเข้ามาหา ยักษ์วางมือลงบนศีรษะน้องสาว

"ไง ดูยิ้มแปลกๆ มีแฟนหรือไง"

พี่ชายตัวโตผิวสีแทนกร้านแดดหรี่ดวงตาเพ่งมองจับผิด

"อยากมีอยู่ แต่เพิ่งเจอ"

"อะไรเพิ่งเจอ"

มือดึงเข้าไปสอดในรักแร้ วางท่าดุน้องสาว

"เพิ่งเจอคนถูกใจไง"

"ใคร หนุ่มไหน หน้าแบบนี้หนุ่มวิศวะชัวร์"

"หนุ่มวิศวะมอแยมหล่อๆ ทั้งนั้นเลยนะ อย่างเช่นพี่ชายเพื่อนแยม เขาชื่อลูกพลับ ส่วนเพื่อนเขาชื่อโอมกับเก่ง หล่อแบบพระเอกในนิยายเลยล่ะ แต่คนที่แยมเพิ่งเจอหล่อแบบเทพบุตร"

"แล้วนี่.."

ยักษ์ชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง

"หล่อแบบ..ถึกทน แบบกร้านๆ แบบลำบากๆ อ่ะ"

"มันดีใช่ไหม"

"สเปกสาวไทบ้านเลยล่ะ"

แต่ไม่ใช่สเปกของเธอเพราะแยมก็เพิ่งรู้ว่าตัวเองชอบไทป์หมอ สูง หล่อ ขายาว ไหล่หนา แผ่นหลังกว้าง ผิวขาวผ่อง หน้าดุนิดๆ เสียงทุ้มหน่อยๆ

"ซี้ด!"

กำลังเพ้อถึงคนโน้นอาการปวดฟันก็ถามหา เธอร้องซี้ดมือจับแก้ม ใบหน้ายุ่งเหยิงหมดสวย ทำเอาพี่ชายส่ายหน้าขำๆ

"สมน้ำหน้า"

"อย่าให้ฟันผุบ้างแล้วกัน"

ชี้หน้าคาดโทษพี่ชาย ฟันผุบ้างจะล้อยันเขาแต่งงานเลย