ไม่เหมือนอย่างที่คิด

แยมก้าวขาถอยหลังหนึ่งก้าวอัตโนมัติ รู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง หัวใจเต้นแรงจนเกือบจะหยุดเต้นเลยหากไม่ประคองเอาไว้ ดวงตาหวานกระพริบถี่ๆ เพื่อมองให้ชัดเจนว่าตาฝาดหรือเปล่า

ผู้ชายที่มีรอยสักมากมายบนลำตัวลามมาถึงท่อนแขนเหนือข้อศอกนั้นคือหมอภู หมอฟันผู้หล่อเหลาสะอาดสะอ้านจริงๆ น่ะเหรอ

"ดีใจไหมที่ได้เข้ามาในห้องผมสักที"

มุมปากหนายกยิ้ม คำพูดเย้ยหยันชวนใจหาย ภูทัชชัยก้าวเดินเข้าหาคนตัวเล็ก ทุกก้าวของเขาคือการถอยหลังของเธอ ยิ่งเห็นก็ยิ่งขบขัน

พรึบ!

กรี๊ด!

ในจังหวะที่เผลอภูทัชชัยก็พุ่งเข้าใส่แยมผลักดันให้แผนหลังแนบชิดประตู เธอตกใจส่งเสียงกรีดร้อง แต่ก็รีบยกมือขึ้นมาอุดริมฝีปากอย่างรวดเร็วเพราะกลัวว่าเสียงนั้นจะดังออกไปให้คนอื่นตกใจ

เวลานี้ดวงตาหวานสั่นระริก ไม่ต่างจากแมวน้อยขี้กลัวจึงเรียกรอยยิ้มเยาะเย้ยได้อีกหน

"ทำไม กลัวเหรอ"

เขาดึงมือเล็กออกจากริมฝีปากเอาไปกดแนบกับประตู

"เข้ามาแล้ว ออกไปคงยากหน่อย"

"มะ มีอะไรคุยกันดีๆ ก็ได้นี่คะ"

"ผมคุยดีแล้วนะแยม พยายามพูดดีๆ ด้วยแล้ว แต่ยังมีเด็กดื้อรั้น ใช่ไหม"

ยิ่งเข้าใกล้หัวใจก็ยิ่งสั่นรุนแรง ยิ่งได้กลิ่นหอมของเขาก็ยิ่งหลงใหลมากกว่าหวาดกลัว

ไม่รู้สิ! แยมไม่ได้รู้สึกว่าต้องกลัวจนหัวโกร๋น แค่เขาดูน่ากลัวขึ้นนิดหน่อยแค่นั้นเอง

"หนูแค่..รู้สึกชอบคุณหมอ"

"ถ้าอย่างนั้นลองสัมผัสสิ่งที่ชอบหน่อยเป็นไง เผื่อจะ.."

สองมือใหญ่แนบแก้มนวล เขาเคลื่อนใบหน้าไปใกล้เอ่ยเสียงกระซิบ

"ติดใจ"

เสียงพร่านั้นไหลเข้ามาในปากตอนที่ริมฝีปากหนาประกบแนบ จูบร้อนแรงตั้งแต่วินาทีแรกทำให้แยมตาตื่น การบดขยี้รุนแรงทำให้เธอเจ็บ แต่เพราะรู้ตัวดีว่าก็ต้องการมาอยู่จุดนี้ นี่ไง! หมอภูกำลังสนองความต้องการให้แล้วนี่ไง

พลั๊ก! พริบตาเดียวแยมก็ถูกเหวี่ยงมายังโซฟา ภูทัชชัยปล่อยให้ปากเป็นอิสระไม่นานก็เข้าครอบครองอีกหน ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ต่อต้านหรือทำอะไรที่เป็นการหยุด

ในเมื่อต้องการแบบนี้! เดี๋ยวจะจัดให้สำลักไปเลย

"อื้อ!" แต่เพราะจูบหนักหน่วงไร้ความหวานซาบซ่าน เป็นจูบครั้งแรกของแยม เธอยังปรับลมหายใจไม่ได้จึงดึงใบหน้าออกมาหายใจ ลำคอจึงถูกหอมฟัดดอมดมแทน

แยมเงยหน้าขึ้นหอบหายใจ ลำตัวเดี๋ยวเกร็งเดี๋ยวคลาย สองมือจับยึดบ่าแกร่งแน่น พลันก็ต้องชะงักอีกหนเพราะสายตามองเห็นกรอบรูปที่วางตั้งอยู่บนโต๊ะตัวเล็กข้างโซฟา ในรูปดูอย่างไรก็เป็นรูปครอบครัวเพราะชายหญิงสูงอายุสองคนนั่งอยู่ตรงกลาง ฝั่งซ้ายเป็นหมอภูที่ดูเด็กกว่าปัจจุบันนิดหน่อย ฝั่งขวาเป็นผู้หญิงสวมใส่ชุดนักเรียนมัธยมปลาย มัดผมรวบขึ้นสูงเป็นหางม้า ใบหน้าขาวใสยิ้มแย้ม รอยยิ้มนั้นช่างคุ้นตา

ยัยสมายด์!

ในรูปนั้นคือยัยสมายด์ไม่ผิดแน่ แยมตาเหลือกตกใจซ้ำหนัก ผลักดันหมอภูออกแล้วพลิกตัวคว่ำไปหยิบกรอบรูปนั้นมาดูใกล้ๆ

"นะ น้องสาวคุณหมอเหรอคะ"

หันกลับไปเอ่ยถาม ไม่ได้สนใจว่าเขากำลังทำอะไร

"ใช่ น้องสาวผมเอง"

สองมือใหญ่ยกขึ้นเสยผม พาลำตัวโตยืดเกร็งอวดกล้ามเนื้อเคล้ารอยสักกราฟิกมากมาย แต่นั่นก็ยังไม่ดึงความสนใจของแยมอยู่ดี เธอไม่รู้เลยว่าสมายด์มีพี่ชาย เจอหมอภูตั้งกี่ครั้งไม่มีอะไรบ่งชี้เลยว่าเขาจะมีน้องสาวเป็นยัยนั่น

"โอ๊ย! ไม่เอาแล้วได้ไหม"

จู่ๆ ก็อยากถอนตัว มันบอกไม่ถูกว่าทำไมถึงไม่อยากเอาแล้ว อาจเพราะว่าสมายด์ไม่รู้ว่าเธอจ้องจะเล่นพี่ชายหรืออยู่ใกล้ตัวเกินไปล่ะมั้ง

"คะ คุณหมอ หนูไม่.."

พลิกตัวกลับมาหวังพูดคุย พลันก็ต้องตกใจที่เห็นว่าหมอภูอยู่ในสภาพไหน เขาถอดกางเกงสแล็คสีดำออกไปแล้ว เหลือเพียงร่างกายเปลือยเปล่าสุดจะเพอร์เฟ็ค แยมเบิกตาโตค้าง ความรู้สึกปั่นป่วนไหลรวมอยู่ตรงช่องท้องไปกับรอยสักตั้งแต่หน้าอกไหลลงมาถึงหน้าขาอ่อน ด้านข้างความใหญ่โตที่มีขนสีเข้มก็ไม่มีพื้นที่ว่างให้เห็น

แยมคิดถอดใจตั้งแต่เรื่องยัยสมายด์เป็นน้องสาวของเขา มาเจอว่าตัวตนที่แท้จริงไม่เหมือนภายนอก..เธอส่ายหน้าหวือ กระถดตัวหนีไปด้านบนโซฟา

รอยยิ้มร้ายก็ปรากฏบนใบหน้าคนที่เคยเย็นชา ภูทัชชัยเคลื่อนเข้าหาไม่ต่างจากปีศาจที่เห็นในเงามืด ขณะนั้นเขาสวมใส่ถุงยางอนามัยไปด้วย ก่อนที่แยมจะหล่นจากโซฟามือก็คว้าจับข้อเท้าเล็ก ดึงกระชากให้กลับมานอนที่เดิม มาอยู่ใต้ร่างของเขาอีกครั้ง

"ไม่ทันแล้วนะเด็กดื้อ"

นิ้วโป้งกดวนริมฝีปากล่าง เสียงหัวเราะแผ่วเบาในลำคอฟังดูร้ายกาจ ใบหน้าของแยมมีแต่เม็ดเหงื่อผุดพราย มันคืออาการของคนที่กำลังหวาดกลัว

ภูทัชชัยเห็นแล้วก็ยิ่งชอบใจ จะว่าไปก็ชอบที่ได้จัดการเด็กขี้ตื้ออยู่เหมือนกัน เขาหัวเราะใส่ปากเธออีกครั้งและอีกครั้ง จับท่อนขากระชับกับเอวสอบ ถูไถสะโพกหยอกล้อกับส่วนนั้นของเธอ ความรู้สึกรุนแรงถูกมอบให้อย่างกะทันหัน สติของแยมเริ่มเตลิด เดี๋ยวอยากเดี๋ยวไม่อยากผสมปนเป

กระทั่งมีบางอย่างสอดแทรกเข้ามาในร่างกายทั้งที่เสื้อผ้ายังไม่ถูกถอดออกไปสักชิ้นเดียว แยมผวาโอบกอดเขาส่งเสียงร้อง ใบหน้าเหยเกเจ็บปวด

"เจ็บๆ เจ็บค่ะ หนูเจ็บ"

เสียงร่ำร้องนั้นทำคนเป็นหมอชะงัก ตามสัญชาตญาณต้องยกเครื่องมือขึ้นห่างจากฟัน เขาก็เกือบจะถอนตัวตนออกแล้วหากไม่คิดได้ก่อนว่าตอนนี้กำลังทำอะไรอยู่

เขาก้มมองสาวน้อยหน้าใส มองหยาดน้ำตาที่ไหลลงหางตา เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าน้ำตาคนช่างหอมหวาน ความเจ็บปวดนั้นเป็นเรื่องสนุก

"ผมเตือนแล้วไงว่าอย่า..ซี้ด!"

ตัวเขาเองก็เจ็บจากการรัดรึง ความคับแน่นของแยมกำลังทำร้ายเขาไม่น้อย ภูทัชชัยกัดฟันดุนดันสะโพกเข้าหาคนน้อง กดริมฝีปากบดขยี้ริมฝีปากอวบอิ่มรุนแรง มอบความป่าเถื่อนให้สัมผัสมากกว่าความหลานล้ำให้ติดใจ

เข้าที่เข้าทางแล้วก็ขยับโยกสะโพกไม่คิดปราณี มือล็อกลำคอหลวมๆ ไม่ได้กะเอาตายแต่ก็อาจจะมีคนกลัวตาย แม้เขาจะเสียวจนตัวสั่น อารมณ์ร้อนไหลพลุ่งพล่านรอบตัว สะโพกทำงานราวกับเครื่องจักรที่กำลังอยากเคาะสนิม

เตือนแล้วนะว่าอย่า..อย่ามาปลุกความบ้าของเขา