ไปก็ไป

รถของหมอภู จำไม่ผิดอย่างแน่นอน!

"เดี๋ยวหนูมาเอานะคะ ขอเวลาแปป"

แยมผละจากร้านขายขนมปังปิ้งมาเกาะท้ายรถหรู ชะเง้อคอมองหาเจ้าของรถภายในตึกแพทย์ ตึกนี้ค่อนข้างปิดมิดชิด มองจากภายนอกจะเห็นกระจกล้อมรอบ ตอนนี้เลยไม่รู้ว่าหมอภูอยู่ตรงไหน

"คุณหมอมาทำอะไรนะ"

พอดีมีคนเดินออกมาจากตึก แยมไม่รอช้าปรี่เข้าไปถาม

"ขอโทษนะ ขอถามอะไรนิดหนึ่งนะคะ"

นักศึกษาผู้ชายตัวสูงทรงหมอในอนาคตขยับแว่นตารอฟังคำถามอย่างตั้งใจ

"คุณหมอที่ชื่อภูทัชชัยมาทำอะไรที่นี่เหรอ"

"มาเป็นวิทยากรคู่กับหมอปกรณ์ในห้องประชุมครับ"

อ๋อ! ที่แท้ก็มีการอบรมภายใน

"ขอบคุณนะ"

"เอ่อ ถามอะไรอีกไหม ชื่อผมไหม"

"ไม่ล่ะ อยากรู้แค่เรื่องนั้น"

แยมเดินกลับมาร้านขนมปังปิ้ง คอยมองไปยังตึกคณะแพทย์ตลอดเผื่อจะมีคนออกมาจากตึก เฝ้ารอจนได้ขนมปังก็ไม่มีคนออกมาจึงตัดใจเดินกลับตึกคณะนิเทศน์ศาสตร์

มีดวงตาคมคู่หนึ่งมองผ่านกระจกห้องประชุมไปยังด้านล่าง ตอนนี้ถึงคิวของปกรณ์กำลังพูดคุยกับน้องๆ นักศึกษาแพทย์ชั้นปีที่หนึ่งถึงปีที่สาม ตัวเขาเลยมีเวลามานั่งเล่นรอตรงโซฟารับรอง

ครั้นถึงคิวของเขาออกไปยืนตรงหน้าทุกคนพร้อมไมโครโฟน เสียงฮือฮาก็ดังขึ้นจนต้องเฝ้ารอให้เสียงนั้นเงียบลง สีหน้าของภูทัชชัยยังคงนิ่งสนิท ไม่แสดงออกถึงความรู้สึกยินดีใดๆ กับเสียงตื่นตาตื่นใจกับความหล่อนั้น นี่แหละเสน่ห์ของเขา

"สวัสดีครับ ผมทันตแพทย์ภูทัชชัยนะครับ.."

แนะนำตัวได้หนึ่งประโยคเสียงโห่ร้องก็ดังขึ้นอีกครั้ง ภูทัชชัยลอบถอนหายใจเบาๆ ก็ช่วยไม่ได้ที่เกิดมาหล่อ ตอนเรียนก็ฮ็อตในระดับหนึ่งเลยล่ะ น้องๆ ที่ห่างกันเป็นสิบปีถึงได้รู้จักแล้วกรี๊ดกร๊าดกันอยู่ตอนนี้

แยมรู้สึกตื่นเต้นที่หมอภูอยู่ใกล้แค่เอื้อมจนอยากจะทำตัวเนียนๆ เป็นนักศึกษาแพทย์แล้วเดินเข้าไปในนั้น อยากรู้ว่าคุณหมอผู้เย่อหยิ่งยามเป็นวิทยากรจะพูดเยอะพูดน้อยหรือจะยิ้มบ้างไหม

"ฉันไปล่ะนะ"

พอลงจากตึกเรียนอีกรอบ แยมก็รีบบอกลาเพื่อนแล้ววิ่งไปทางตึกคณะแพทย์ น้ำส้มตะโกนถามตามหลังก็ไม่ได้ยินหรืออาจจะได้ยินแต่ไม่มีเวลาจะตอบ

วิ่งมาได้ครึ่งทางก็หยุดพักที่หน้าร้านขายน้ำชานมไข่มุก นึกขึ้นได้ว่าควรจะมีอะไรติดมือไปบ้างดีกว่า

"เอาชาไต้หวันหวานน้อนมากสองแก้วค่ะ"

ตัวเธอน่ะกินหวานร้อย แต่เดาว่าคนโน้นคงไม่ชอบของหวานเท่าไหร่เลยสั่งหวานน้อยไปเลยทีเดียว ระหว่างนี้ก็หยิบมือถือมาดูว่ามีคนอัปเดตอะไรในไอจีบ้างหรือเปล่า

"น้องแยมครับ"

ทว่ากลับมีคนเอ่ยเรียกเสียก่อน แถมเสียงนั้นยังคุ้นหูอีกด้วย แยมไม่รีรอเงยหน้าขึ้นมอง ริมฝีปากฉีกยิ้มกว้างดีใจ ความรู้สึกที่นอยด์ก่อนหน้านี้มลายหายไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น

"คุณหมอ!"

ท่าทางดีใจที่ได้พบเจอถูกแสดงออก ผิดกับเขาที่สีหน้าเรียบเฉยปกติ

"มาทำอะไรที่นี่คะหรือตั้งใจมา.."

มือใหญ่ยื่นมาตรงหน้าพร้อมของบางอย่าง

"ทำตกไว้ในรถคืนนั้น ตั้งใจจะคืนให้ตั้งแต่วันทำฟันแต่ก็ไม่ทันครับ"

บนฝ่ามือใหญ่เป็นพวงกุญแจตุ๊กตาหมีตัวเล็กจิ๋วที่ห้อยอยู่กับกระเป๋า เธอสังเกตเห็นแล้วว่ามันหายไป แต่ไม่รู้เลยว่าไปทำตกไว้บนรถของเขา

แยมเงยหน้าขึ้นมายิ้มหวาน เอียงคอนิดๆ ให้ดูน่ารักน่าเอ็นดู เธอก็พอจะมีจริตหญิงอยู่บ้างนั่นแหละ

"ไม่เอาคืนตอนนี้ได้ไหมคะ เดี๋ยวค่อยไปเอาคืนที่บ้านคุณหมอ คิกคิก"

พูดเองก็เขินเอง เธอยกกำปั้นขึ้นมาจรดริมฝีปากหัวเราะ

"ถ้างั้นก็ไป"

แต่จู่ๆ เขาก็ขยับเข้ามาใกล้ คว้ากำปั้นเล็กนั้นไปจับแล้วดึงกระชากให้เดินตามหลังจนกระโปรงพลีสปลิวตามลม

ห๊ะ! อะไรนะ!

แยมฟังที่หมอภูพูดไม่ชัดเจน แรงเหวี่ยงยิ่งทำให้งุนงง กว่าทุกอย่างจะสงบเธอก็มานั่งอยู่บนรถหรูและเขาก็เข้ามาประจำที่คนขับแล้ว

"เอ่อ..คือ"

"อยากไปมาก ผมก็จะพาไป"

น้ำเสียงนั้นเข้มจัดจนรู้สึกขนลุก

"ปะ ไปไหนคะ"

เอี๊ยด! รถมาเบรคอย่างแรงเพราะติดไฟแดง ลำตัวเล็กกระเด้งไปข้างหน้าเล็กน้อย รู้สึกตกใจจนต้องยกสองมือขึ้นแนบกับคอนโซลรถ แต่แล้วก็ต้องตกใจซ้ำหนักเมื่อเขาจับใบหน้านวลให้หันไปหา สบกับดวงตาคมดุที่มีลูกไฟลอยกรุ่นอยู่ในนั้น

"แล้วจะมาอ้อนวอนทีหลังไม่ได้นะ ผมเตือนเอาไว้เลย"

น้ำลายเหนียวหนืดกลืนลงคอ ทำไมวันนี้เขาไม่เหมือนหมอภูที่เคยเจอทุกครั้ง ดูน่ากลัวและอันตรายมาก

รถขับเคลื่อนด้วยความเร็วที่พอจะเร็วได้ไปยังทิศทางไม่คุ้นเคย ทว่าพอเข้าเขตสีลมแยมก็หันมองซ้ายมองขวา เธอเพิ่งมาย่านนี้ไปไม่นานนี่เอง

กระทั่งรถเคลื่อนตัวเข้ามาในคอนโดมิเนียมสุดหรูหรา เธอก็โผไปเกาะขอบกระจก มองดูความคุ้นเคยหมาดๆ

คอนโดเดียวกับยัยสมายด์รุ่นน้อง!!

ประตูรถฝั่งคนนั่งเปิดอ้าออก ท่อนแขนเล็กก็ถูกมือใหญ่รวบกำออกแรงดึงให้ลงจากรถ หมอภูไม่พูดอะไรเลย เอาแต่ทำหน้าตึง ทำเหมือนโกรธใครมาสิบชาติ

ก็อาจจะโกรธเธอไง โกรธที่ตื้อจนเขารำคาญ

ลำตัวเล็กถลาตามแรงดึงง่ายๆ ให้เข้ามาในคอนโดฯ เข้ามาในลิฟต์แล้วก็ถูกเหวี่ยงไปอยู่มุมฝั่งซ้าย หมอภูถลาตามมายืนแนบชิด เอียงใบหน้าขยับเข้ามาใกล้คล้ายกับว่าจะ..จูบ

ทว่าประตูลิฟต์กลับเปิดเสียก่อนให้เขาต้องผละออกไปยืนอีกฝั่งหนึ่ง มีคนเข้ามายืนแทรกตรงกลางสองคนให้แยมหายใจหายคอได้คล่องขึ้นมาบ้าง

มือเล็กยกแนบหน้าอก รู้สึกตกใจจนถึงตอนนี้ แต่ไม่รู้ทำไมถึงยังอยากจะเดินตามหลังเขา อยากรู้ว่าเขาจะพาไปที่ไหน

ถึงชั้นยี่สิบก็ถูกดึงกระชากอีกเช่นเคย ทำฟันว่าเจ็บแล้ว แรงบีบข้อมือรู้สึกเจ็บกว่า ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่คิดถอย!

ปัง! ปึง! เข้ามาในห้องชุดมืดสนิทร้อนอบอ้าว แยมยืนเคว้งหันทางไหนก็มองไม่เห็นอะไร กระทั่งดวงตาค่อยๆ ปรับโฟกัสสายตาได้ ได้ยินเสียงติ๊ดๆ ของเครื่องปรับอากาศ มีจุดๆ เล็กของแสงไฟสีเขียวปรากฏให้เห็นตรงแอร์

เธอวกดวงตากลับมามองตรงหน้า รูปร่างของผู้ชายสูงใหญ่เดินออกมาจากห้องหนึ่งแล้วตรงมาทางนี้ เงานั้นไม่ต่างจากปีศาจที่เคยดูในการ์ตูน ช่างขัดกับกลิ่นหอมสะอาดที่ลอยกรุ่นอยู่ในห้อง

พรึบ! พลันไฟสีส้มก็สว่างวาบขึ้นมา แยมกระพริบตาหนักๆ หนึ่งครั้งก่อนจะลืมขึ้นเต็มดวงตา แต่แล้วก็ต้องเบิกตาโตกว้างตกใจกับภาพที่เห็นตรงหน้า

นั่นเขาอย่างนั้นเหรอ!