ความเฉยชา

ไม่ถึงครึ่งทางดีแยมก็ถูกลอกคราบออกจนหมด โซฟาเปลี่ยนมาเป็นเตียงนอนในห้อง ความเจ็บปวดแปรเปลี่ยนเป็นความเสียวซ่าน เธอตอบสนองหมอภูได้ดี เริ่มเรียนรู้ความป่าเถื่อนของเขาด้วยการทำตามทุกอย่างที่ต้องการ

"อื้อ!" ลำตัวเล็กถูกจับพลิกคว่ำอีกครั้ง ภูทัชชัยประกบด้านหลัง สอดใส่อย่างรวดเร็วก็ขยับโยกสะโพก แหงนเงยใบหน้าขึ้นครางแผ่วที่คิดว่าเธอคงจะไม่ได้ยิน

หารู้ไม่ว่าทุกอิริยาบถอยู่ในสายตาของแยม โดนขนาดนี้ก็ต้องจำให้ได้ทุกโมเม้นต์สิ

รอบที่สามจบลงแยมนอนฟุบไปกับหมอนนุ่มหอบหายใจ สองมือกำปลอกหมอน กัดฟันร้องซี้ดซ้าดเพราะรู้สึกเจ็บ

เจ็บมากแม่จ๋า!

ร่ำร้องอยู่ในใจ หวังได้การปลอบประโลมจากเขาบ้างสักนิด แต่ความร้อนที่แนบชิดเมื่อครู่กลับหายไปเลยตั้งแต่เขาผละออก แยมพลิกตัวกลับมามองหา เหมือนว่าเขาจะไม่อยู่ในห้องนอนนี้แล้วจึงฝืนลุกจากที่นอน ค่อยๆ เดินมาพร้อมกับผ้านวมห่มลำตัว กว่าจะถึงหน้าประตูห้องนอนใช้เวลาไปมากโข

พลันก็ได้กลิ่นบุหรี่ลอยมาจางๆ แยมชะโงกหน้าออกไปมองตามทิศทางของกลิ่นนั้น มันลอยมาจากระเบียง หมอภูในชุดคลุมอาบน้ำกำลังยืนสูบบุหรี่อยู่ตรงนั้น เขาปรายตามามองเธอ ขยับปลายนิ้วไล่ขี้เถ้าให้ร่วงหล่นจากบุหรี่ก็เอามันเข้าปากต่อ หากสังเกตให้ดีจะเห็นมุมปากหนายกยิ้มร้ายกาจ

แยมเดินกลับมานั่งบนเตียงนอน มองกรอบรูปครอบครัวอีกอันที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน มีรูปของสมายด์อีกเช่นเคย กอดอยู่กับพี่ชายแบบรักใคร่กลมเกลียวกันเลยล่ะ

"เฮ้อ.." เธอถอนหายใจยกมือตบหน้าผาก คนมีเป็นล้านทำไมถึงมาชอบพี่ชายน้องรหัส ยัยนั่นจะยอมให้คนบ๊องๆ อย่างเธอรักกับพี่ชายโปรไฟล์ดีเลิศหรูหรือไง

"แต่งตัวแล้วเดี๋ยวผมจะไปส่ง"

ภูทัชชัยเดินเข้ามาพร้อมชุดนักศึกษาที่ถอดอยู่ด้านนอก เขาเอาพวกมันวางบนที่นอนข้างเธอ ก่อนจะผละห่างออกไปแยมคว้าข้อมือของเขาเอาไว้

"หนู..ไม่เคยนะคะ"

คิ้วหนาขมวดยุ่ง

"แล้วยังไงครับ"

"แค่อยากจะถามว่าทำไมไม่เห็นมือเบาเหมือนตอนทำฟันเลย"

"ก็ไม่ใช่ทำฟันและนั่น..คือผมเอง คนที่น้องแยมอยากได้จนตัวสั่น"

คำพูดร้ายกาจ ทั้งยังห่างเหิน มือเล็กหล่นลงมาบนหน้าขาพร้อมกับหัวใจที่วูบโหวง เธอดูไม่ออกเลยว่าหมอภูจะร้ายกาจ ลุคคลีนๆ สะอาดสะอ้านยันปลายเส้นผม แต่กลับไม่ใส ทั้งยังไม่ห่วงสุขภาพตัวเองสูบบุหรี่อีกด้วย

อ่อ คืนนั้นเขาก็ยังไปดื่มเหล้า

"แต่งตัวครับ"

คำสั่งลอยมาอีกหน แยมจำต้องแต่งตัว เอาไว้ค่อยกลับไปคิดทบทวนที่ห้องว่าจะเอาอย่างไรต่อดี

แต่เหมือนจะเกิดปัญหาแหะ..

"คุณหมอคะ คือ.."

ภูทัชชัยเปลี่ยนมานุ่งผ้าเช็ดตัว เนื้อตัวเต็มไปด้วยหยดน้ำ เขาคงจะเข้าไปอาบน้ำที่ห้องน้ำด้านนอกมา เห็นรูปร่างหนัดแน่นแล้วหัวใจก็สั่น อะไรที่ทำให้ความน่ากลัวแพ้ความหลงใหลในความหล่อเอาง่ายๆ ข้อนี้เธอก็ไม่รู้

"กางเกงในหนูขาดค่ะ"

โชว์หลักฐานให้ดูว่าแพนตี้สีดำมันถูกเขาฉีกกระชากจนขาด แก้มนวลแดงปลั่งร้อนฉ่า ภาพตอนดึง เสียงฉีกขาดยังติดตรึงอยู่เลย

"ใส่กางเกงผมไปแล้วกัน"

"กางเกงในคุณหมอเหรอคะ หนูไม่น่าจะใส่ได้นะ"

ตัวก็โต เจ้านั่นก็ธรรมดาที่ไหน แยมส่ายหน้าไม่หยุด อย่างไรก็ใส่ไม่ได้

ไม่นานกางเกงที่ว่าก็ถูกยื่นมาให้ มันคือกางเกงขาสั้นสำหรับวิ่งต่างหาก เธอรับมันมาพร้อมรอยยิ้มหวาน ขอยิ้มสู้คนน่ากลัวเอาไว้ก่อน

"ใส่ได้ด้วยค่ะ แต่หลวมไปนิดหนึ่ง"

"ไปนั่งรอข้างนอก ผมจะไปส่ง"

"พูดเหมือนตอนทำฟันไม่ได้เหรอคะ"

ดวงตาคมตวัดมอง หัวคิ้วขมวดมุ่นชิด

"ค่า หนูไปรอข้างนอกก็ได้"

แยมยอมจำนนเดินมานั่งรอบนโซฟา เพิ่งมีโอกาสได้มองสำรวจรอบห้องนี้ ห้องชุดแบ่งสัดส่วนห้องละหนึ่งได้อย่างลงตัว เหมาะจะอยู่หนึ่งถึงสองคนเหมือนห้องของเธอเป๊ะ แต่ที่นี่ดูหรูหรากว่ามาก เธอหยิบกรอบรูปครอบครัวมาดูอีกครั้ง เห็นหน้าสมายด์ก็ยิ่งรู้สึกผิด

"ขอโทษนะ พอดีพี่ชายแกมัน..น่ากิน"

ปึง! เสียงปิดประตูห้องดังขึ้น กรอบรูปจึงถูกวางลงที่เดิม แยมเงยหน้ามองเขา หัวใจเต้นรุนแรงกับลุคสบายๆ เสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนส์สีดำ ทรงผมไม่ได้เซ็ท ยังชื้นอยู่หน่อยๆ เลยด้วยซ้ำ ไม่บอกว่าแก่แล้วคงจะคิดว่าเด็กมหา'ลัย

หล่อจัง โดนใจสุดๆ

ภูทัชชัยไม่ได้พูดอะไร เดินเข้ามาคว้าข้อมือเล็กให้ลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปหน้าประตู ใส่รองเท้าอย่างรีบร้อนให้แยมต้องรีบด้วย เขาฉุดกระชากลากถูไม่ต่างจากตอนขามา ดูห่างเหินมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ

"โอ๊ย!"

เข้ามาในลิฟต์ได้แยมก็ร้องเบาๆ ขยับไปยืนชิดฝั่งหนึ่ง จิตวิญญาณของหมอปะทุอีกหน กำลังจะถลาเข้าไปดูว่าแยมเป็นอะไร เห็นว่าเธอยืนหนีบขามือจับตรงนั้นก็ได้สติ ยืดตัวตรงถอนหายใจ

สมน้ำหน้า อีกกี่ครั้งก็พูดเหมือนเดิมว่าเตือนแล้ว

ประตูลิฟต์เปิดที่ชั้นหนึ่งก็เดินนำออกไปก่อน ไม่สนใจไยดีแม้แต่น้อยจนมาถึงรถที่จอดอยู่ ไม่ทำตัวเป็นสุภาพบุรุษให้ด้วย ขับรถก็เอาแต่เงียบกริบ แยมไม่ต่างจากนั่งคนเดียว

ครั้นถึงคอนโดก็ยังเอาแต่นิ่ง ไม่คิดจะหันมามองหน้าเธอแม้แต่นิด

"หนูไปนะคะ"

ตอนนี้แหละที่ดวงตาคมปรายมองแวบหนึ่ง วินาทีเดียวเท่านั้นก็หันมองทางข้างหน้า

แยมลงจากรถด้วยหัวใจห่อเหี่ยว เดินเข้ามาในอาคารแล้วก็หันกลับไปมองรถที่ยังจอดอยู่อีกครั้ง สุดท้ายก็ตัดใจกลับขึ้นห้อง อาบน้ำให้สดชื่นก่อนค่อยว่ากันอีกที

ภูทัชชัยขับรถมาบ้านของอาทิตย์ มานั่งสูบบุหรี่อยู่ตรงสระว่ายน้ำ เขาใช้มันสองมวนติดแล้วเพราะช่วยให้ผ่อนคลายลงจากความรู้สึกอึดอัดบางอย่าง

หวังว่าเด็กดื้อจะคิดได้ว่าไม่ควรยุ่งกับเขา ภาพลักษณ์ภายนอกที่เห็นแล้วทำให้ชื่นชอบ แท้จริงมันไม่ใช่ตัวเขาทั้งหมดและสิ่งที่แยมเห็นไปนั้นก็ยังเป็นส่วนน้อย

แต่ก็คาดหวังว่าเท่านั้นจะสามารถทำให้เธอคิดได้ว่าไม่ควรเข้ามาใกล้คนอย่างเขา

"ไปเป็นวิทยากรมา ทำให้เครียดเหรอวะ"

อาทิตย์ผุดขึ้นมาจากสระว่ายน้ำ เห็นอาการเพื่อนออกตั้งแต่มันมาถึงแล้ว

"เปล่า"

"แล้วมึงเป็นอะไร เด็กมากวนใจ?"

ภูทัชชัยพยักหน้ายอมรับง่ายๆ ว่าใช่ กวนใจจนเขาจัดให้เน้นๆ ไปสามดอก แต่ที่ไม่คาดคิดคือเธอยังสดยังซิง เห็นแจ๋นๆ ตามจีบคนแก่ก็นึกว่าจะจัดจ้าน ที่ไหนได้.. ภูทัชชัยร้องซี้ดในปากเพราะพอนึกถึงไอ้ลูกชายของเขาก็มีปฏิกิริยาบางอย่างจนต้องขยับขาเบาๆ

"คบเด็กอาจจะฟินก็ได้ ไม่ลองคงไม่รู้ เอาไว้กูเจอเด็กมาชอบก่อน จะมารีวิว"

อาทิตย์พูดขำๆ แล้วว่ายน้ำออกไป

เดี๋ยวเถอะมึง มีเด็กมาวอแวเมื่อไหร่จะหาว่ากูไม่เตือนไม่ได้นะเว้ย