บทที่ 4

เสียงของอวี้ซิงฝานขาดห้วงไปทันที

เขาจ้องมองฉันอย่างเหม่อลอย ในใจเกิดความหวาดหวั่นที่ยากจะอธิบาย

รู้สึกเหมือนกับว่าตัวฉันในตอนนี้เปรียบเสมือนกระดาษสีขาวที่เบาหวิว พร้อมที่จะปลิวหายไปในที่ที่เขามองไม่เห็นได้ทุกเมื่อ

ฉันค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้น ใช้มือยันผนังพลางเช็ดคราบเลือดบนใบหน้า แล้วหันไปพูดกับแม่ว่า “หนูกับอวี้ซิงฝานไม่ได้จดทะเบียนสมรสกันค่ะ”

“ดังนั้นเขาสามารถไปจดทะเบียนกับมั่วเฉียนเฉี่ยนได้เลย”

แม่ถามด้วยความแปลกใจว่า “พวกแกยังไม่ได้จดทะเบียนกันงั้นเหรอ”

สีหน้าของอวี้ซิงฝานดูไม่ดีนัก เขาขมวดคิ้วแล้วอธิบายว่า “ก่อนหน้านี้ผมยุ่งมากครับ หลัง ๆ มาก็เลยลืมไปเลย”

แต่แม่กลับปรบมือแล้วพูดว่า “ไม่ได้จดทะเบียนก็ดีแล้ว”

ผิงอันลูกชายของฉันเหลือบมองฉันอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ แล้วถามว่า “งั้นต่อไปน้าก็จะเป็นแม่ของผมแล้วใช่ไหมครับ”

ฉันพยักหน้าให้เขา ยิ้มแล้วถามว่า “ดีใจไหมครับ”

ผิงอันกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจพลางตะโกนว่า “เย้ ต่อไปน้าจะเป็นแม่ของผมแล้ว!”

พูดจบ ดูเหมือนเขาจะกลัวฉันไม่พอใจ จึงรีบพูดเสริมว่า “แม่...อ๊ะ ไม่สิ ป้าครับ ขอแค่ป้าสัญญาว่าจะไม่รังแกน้าอีก ผมก็จะยังชอบป้าเหมือนเดิมครับ”

ฉันหลุบตาลงต่ำ ตอบเสียงเบาว่า “เข้าใจแล้วครับ”

มั่วเฉียนเฉี่ยนร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจ เธอถามว่า “พี่ยอมให้พี่เขยแต่งงานกับฉันจริง ๆ เหรอคะ”

ฉันตอบเสียงเรียบว่า “อืม ต่อไปไม่ต้องเรียกเขาว่า ‘พี่เขย’ แล้วนะ”

มั่วเฉียนเฉี่ยนปรายตามองอวี้ซิงฝานด้วยความเขินอาย

เธอคิดว่าอวี้ซิงฝานจะดีใจ แต่กลับพบว่าเขาเอาแต่จ้องมองฉัน เธอจึงกำแขนเสื้อแน่น หลุบตาลงเพื่อซ่อนความริษยาในแววตา

ทว่าพอเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง แววตาของเธอก็เหลือเพียงความไร้เดียงสา เธอพูดอย่างจริงใจว่า “ขอบคุณนะคะพี่”

ฉันส่ายหน้า ตอบกลับไปเรียบ ๆ ว่า “คนกันเองทั้งนั้น ไม่ต้องเกรงใจหรอก”

“อีกอย่าง ต่อไปฉันยังต้องฝากให้เธอช่วยดูแลอีกเยอะ”

มั่วเฉียนเฉี่ยนไม่รู้ว่าฉันได้บริจาคร่างกายให้กับสตูดิโอที่เธอทำงานอยู่ เธอนึกว่าฉันแค่พูดตามมารยาท จึงรีบยิ้มรับและพูดว่า “เราเป็นพี่น้องกัน ฉันต้องดูแลพี่อยู่แล้วค่ะ”

พอแม่เห็นพวกเรา “กลับมาคืนดีกัน” ท่านถึงพยักหน้าอย่างพึงพอใจแล้วพูดว่า “แบบนี้สิถึงจะถูก ถ้าแกรู้จักทำตัวให้ว่านอนสอนง่ายแบบนี้แต่แรก ฉันกับพ่อจะไปโกรธแกทำไม”

ฉันมองหน้าแม่ ใจจริงอยากจะถามท่านเหลือเกินว่าฉันไม่รู้ความจริง ๆ งั้นเหรอ

ทั้งที่ฉันคือคุณหนูตระกูลมั่วตัวจริง แต่ทุกคนกลับคิดว่าฉันเป็นเพียงลูกบุญธรรม

ทั้งที่ตอนแรกอวี้ซิงฝานเป็นคนมาตามตื๊อขอแต่งงานกับฉันเองแท้ ๆ แต่ทุกคนกลับมองว่าฉันเป็นมือที่สามที่น่ารังเกียจ

ทั้งที่ฉันยอมไร้ตัวตน คอยดูแลพวกเขาสองพ่อลูกโดยไม่เคยปริปากบ่น แต่ทุกคนกลับมองว่าฉันอารมณ์ร้ายและจิตใจอำมหิต...

ฉันค่อย ๆ หลับตาลง ข่มกลั้นน้ำตาที่กำลังจะไหลทะลักออกมาให้ย้อนกลับเข้าไป

ฉันไม่อยากร้องไห้ต่อหน้าพวกเขาอีก

เพราะฉันรู้ดีว่าถ้าฉันร้องไห้ มั่วเฉียนเฉี่ยนจะยิ่งร้องไห้หนักกว่าฉัน

และเมื่อถึงตอนนั้น แม้แต่น้ำตาของฉันก็จะกลายเป็นความผิด

เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ฉันรู้สึกว่าหัวใจที่เจ็บปวดมาตลอดดูเหมือนจะด้านชาไปจนหมดสิ้น

ราวกับนาฬิกาเก่าคร่ำครึที่หยุดเดินไปแล้วอย่างถาวร

ฉันมองไปที่อวี้ซิงฝาน เห็นเขายังคงจ้องมองฉันอยู่ แววตาคู่นั้นกลับฉายความเจ็บปวดออกมาให้เห็น

ความรู้สึกนี้ทำให้ฉันรู้สึกว่ามันช่างน่าขันสิ้นดี ฉันถามเสียงเบาว่า “ตอนนี้ฉันกลับไปพักได้หรือยังคะ”

อวี้ซิงฝานพยักหน้าตอบ “อืม ไปพักเถอะ”

ฉันถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก ค่อย ๆ ขยับตัวเดินไปยังห้องเก็บของ

แต่แม่กลับพูดขึ้นว่า “แกไปเก็บของแล้วกลับไปอยู่ที่บ้านเถอะ”

“ตอนนี้ข้างนอกมีแต่นักข่าว ขืนให้คนรู้เข้าว่าแกอาศัยอยู่บ้านน้องเขย เดี๋ยวจะเอาไปลือกันเสียหายอีก”

ฉันพยักหน้าอย่างว่าง่ายและตอบว่า “ค่ะ”

แม่สั่งให้อวี้ซิงฝานขับรถไปส่งฉัน พอออกมาข้างนอก จู่ ๆ เขาก็คว้ามือฉันไว้แล้วพูดว่า “อีกหนึ่งสัปดาห์ ผมจะเข้าไปในห้องผ่าตัดเป็นเพื่อนคุณเอง”

“รอให้คุณผ่าตัดเสร็จแล้ว เราค่อยมาคุยกันดี ๆ นะ”

“เรื่องผมกับเฉียนเฉี่ยน...มันไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคิดแน่นอน”

ฉันมองสีหน้าของมั่วเฉียนเฉี่ยนที่เปลี่ยนไปกะทันหัน แล้วหันไปยิ้มให้อวี้ซิงฝานพลางตอบว่า “ค่ะ”

อวี้ซิงฝานมองฉันด้วยความแปลกใจ เขารู้สึกเหมือนกับว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าในตอนนี้เป็นเพียงท่อนไม้ไร้ความรู้สึก

เขาพูดด้วยความหงุดหงิดว่า “ไปกันเถอะ”

ตลอดทางบนรถไม่มีบทสนทนาใด ๆ

อวี้ซิงฝานพยายามจะเอ่ยปากพูดอยู่หลายครั้ง แต่พอเห็นใบหน้าซีดเผือดที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดของฉัน เขาก็หมดอารมณ์ที่จะพูด

รถแล่นมาได้เพียงครึ่งทาง เขาก็ได้รับโทรศัพท์จากแม่

วินาทีต่อมา เขาก็จอดรถเทียบข้างทางทันที แล้วพูดด้วยความร้อนรนว่า “จู่ ๆ เฉียนเฉี่ยนก็หมดสติไป อาจเป็นเพราะร่างกายต่อต้านอวัยวะใหม่รุนแรง”

“ผมต้องรีบกลับไปดู คุณเรียกรถกลับเองแล้วกันนะ”

ฉันเหลือบมองนาฬิกาหน้ารถ ตอนนี้ตีสามแล้ว

แถมตรงนี้ยังเป็นทางด่วนที่เปลี่ยวขนาดนี้ จะให้เรียกรถงั้นเหรอ ฉันจะไปเรียกรถจากที่ไหนได้

แต่ฉันก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป ทำเพียงก้าวลงจากรถอย่างว่าง่าย

ยังไม่ทันที่ฉันจะยืนทรงตัวได้มั่นคง อวี้ซิงฝานก็เหยียบคันเร่งออกตัวไปทันที

เสียงเครื่องยนต์สปอร์ตคำรามกึกก้อง บาดลึกเข้าไปในหัวใจของฉันจนเจ็บปวดรวดร้าว

ฉันกุมหน้าอก ยืนพักอยู่นานกว่าจะหลุดพ้นจากความเจ็บปวดเหมือนใจจะขาดนั้นได้

แต่พออาการเริ่มดีขึ้น ท้องฟ้าก็ส่งเสียงฟ้าร้องคำรามต่ำ ๆ ราวกับว่าสวรรค์เองก็ทนดูความอ่อนแอของฉันไม่ไหวจนต้องตะโกนด่าออกมา

ไม่นานนัก เม็ดฝนขนาดเท่าถั่วก็ตกลงมา บางเม็ดตกใส่ศีรษะของฉันจนรู้สึกเจ็บ

ฉันได้ยินเสียงดัง “ปัง ปัง ปัง” ถึงได้รู้ตัวว่าฝนลูกเห็บตกลงมาแล้ว

ฉันรีบยกมือขึ้นป้องหัวแล้วเดินต่อไป ลูกเห็บแข็ง ๆ ระดมตกลงมาใส่แขนและใบหน้าของฉันไม่หยุด

มันเจ็บเหลือเกิน

ฉันกลั้นไม่ไหวจนต้องร้องไห้โฮออกมา

ฉันไม่ได้อยากร้องไห้หรอกนะ เพียงแต่ลูกเห็บที่ตกลงมาใส่มันเจ็บมากจริง ๆ

เดินไปได้สักพัก ฉันก็รู้สึกว่าภาพตรงหน้ามืดดับลง แล้วร่างทั้งร่างก็ล้มฟุบลงกับพื้น

ผ่านไปนานแสนนาน ฉันเหมือนจะได้ยินเสียงรถพยาบาล ตามมาด้วยเสียงที่คุ้นเคยของแพทย์เจ้าของไข้

เขาดูเหมือนกำลังร้องไห้ พลางตะโกนถามซ้ำ ๆ ว่า “เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทั้งที่เธอยังมีชีวิตอยู่ได้อีกตั้งหนึ่งสัปดาห์ ทำไมจู่ ๆ ถึง...จู่ ๆ ถึงไม่ไหวแล้วล่ะ”

เจ็บซี่โครงจังเลย คุณหมอคะ เหมือนหมอกำลังออกแรงกดหน้าอกฉันแรงมากเลยนะ

กำลังปั๊มหัวใจให้ฉันอยู่เหรอคะ แต่ว่า...ฉันเจ็บจริง ๆ นะคะ...

การมีชีวิตอยู่มันเจ็บปวดเหลือเกิน...

ปล่อยฉันไปเถอะนะคะ...

“ติ๊ด...”

ผู้ป่วยมั่วสวิน เสียชีวิตเมื่อวันที่หนึ่งมิถุนายน เวลาตีห้า เนื่องจากกู้ชีพไม่สำเร็จ อายุเพียง 28 ปี

ในขณะเดียวกัน ห้องปฏิบัติการวิจัยทางการแพทย์เจี้ยงซินที่มีชื่อเสียงได้รับร่างของเธอไปเพื่อดำเนินการแช่แข็งตามกระบวนการ