บทที่ 3

อวี้ซิงฝานกระชากฉันลงจากเตียงอย่างหยาบคาย แล้วลากฉันออกไปข้างนอก

เขาเดินเร็วเกินไป ขาของฉันจึงกระแทกเข้ากับวงกบประตูอย่างแรงจนเกิดเสียงดัง ‘ตึ้ง’ ความเจ็บปวดทำให้ฉันตัวสั่นเทิ้มขึ้นมาทันที

แต่เขากลับทำเพียงหันมามองฉันแวบหนึ่ง แล้วลากฉันออกไปข้างนอกต่อ

เมื่อมาถึงห้องโถง เขาก็เหวี่ยงฉันลงกับพื้นอย่างแรง ฉันรู้สึกราวกับกระดูกทั่วร่างแตกหักละเอียด พอจะหยัดกายลุกขึ้น แม่ก็พุ่งเข้ามาตบหน้าฉันฉาดใหญ่หลายทีติดต่อกัน

กลิ่นคาวเลือดตีตื้นขึ้นมาในลำคอ ราวกับกลิ่นเน่าเหม็นที่ฝาท่อระบายน้ำไม่อาจปิดกั้นได้ไหว

ฉันเงยหน้าขึ้น ก็เห็นอวี้ซิงฝานซบหน้าตวาดร้องไห้อย่างน่าเวทนาอยู่ในอ้อมกอดของพ่อ ส่วนแม่ก็จ้องมองฉันด้วยสายตาถมึงทึง

ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นฉายแววรังเกียจและเคียดแค้นที่มีต่อตัวฉันจนเต็มเปี่ยม

ราวกับต่อให้แล่เนื้อเถือหนังฉันเป็นพันชิ้นก็ยังไม่สาสมใจ

อาจเป็นเพราะสายตาของฉันดูเย็นชาจนเกินไป แม่จึงง้างมือตบลงมาที่ฉันอีกครั้ง

ฉันไม่อาจกลั้นไว้ได้อีกต่อไป จึงกระอักเลือดออกมาคำโต

เลือดสีแดงสดพุ่งกระจายเปรอะเปื้อนเต็มมือและใบหน้าของแม่ ทำให้ท่านชะงักค้างไปครู่หนึ่ง

มือข้างนั้นหยุดค้างอยู่ที่ใบหน้าของฉัน ราวกับว่ากำลังลูบไล้มันอย่างแผ่วเบา

ฉันอดไม่ได้ที่จะแนบแก้มถูไถมือของท่านด้วยความโหยหา น้ำตาไหลรินออกมาอย่างสุดกลั้น

ฉันเองก็ปรารถนา ปรารถนาเหลือเกินที่จะให้แม่ลูบหัวฉันเหมือนอย่างที่ทำกับมั่วเฉียนเฉี่ยนบ้าง

ไม่ใช่เอาแต่ใช้ฝ่ามืออันเย็นชาตบตีเพื่อระบายความรังเกียจที่มีต่อกันแบบนี้

แม่รีบชักมือกลับราวกับถูกไฟดูด

ฉันล้มตัวลงนอนด้วยความอ่อนล้า เลือดกำเดาเริ่มไหลออกมาจากจมูก

อวี้ซิงฝานพุ่งเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก เอ่ยถามอย่างร้อนรนว่า “คุณเป็นอะไรไป ทำไมถึงกระอักเลือดออกมาเยอะขนาดนี้”

ฉันมองดูเขา มือทั้งสองข้างของเขากำลังสั่นเทา

ราวกับว่าเป็นห่วงฉันจริง ๆ อย่างนั้นแหละ

ฉันปัดมือที่ยื่นเข้ามาจะประคองออก พอจะพยุงตัวลุกขึ้น ก็กลับต้องสำลักเลือดออกมาคำโตอย่างน่าสังเวชอีกครั้ง

ในที่สุดแววตาของแม่ก็ฉายความหวาดกลัวออกมาให้เห็น

ท่านส่ายหน้าพลางว่า “ฉัน...ฉันแค่ตบหน้าแกไปไม่กี่ทีเองนะ ไม่ได้ทำอะไรเลย”

พูดจบ ท่านก็เอ่ยถามฉันด้วยความห่วงใยที่ยากนักจะได้เห็น “สวินสวิน แกเป็นอะไรไป แม่...แม่จะพาแกไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้แหละ”

พ่อเองก็เดินเข้ามาถามเช่นกัน “เกิดอะไรขึ้น เร็วเข้า รีบพยุงสวินสวินลุกขึ้นก่อน”

ผิงอัน ลูกชายของฉันก็โผเข้ามาหา ร้องไห้โฮพลางว่า “แม่ครับ เลือดไหลออกมาเยอะเลย แม่กำลังจะตายเหรอ”

แม่ตวาดเสียงแข็งว่า “ห้ามพูดจาเหลวไหลนะ”

ทันใดนั้น ป้าเซี่ยงก็เดินออกมา ในมือถือของสิ่งหนึ่งไว้ นางพูดด้วยน้ำเสียงโกรธเกรี้ยวว่า “คุณหนูใหญ่คะ คุณทำแบบนี้ได้ยังไง เอาถุงเลือดมาหลอกให้คุณนายกับประธานอวี้ตกใจเล่นเนี่ยนะ”

ถุงเลือดเหรอ ถุงเลือดอะไรกัน

ยังไม่ทันที่ฉันจะเข้าใจเรื่องราว แม่ก็พุ่งเข้าไปหาป้าเซี่ยง ท่านก้มมองของในมือป้าเซี่ยงครู่หนึ่ง ก่อนจะขว้างมันลงพื้นด้วยความเดือดดาล

ท่านด่าทอด้วยความโมโหว่า “มั่วสวิน! แกนี่มันเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวจริง ๆ คิดจะใช้ถุงเลือดมาหลอกขอความเห็นใจจากพวกเราเหรอ”

ฉันยิ้มอย่างขมขื่นพลางส่ายหน้า ทั้งที่ฉันยอมเป็นเด็กดีแล้วแท้ ๆ ทำไมพวกเขาถึงยังไม่ยอมปล่อยฉันไปเสียที

อวี้ซิงฝานย่อตัวลงนั่ง มองฉันด้วยสายตาผิดหวังแล้วพูดว่า “สวินสวิน ทำไมคุณถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้”

พ่อเดินกลับไปหามั่วเฉียนเฉี่ยนด้วยความโกรธเกรี้ยว เอ่ยด้วยความรังเกียจว่า “นังลูกทรพี สมกับเป็นเด็กเหลือขอจากบ้านนอกจริง ๆ ทำทุกอย่างได้โดยไม่เลือกวิธีการ เลือดเย็นไร้หัวใจสิ้นดี”

“เทียบกับเฉียนเฉี่ยนไม่ได้สักนิด ไม่สิ แกเทียบกับเส้นผมของเฉียนเฉี่ยนไม่ได้เลยด้วยซ้ำ”

ฉันไม่ได้พูดอะไรโต้ตอบ ทำเพียงกัดฟันกลืนเลือดที่กำลังจะขย้อนออกมากลับลงคอไป

ผิงอันที่โผเข้ามากอดฉันเมื่อครู่ ตอนนี้กลับผลักฉันล้มลงกับพื้นด้วยความรังเกียจ

เขาขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “แม่ครับ อุตส่าห์หลงคิดว่าแม่กลับตัวกลับใจแล้ว แม่นิสัยไม่ดีแบบนี้ ผมจะไม่ชอบแม่อีกต่อไปแล้ว”

พูดจบเขาก็วิ่งไปหามั่วเฉียนเฉี่ยน ซบลงที่ตักของเธอแล้วพูดว่า “ผมจะให้น้ามาเป็นแม่ของผม!”

หัวใจของฉันแหลกสลายกลายเป็นเถ้าถ่าน ฉันกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ แต่ก็ไม่อาจหยุดยั้งน้ำตาที่รินไหลได้

อวี้ซิงฝานถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง ยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาให้ฉันแล้วถามว่า “คุณเองก็รู้ซึ้งแล้วใช่ไหมว่ารสชาติของการถูกคนที่รักที่สุดหักหลังมันเจ็บปวดแค่ไหน”

“แล้วทำไมคุณถึงยังทำเรื่องพรรค์นั้นลงไป ตอนนี้ชื่อเสียงของเฉียนเฉี่ยนพังยับเยิน หุ้นบริษัทของเราก็กำลังปั่นป่วน”

“เรื่องทั้งหมดนี้เป็นเพราะคุณ ดังนั้นนอกจากคุณต้องขอขมา ยังต้องชดใช้ในสิ่งที่ทำลงไปด้วย”

ฉันอยากจะบอกว่าฉันไม่รู้เรื่องอะไรเลย แต่มั่วเฉียนเฉี่ยนกลับร้องไห้โฮขึ้นมา เธอพูดปนเสียงสะอื้นว่า “ช่างเถอะค่ะ พี่เขย...พี่ทำร้ายฉันมาตั้งหลายครั้ง ถ้าไปบังคับให้พี่ขอโทษอีก ฉันกลัวว่าพี่จะยิ่งเกลียดฉันเข้าไปใหญ่”

“ถึงฉันจะไม่รู้ว่าทำไมพี่ถึงเกลียดฉันขนาดนี้ แต่...เพื่อคุณพ่อคุณแม่ และเพื่อพี่เขย ฉันยอมไม่ถือสาหาความพี่ก็ได้”

แม่พูดด้วยความสงสารจับใจว่า “เฉียนเฉี่ยน ลูกจิตใจดีเกินไปแบบนี้แหละ ถึงได้โดนเธอรังแกเอา”

“ไม่ต้องห่วงนะ พ่อกับแม่จะอยู่ข้างลูกเสมอ มีเราคอยปกป้อง เธอจะไม่มีโอกาสทำร้ายลูกได้อีก”

พูดจบ ท่านก็หันมามองฉันด้วยสายตาเย็นชาแล้วพูดว่า “ฟังให้ชัด ๆ เพื่อชื่อเสียงของตระกูลมั่วและตระกูลอวี้ เราทั้งสองบ้านได้ปรึกษาหาทางออกกันเรียบร้อยแล้ว”

“พรุ่งนี้แกกับอวี้ซิงฝานไปหย่ากันซะ แล้วให้เขาจดทะเบียนสมรสกับเฉียนเฉี่ยนแทน”

“เราจะประกาศออกสื่อว่าอวี้ซิงฝานกับเฉียนเฉี่ยนจดทะเบียนกันมาตั้งนานแล้ว แต่เพราะแกสุขภาพไม่ดี แถมยังไปหลงรักเขา พวกเขาเลยต้องปิดบังความจริงเอาไว้”

ฉันมองหน้าอวี้ซิงฝานแล้วถามว่า “คุณเองก็เห็นด้วยงั้นเหรอ”

อวี้ซิงฝานหลบสายตาฉัน เขาขมวดคิ้วอย่างรำคาญใจ “มันเป็นเรื่องที่ทำอะไรไม่ได้ ใครใช้ให้คุณก่อเรื่องวุ่นวายขึ้นมาล่ะ”

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อว่า “แต่คุณไม่ต้องห่วง นี่เป็นแค่การแก้ปัญหาเฉพาะหน้า รอให้ข่าวเงียบลงเมื่อไหร่ ผมจะหย่ากับเฉียนเฉี่ยนทันที”

ฉันจ้องมองเขา พูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ

อาจเป็นเพราะความรู้สึกผิด หรือเขาอาจคิดว่าความเงียบของฉันคือการต่อต้าน จึงทำให้เขาไม่พอใจ เขาตีหน้าขรึมแล้วพูดว่า “ไม่ว่าคุณจะยอมหรือไม่ยอม ผมก็จะ...”

ฉันเอ่ยขึ้นมาช้า ๆ ว่า “ยินดีด้วยนะคะ ขอให้มีความสุขกับการแต่งงานใหม่”